Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

Emin Pasza – wieczny tułacz |część 2

Emin Pasza – wieczny tułacz |część 2

Emin Pasza był postacią nietuzinkową. Wyznawał trzy religie i służył tak odmiennym politycznie i kulturowo państwom jak Imperium Osmańskie, Egipt, Wielka Brytania i Niemcy. Jego imieniem nazwano gatunek róży, markę cygar i czekolad. Jego osobie poświęcono nawet spektakl teatralny. Pamięta o nim niewielu, ale w XIX wieku u szczytu sławy można go porównać do dzisiejszych celebrytów.

Czytaj część pierwszą 

Afryka Emina.

Egipt na początku XIX wieku był najbardziej dochodową prowincją Imperium Osmańskiego, jednak w drugiej połowie XIX wieku rozrzutna polityka jego zarządców doprowadziła do bankructwa. 17 listopada 1869 roku uroczyście otwarty został Kanał Sueski. Imperium brytyjskie, w początkowej fazie niezainteresowane zdawałoby się nieopłacalną inwestycją, szybko nadrobiło straty.Egipt jako państwo był w tym okresie krajem pogrążonym w kryzysie, z ogromnym międzynarodowym długiem i milionowymi pożyczkami u europejskich mocarstw. Anglia od kilku lat mocno penetrowała już państwo egipskie, będące nominalnie prowincją Imperium Osmańskiego, licząc na przejęcie niezwykle rentownego i ważnego pod względem strategicznym Kanału.

Egipt i Sudan w XIX wieku

Egipt i Sudan w XIX wieku

Wielu Europejczyków – głównie z Austrii, Francji i Anglii, służyło w administracji i wojsku kedywa Egiptu. Kiedy statek Eduarda dobijał do brzegu, ich liczba wynosiła już około 100 tysięcy. Reprezentowali oni interesy państw europejskich, będąc jednak na żołdzie egipskim. Egiptw 1875 roku, a więc roku, w którym do jego brzegów przybył Eduard Schnitzer, zarządzany był przez kedywa Ismaila.

Sudan, z arabskiego As-Sudan, co oznacza kraj czarnych, znajdował się wtedy pod nominalną władzą Egiptu. Terytorium liczące dwa i pół miliona kilometrów kwadratowych było zarządzane z Chartumu powstałego u skrzyżowania Nilu Białego i Błękitnego.

Znajdująca się na południu Sudanu, Ekwatoria, której w przyszłości Schnitzer zostanie gubernatorem, poza siecią placówek wojskowych, założonych jeszcze przez Samuela Bakera, była praktycznie dzikim terytorium.

Pierwsze kroki na Czarnym Lądzie.

Po dotarciu do Kairu Schnitzer zaczął szukać możliwości dotarcia do Chartumu. Z Kairu parostatkiem po Nilu Eduard dostał się do Suezu, po czym wraz z grupą syryjskich handlarzy karawaną ruszył na południe. Po długiej podróży (Chartum od Kairu dzieli w linii prostej przeszło 1600 kilometrów) znalazłszy się na miejscu Eduard posługiwał się nazwiskiem Mehmet Emin Efendi, drugi człon nazwiska oznacza zaufanego, wiernego, natomiast trzeci znaczy pan. Utrzymywał również, że był Turkiem, ale chodził do niemieckich szkół. Znalazł zatrudnienie w służbie medycznej w Chartumie. Przyjaciele Emina, których poznał w Chartumie, polecili go do służby u Charlesa Gordona zarządcy Ekwatorii, południowego regionu Sudanu. Gordon, brytyjski generał, uważany był w Europie niemal za bohatera, walczącego z handlarzami niewolników, a w Egipcie jako jedyną osobę zdolną utrzymać porządek w tym oddalonym zakątku państwa. Emin Effendi otrzymał posadę oficera medycznego w służbie Gordona w Lado, stolicy Ekwatorii. 36- letni wówczas doktor był w całej prowincji jedynym europejskim doktorem, który leczył i europejczyków i tubylców, stając się w ich oczach niemal cudotwórcą. Wtedy też podróżnik zaczął spisywać swój dziennik. Prowadzony z chronometryczną precyzją, zawierający szczegółowe wspomnienia niemal każdego dnia jego życia, stał się doskonałym świadectwem dziejów tego jednego z najwybitniejszych odkrywców okolic początków Nilu. Mimo początkowego sceptycyzmu Gordona względem Emina Effendiego, generał szybko się przekonał o wartości lekarza. Dzięki swoim poliglotycznym umiejętnościom, Eduard zaczął pracować dla egipskiej administracji, dla której przeprowadzał dyplomatyczne zabiegi na terytorium Bugandy i Bunjoro (obszar dzisiejszej Ugandy).

Partnerzy



Przewiń do góry