Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

Marszałkowie Ludwika XIV

Marszałkowie Ludwika XIV

Louis Francois de Boufflers, ks. Boufflers

Urodził się w 1644r. W 1662r. związał się z wojskiem – jako kadet przebywał w Afryce. W przededniu wojny holenderskiej był już majorem. Podczas konfliktu z Niderlandami walczył pod skrzydłami ks. Conde i hr. Turenne, od których nauczył się ówczesnej sztuki wojennej. W 1675 został brygadierem dragonów, w 1677r. marechal de camp. W wojnie z Ligą Augsburską wykazał się pod Fleurus w 1690r., służąc pod rozkazami marszałka Luxembourga. W 1693r. mianowany został na marszałka Francji. W 1695 bronił twierdzy Namur. Podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej walczył we Flandrii – w 1708r. bronił Lille, a w 1709r. walczył pod Malplaquet. Jego dzielność nie pozwoliła sprzymierzonym na odniesienie totalnego zwycięstwa: „Ledwie jednak wysunął naprzód swą kawalerię, kiedy nasza, pod wodzą Boufflersa, puściła się z szarżą i zatrzymała jego szwadrony”[18]. Zmarł w 1711r[19].

Anne- Jules de Noailles

Francuski arystokrata, który urodził się w 1650r. w Paryżu. Brał udział w wojnie holenderskiej – obecny m.in. pod Maastricht w 1673r. W 1678r. został gubernatorem Rousillon, a w 1682 Langwedocji. W 1693 został marszałkiem Francji[20], rok później odniósł sukces nad rzeką Ter w bitwie z wojskami hiszpańskimi. Zmarł w 1708r. w Wersalu.

Nicolas Catinat de La Fauconnerie

Marszałek Catinat źródło: Wikimedia Commonsoil on canvas 80x64 Chateau de Versailles, France Lauros / Giraudon French, out of copyright

Marszałek Catinat
źródło: Wikimedia Commons

Urodził się w Paryżu w 1637r. W wieku 30 lat walczył pod Lille w wojnie dewolucyjnej. Podczas wojny holenderskiej walczył na niderlandzkim teatrze operacyjnym – pod Seneffe został ranny. Po wojnie czekały go awanse – w 1680 został marechal de camp, w 1688 generałem- porucznikiem. Podczas kolejnego konfliktu – wojny z Ligą Augsburską odniósł wspaniałe sukcesy we Włoszech. W 1690 pod Staffardą pobił siły ks. Sabaudzkiego, w trzy lata później zmiażdżył siły koalicji pod Marsaglią. Został za to marszałkiem Francji.

Bitwa pod Marsaglią z 4 października pokazała znaczenie ukształtowania terenu, który Francuzi potrafili doskonale wykorzystać do swoich celów (Fleurus, Neerwinden, Steenkirk). Wojska Catinata zajęły wzgórza Piosaca, z których wyszło flankowe uderzenie na siły sprzymierzonych. Armia sabaudzka została zrolowana, a jej straty sięgały 1/3 stanu osobowego[21].

Podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej przegrał pod Carpi z ks. Eugeniuszem Sabaudzkim, za co został odesłany z frontu włoskiego. Do końca wojny jednak nie wykazał się ponownie. Zmarł w 1712.

Louis Joseph de Bourbon, ks. Vendôme

Urodził się w  1654r. Sztuki wojennej uczył się od marszałka Turenne’a podczas wojny holenderskiej. Brał udział w jego kampaniach w Niemczech i Alzacji – walczył pod Sinsheim, Turckheim. W 1677 został brygadierem, rok później marechal de camp. W 1688r., w przededniu wojny z Ligą Augsburską mianowany na generała. Walczył zarówno pod marszałkiem Luxembourgiem (Leuse, Neerwinden) jak również pod Catinatem we Włoszech. Bogate doświadczenie wojskowe i nauka od najlepszych francuskich wodzów przyniosła mu buławę marszałkowską w 1695r. Został wysłany do Hiszpanii, gdzie w 1697r. zdobył Barcelonę. W pierwszych latach wojny o sukcesję hiszpańską walczył przeciwko Eugeniuszowi Sabaudzkiemu we Włoszech – pokonał go m.in. pod Cassano w 1705r. W latach 1706-1708 odbudowywał francuską armię we Flandrii, zniszczoną pod Ramillies. W 1708r. pobity pod Oudenaarde przez ks. Marlborough. Główną winę za wynik starcia ponosi jednak ks. Burgundzki, który przez całą bitwę stał z połową armii bezczynnie. Od 1710 dowódca sił w Hiszpanii, gdzie zadał siłom sprzymierzonym dwie klęski – pod Brihuegą oraz Villaviciosą. Zmarł w 1712r[22].

Claude-Louis- Hector de Villars

Urodzony w 1653r. jako syn francuskiego dyplomaty. W wieku szesnastu lat związał się z armią Króla-Słońce. Pierwsze szlify wojenne zdobył podczas wojny z Ligą Augsburską. Pod Walcourt w 1689r. szarżował na wroga, czym zaskarbił sobie pewne uznanie. Po raz pierwszy mierzył się również z Johnem Churchillem, przyszłym ks. Marlborough. W 1693r. mianowany generałem-porucznikiem, po Ryswick natomiast ambasadorem w Wiedniu. Wojna o hiszpańską sukcesję znajduje go jako dowódcę sił w Alzacji, gdzie z powodzeniem walczy przeciwko ks. Badeńskiemu. Wysłany do Bawarii, pokłócił się co do celu kampanii z Elektorem bawarskim i odesłany na płd. Francji. Tłumił tam rebelię kamizardów. Z pewnym szczęściem walczył przeciwko Marlborough – zatrzymał go w 1705 nad Mozelą, oraz w 1709 przed marszem na Paryż. Okupił to ogromnymi stratami w bitwie pod Malplaquet. W 1711r. nie zatrzymał angielskiego wodza na linii ne plus ultra W 1712r. pobił Eugeniusza pod Denain, a w 1713r. odzyskał szereg twierdz m.in. Landau, Douai. Po śmierci Ludwika XIV członek Rady Regencyjnej. W 1733 został marszałkiem generalnym Francji (marechal general des camps et armees du roi) i wysłano go do Włoch przeciwko Austriakom w ramach wojny o sukcesję polską. Zmarł w Turynie w 1734r[23].

Partnerzy



Przewiń do góry