Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

Makabryczne zwyczaje Scytów

Makabryczne zwyczaje Scytów

Scytowie to koczowniczy lud zamieszkujący stepy nadczarnomorskie od około VII wieku p.n.e. Dzięki zachowanym relacjom starożytnych historyków wiemy o nich stosunkowo dużo, a naszą wiedzę o plemionach scytyjskich dodatkowo poszerzają badania prowadzone przez archeologów. Z relacji historyków wiemy, że był to lud niezwykle wojowniczy, a niektóre scytyjskie zwyczaje związane z wojną (i nie tylko) można uznać za dość makabryczne, i to właśnie one będą głównym tematem tego artykułu.

Źródła wiedzy i początki Scytów na stepach nadczarnomorskich

Scytowie nie posiadali własnego pisma, dlatego wszystkie informacje pisane, jakie posiadamy na ich temat, są przekazami starożytnych. Najwięcej uwagi poświęcił im Herodot w swoich Dziejach, ale poza nim o Scytach pisali również Strabon czy Diodor Sycylijski. Należy jednak pamiętać, że źródła pisane mogą być niepełne, oparte o zasłyszane, a nie faktyczne informacje. Dlatego dużą pomocą dla poszerzania naszej wiedzy o plemionach scytyjskich są badania archeologiczne, prowadzone na osadach oraz cmentarzyskach, które nie tylko uzupełniają wiedzę historyków, ale również w niektórych przypadkach mogą być wyłącznym źródłem informacji o pewnych aspektach życia Scytów. Na tym przykładzie można zaobserwować, jak ważna jest współpraca archeologów oraz historyków w celu uzyskania jak najpełniejszego obrazu przeszłości.

Plakietki ozdobione w zoomorficznym stylu scytyjskim Fot: Wikimedia Commons

Plakietki ozdobione w zoomorficznym stylu scytyjskim
Fot: Wikimedia Commons

Wedle źródeł pisanych Scytowie pojawiają się na stepach nadczarnomorskich pod koniec VIII lub na początku VII wieku p.n.e., prawdopodobnie jest to wynikiem przybycia koczowniczego ludu Massagetów na tereny pierwotnie zamieszkiwane przez Scytów i wyparcia ich stamtąd. Warto zwrócić uwagę na swoistą reakcję łańcuchową, gdyż emigrujący Scytowie doprowadzili do przemieszczenia się Kimmerów z terenów nadczarnomorskich za Kaukaz. Również w źródłach archeologicznych można dostrzec pojawienie się Scytów na terenach nadczarnomorskich, które przejawia się w zmianach w dotychczasowych pochówkach, głównie w ich wyposażeniu. Wraz z pojawieniem się Scytów w grobach na tamtym terenie archeolodzy zaczynają znajdować między innymi: uździenice z żelaznymi wędzidłami, żelazne sztylety typu akinakes oraz przedmioty ozdabiane w nowym stylu obfitującym w elementy zoomorficzne. 

Rozkwit kultury scytyjskiej datuje się na V wiek p.n.e., to z tamtego okresu pochodzą bogate groby scytyjskich arystokratów czy też przepiękne luksusowe przedmioty, np. naczynia lub oręż, zdobione w stylu grecko-scytyjskim. Przedmioty te są świadectwem kontaktów utrzymywanych przez Scytów z Grekami, którzy to w swoich pracowniach wytwarzali przedmioty odpowiadające scytyjskim gustom. W tym czasie państwo Scytyjskie osiągnęło również szczyt rozwoju terytorialnego.

Od IV wieku p.n.e. zaobserwować można powolny upadek Scytii, za którego początek uznaje się najazd jednego z wodzów Aleksandra Wielkiego, a następnie zajmowanie ziem Scytów przez Sarmatów. Po tych wydarzeniach Scytowie, którym udało się zbiec, założyli drugie państwo na Krymie, ale jego istnieniu położył kres najazd Gotów.

Plemię wojowników

Starożytni historycy opisywali Scytów jako wojowników, wśród których na największe poważanie mógł liczyć ten, który zabił największą ilość wrogów. Podobno mieli oni nawet w zwyczaju pić krew swoich przeciwników (spijano krew tego, który został zabity jako pierwszy). Makabryczne zamiłowanie Scytów do krwi było zresztą widoczne również w czasie pokoju, ponieważ zawierane przez nich przymierza miały być cementowane krwią poprzez ranienie się reprezentantów stron sojuszu.

Obszar występowania Scytów Fot: Wikimedia Commons

Obszar występowania Scytów
Fot: Wikimedia Commons

Scytowie jako plemię koczownicze było silnie związane z końmi, nic więc dziwnego, że byli oni świetnymi jeźdźcami, o których mówiono, że większość swojego życia spędzają w siodle. Do jednej z ulubionych taktyk scytyjskich wojowników należało wciąganie przeciwników w pogoń za nimi w głąb stepu, co osłabiało siły przeciwnika. Warto zauważyć, że plemię to wyrobiło sobie taką renomę, że chętnie zatrudniano ich w roli najemników, o Scytach mówiono nawet, że nie tyle walczą, by żyć, ale żyją, aby walczyć.

Wśród scytyjskiego oręża na szczególną uwagę zasługują łuki, które wykorzystywano podczas walki z końskiego grzbietu – były to trójwarstwowe łuki kompozytowe, charakteryzujące się dalekim zasięgiem. Łuki tego typu były zresztą bardzo popularne wśród stepowych plemion nomadycznych. Scytowie strzelali z nich strzałami z charakterystycznymi grocikami, które odnajdywane są przez archeologów w trakcie badań najechanych przez nich osad i grodów, czego przykładem mogą być grociki odnalezione w Wicinie.

Partnerzy



Przewiń do góry