Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

Bitwa pod Azincourt – Triumf długiego łuku | Część 1

Bitwa pod Azincourt – Triumf długiego łuku | Część 1

Bitwa pod Azincourt, która miała miejsce 25 października 1415 roku w północnej Francji, była przełomowym punktem wojny stuletniej. Starcie, które miało dać Francuzom zwycięstwo w wojnie o sporne tereny na kontynencie, do których rościli sobie prawo władcy angielscy stało się dla nich ogromnym ciosem, zarówno pod względem militarnym jak i prestiżowym.

Czytaj część drugą

Przyczyny wojny stuletniej należy szukać na długo przed jej rozpoczęciem. Do władców angielskich należało terytorium Normandii, Maine, Andegawenii, Turenii, Poitou, później za sprawą mariażu Henryka II Plantageneta z Eleonorą Akwitańską również tereny Akwitanii. Królowie angielscy, począwszy od Wilhelma Zdobywcy władający posiadłościami księstwa Normandii byli zobowiązani składać hołd lenny królom francuskim z dynastii Kapetyngów. Po śmierci Ryszarda Lwie Serce w 1199 królem został Jan bez Ziemi. Na wieść o śmierci poprzedniego władcy, król Francji Filip II August zaczął zajmować ziemie króla Jana. W latach 1203-1204 Jan utracił Normandię. Do 1214 pomimo prób odzyskania terytoriów, król Anglii utracił większość swoich posiadłości na kontynencie na rzecz Francji. Później z podobnych pobudek nastąpiły konflikty Henryka III z Ludwikiem IX, Edwarda I z Filipem IV, oraz Edwarda II z Karolem IV.

Do rozpoczęcia wojny stuletniej  przyczynił się król Edward III. Koronowany w 1327 roku nie miał realnej władzy, którą faktycznie dzierżyła jego matka wraz ze swoim kochankiem, Mortimerem. W 1330 roku Edward III osiągnął pełnoletniość i rozpoczął swoje rządy, domagał się również odzyskania ziem należących do Anglii na kontynencie. Nie były to jego jedyne roszczenia wysuwane do Francji. Edward III był wnukiem Filipa IV Pięknego. Spokrewniony poprzez swoją matkę, Izabelę z Kapetyngami, wobec braku męskich następców tronu z tej dynastii żądał on również uznania jego osoby za sukcesora francuskiej korony. Korona francuska jednak przeszła w ręce Walezjuszy, bocznej linii Kapetyngów. Do tak daleko idących roszczeń podburzał Edwarda zbiegły z Francji Robert III d’Artois. Ten, pozbawiony w roku 1309 tytułu hrabiego Artois w walce o jego odzyskanie przyczynił się do zachwiania porządku dynastycznego w rodzie Kapetyngów, ujawniając cudzołóstwo żon synów Filipa IV Pięknego. W 1332 oficjalnie pozbawiony został wszelkich godności i skazano go na banicje, która koniec końców zaprowadziła go do Anglii, gdzie podburzał Edwarda III do roszczeń względem korony francuskiej. W 1337 Filip VI Walezjusz odebrał Edwardowi III Akwitanię, motywując postępowanie nieposłuszeństwem wasala wobec korony francuskiej[1]. W roku 1339 rozpoczęła się wojna, która trwać będzie do roku 1453. Obie strony przygotowywały się do tego konfliktu.

Armia francuska w latach 1338-1339 na rozkaz króla była zmobilizowana i przygotowywana do odparcia angielskiej inwazji. Anglicy z kolei we wrześniu rozpoczęli mobilizację, po czym ruszyli w kierunku Cambrai. Przed rozpoczęciem działań Edward III symbolicznie przyjął Oriflamme. Sztandar ten miał ogromne znaczenie propagandowe dla Francuzów. Z łacińskiego aurea flamma (tj. złoty płomień) Oriflamme był podłużnym proporcem o czerwonej barwie, na którym według najstarszych opisów miał mieścić się napis S.DENIS, co nawiązywało do opactwa Saint Denis, w którym był przechowywany. Późniejsze opisy przedstawiają go czerwonego z zielonym obramowaniem, na którym widnieje gorejące Słońce. Kolor czerwony miał być symbolem męczeństwa św. Dionizego- patrona Francji. Sztandar ten od początku związany był z dynastią Kapetyngów, podniesienie go oznaczało rozpoczęcie wojny. Noszony on był przed królem, mając dać władcy opiekę od samego patrona Francji. Porównywalnie do naszej polskiej chorągwi Krakowskiej obdarzany był dużym szacunkiem a do jego dzierżenia wybierano najznamienitszych rycerzy.

W roku 1339 nie doszło do żadnej większej bitwy bitwy, Edward nie kwapił się do ataku posiadając mniejsze siły niż Francuzi. Natomiast Filip VI czekał na atak przeciwnika, prawdopodobnie później wycofał się mimo przewagi za radą swoich doradców. Ten rok nie przyniósł rozstrzygnięcia wojny, ale autorytet króla Francji został podburzony za sprawą grabieżczych ataków (tzw.  Chevauchée) wojsk angielskich i utracił przez to nimb obrońcy Francuzów. Rok 1340 był dla Anglików okazją do przejęcia inicjatywy. Edward III ogłosił się królem Francji i z tym tytułem walczył z Filipem VI. Poważnym zagrożeniem dla Anglików było pokonanie ich przez wojska francuskie w okolicach Cambrai, podczas nieobecności Edwarda który wcześniej wyruszył do Anglii. Jednak mimo wszystko Anglicy w połączeniu z wojskami flamandzkimi rozpoczęli kontrofensywę w Gaskonii, a odbyta 24 czerwca bitwa pod Sluys, zakończona klęską francuzów pozbawiła ich prawie całej floty i wielu żołnierzy. 1 sierpnia rozpoczęto oblężenie Tournai, mniej więcej w tym czasie Edward wysłał część wojsk pod wodzą Roberta d’Artois do Artois. Wyprawa ta nie doszła do skutku odsłoniła tym samym armię Edwarda. Filip VI ponownie nie odważył się zaatakować głównych sił angielskich. Ta faza konfliktu zakończyła się rozejmem przyjętym 24 września za sprawą Joanny III Burgundzkiej- teściowej Edwarda a zarazem siostry Filipa.

Edward planował wznowienie konfliktu po wygaśnięciu rozejmu jednak bez wsparcia sojuszników postanowił skierować wojska do Szkocji. Po wygaśnięciu rozejmu Francuzi wzmocnili garnizony w Akwitanii na co Anglicy wkrótce odpowiedzieli kontrofensywą. Dodatkowo spory o sukcesję w Bretonii, doprowadziły do porzucenia przez Edwarda działań w Szkocji na rzecz ponownej inwazji na kontynent. Drugie przybycie na kontynent było dla Anglików zdecydowanie szczęśliwsze. W roku 1346 miała miejsce zwycięska dla Anglików bitwa pod Crécy. Bitwa ta była preludium do francuskich klęsk spowodowanych złym dowodzeniem i brakiem jedności wśród francuskiej szlachty. Następnie Anglicy zdobyli Calais, które stało się ich przyczółkiem na kontynencie do końca wojny.

  • Tomash

    Taka mała uwaga: Robert d’Artois ujawnił cudzołóstwo „żon” synów Filipa IV Pięknego a nie jego synów.

    • Admin

      Dziękuję za uwagę, brało jednego słowa. Już poprawione

  • Bart

    „bitwa pod Poitiers w roku 1456″ – powinno być w 1356 r.

Partnerzy



Przewiń do góry