Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

Geneza Reformacji

Geneza Reformacji

20 maja rozpoczyna zajęcia na wydziale prawnym. Około 30 czerwca wracał z Mansfeld do Erfurtu (zwykł chodzić piechotą). Będąc niedaleko Erfurtu, w Stotternheim Lutra zaskoczyła burza. Rzekomo piorun uderzył niedaleko Marcina, powalając go na ziemię. Ten wówczas ślubuje, że zostanie zakonnikiem, jeśli tylko przeżyje. Ślubowanie najprawdopodobniej było konsekwencją jego depresji, w której przeżywał rozterki religijne. Początkowo jak się okazuje nie chciał wstąpić do zakonu, uważał jednak, że ślubowanie go do tego zobowiązało. W ten sposób 17 lipca 1505 r. Luter wstępuje do zakonu augustianów. Na początku września zostaje nowicjuszem. Po roku nowicjatu formalnie zostaje zakonnikiem. 4 kwietnia 1507 roku otrzymuje święcenia kapłańskie. W trakcie swojej pierwszej mszy przeżywa wewnętrzne rozterki. Uważa, że nie jest godzien, aby zwracać się bezpośrednio do Boga.
Po wyświęceniu Luter dalej studiuje teologię w Erfurcie. W październiku 1508 roku dostaje nominację i tym samym zostaje profesorem filozofii na uniwersytecie w Wittenberdze. Nie przerywa jednak studiów teologicznych i 5 miesięcy po przybyciu do Wittenbergi uzyskuje tytuł bakałarza Pisma Świętego. Dzięki temu mógł wykładać biblistykę. Luter kontynuuje naukę i uzyskuje stopień sententiariusza i uzyskuje prawo do wykładania Sentencji Piotra Lombarda po czym wraca do Erfurtu, by prowadzić ćwiczenia z teologii.

W październiku 1510 roku Luter gości w Rzymie. Wówczas miał odwołać się do papieża Juliusza II od decyzji Staupitza, prowincjała saskiej kongregacji. Staupitz nakazał podnieść poziom obserwancji w klasztorach augustiańskich. W Rzymie Luter dostrzegł jak głębokie jest zepsucie Kościoła. Po powrocie z Rzymu Luter zaczyna wykładać biblistykę w Wittenberdze. Jednocześnie Staupitz zaproponował mu studia doktoranckie z zakresu teologii.

Miłe złego początki – tezy, dysputa i reakcja Rzymu

Luter swoje poglądy zaczął wygłaszać już przed 1517 rokiem. Elementy jego późniejszej teologii znajdują się już w wykładach dot. Psalmów z lat 1513-1515, Listu do Rzymian z 1515-1516 czy Listu do Hebrajczyków z 1517 roku (ale przed wygłoszeniem tez). W roku 1516 pierwszy raz oficjalnie nie zgodził się z odpustami. Nie zgadzał się z ich sprzedażą, uważał bowiem, że odpusty nie są prawdziwym żalem za grzechy, prowadzą do nadużyć. W rok później Luter miał już gotowe 95 tez, które miały być odpowiedzią na nadużycia Tetzla, dominikanina, który uważał, że pieniądz jest w stanie zbawić ludzi, a ci, którzy już zapłacili za odpust nie muszą żałować za grzechy.

Drzwi kościoła, do których miały zostać przybite tezy

Drzwi kościoła, do których miały zostać przybite tezy

Luter swe tezy rzekomo miał przybić na drzwiach kościoła zamkowego w Wittenberdze 31 października 1517 roku. Nie wiadomo, czy faktycznie je przybił, nie mniej jednak tezy rozesłał m.in. do arcybiskupa magdeburskiego czy biskupa Brandenburgii. Początkowo tezy miały wzywać do dysputy akademickiej i reformy kościoła, nie zaś do schizmy.

Tezy nie skupiają się tylko na odpustach. Pierwsze cztery mówią o podstawowej teorii skruchy – jeśli ktoś żałuje nie powinien unikać kar. Tezy 5-7 mówią, że papież może mieć jedynie intencję darowania kar kanonicznych ale nie czyśćcowych a samą winę może darować tylko Bóg poprzez sakrament pokuty. W tezach 8-29 Luter nie zgadza się z władzą papieża nad duszami i mówi, że duszom w czyśćcu pomóc może tylko modlitwa. Tezy 30-40 mówią o wymazaniu kar z chwilą śmierci człowieka. 41-52 głoszą, że kupowanie odpustów w życiu prawdziwego chrześcijanina powinno mieć miejsce podrzędne. Tezy 53-80 mówią, że ważniejsze jest głoszenie Ewangelii niż odpustów. Tezy 81-90 mówią o pewnych problemach teologicznych (skoro odpust zupełny ma moc uwolnienia duszy z czyśćca, to czemu są odmawiane modlitwy za nie, czemu trzeba płacić na Bazylikę św. Piotra, skoro papież jest bogaty etc.). Ostatnie 5 tez mówi o prawdziwej wierze w Chrystusa.

Partnerzy



Przewiń do góry