Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

Ministerstwo Edukacji Narodowej – zarys historii

Ministerstwo Edukacji Narodowej – zarys historii

W roku 1944 na stanowisko kierownika Resortu Oświaty PKWN, organu który miał kontynuować tradycje Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, powołano Stanisława Skrzeszewskiego, który też został pierwszym ministrem w powstałym w roku 1945 Ministerstwie Oświaty.

Anna Zalewska - obecny minister edukacji (stan na dzień 17.01.2017r.) Zdj. Wikimedia Commons

Anna Zalewska – obecny minister edukacji (stan na dzień 17.01.2017r.)
Zdj. Wikimedia Commons

Po nim tę funkcję pełnili także: Czesław Wycech, ponownie w latach 1947–1950 Stanisław Skrzeszewski, Witold Jarosiński, Feliks Baranowski, Władysław Bieńkowski oraz Wacław Tułodziecki będący ostatnim przedstawicielem instytucji po nazwą Ministerstwa Oświaty do dnia 11 listopada 1966 roku. W roku 1966 doszło do utworzenia Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, które istniało od 11 listopada 1966 roku do 28 marca 1972 roku, a jego jedynym ministrem był Henryk Jabłoński. Rok 1972 to czas kolejnej zmiany nazwy organu zajmującego się sprawami oświaty w Polsce. Tym razem do życia powołano Ministerstwo Oświaty i Wychowania, które funkcjonowało do roku 1987. Kolejno na jego czele zasiadali: Jerzy Kuberski, Józef Tejchma, Krzysztof Kruszewski, Bolesław Faron oraz Joanna Michałowska-Gumowska. Z kolei w okresie 1987–1989 istniało Ministerstwo Edukacji Narodowej PRL, w którym tekę ministra sprawowali: Henryk Bednarski, Jacek Fisiak oraz Henryk Samsonowicz. Natomiast już po przemianach, jakie zaszły w Polsce po roku 1989, ministrami Edukacji Narodowej byli: ponownie Henryk Samsonowicz, Robert Głębocki, Andrzej Stelmachowski, Zdobysław Flisowski, Aleksander Łuczak, Ryszard Czarny, Jerzy Wiatr, Mirosław Handke oraz Edmund Wittbrodt, który odpowiadał za sprawy związane z oświatą w naszym kraju od roku 2000 do 19 października 2001 roku, kiedy to w wyniku połączenia dwóch resortów powstało Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu. Na jego czele znaleźli się: Krystyna Łybacka oraz Mirosław Sawicki, który funkcję tę sprawował do 1 września 2005 roku. Wtedy to ponownie utworzono Ministerstwo Edukacji Narodowej, które reprezentował po raz kolejny Mirosław Sawicki. Jeszcze w tym samym roku zdecydowano się na powołanie do życia Ministerstwa Edukacji i Nauki, na czele którego zasiadł Michał Seweryński. Ostatecznie od dnia 5 maja 2006 roku do dnia dzisiejszego mamy w Polsce instytucję zajmującą się kwestiami oświaty o nazwie Ministerstwo Edukacji Narodowej. W minionych latach na jego czele można było spotkać takie osoby, jak: Roman Giertych, Ryszard Legutko, Katarzyna Hall, Krystyna Szumilas, Joanna Kluzik-Rostkowska. Obecnie na czele tego resortu stoi od dnia 16 listopada 2015 roku Anna Zalewska.

Gabinet ministra edukacji Zdj. Wikimedia Commons

Gabinet ministra edukacji
Zdj. Wikimedia Commons

Pisząc o MEN, należy także wspomnieć, poza sprawami czysto historycznymi, jakie zadania ma ono do spełnienia w naszym kraju. I tak zajmuje się kwestiami wychowania przedszkolnego oraz kształceniem specjalnym, zawodowym oraz ogólnym. Odpowiada za ustalanie programów nauczania, wybór podręczników i środków dydaktycznych. Opracowuje także egzaminy zewnętrzne oraz sprawuje pieczę nad zatrudnieniem nauczycieli i odbywanymi przez nich awansami zawodowymi. Dba o zapewnienie środków finansowych dla uczniów poprzez wdrażanie pomocy stypendialnej.

Siedzibą Ministerstwa jest od lat 30. XX wieku gmach przy alei J. Ch. Szucha 25 w Warszawie, który najpierw służył Ministerstwu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a w latach wojennych został przejęty przez hitlerowców i przekształcony w Urząd Komendanta Policji Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa Dystryktu Warszawskiego, zwany potocznie gestapo. W 1945 roku ponownie wrócił do rąk Polaków i stał się siedzibą instytucji odpowiedzialnych za oświatę w Rzeczypospolitej. Z kolei sam budynek powstał w latach 1925–1930 według projektu profesora Zdzisława Mączeńskiego, a w roku 1973 został wpisany do rejestru zabytków.

Maciej Wierzchnicki – doktorant Akademii Pomorskiej w Słupsku

Bibliografia:

Kupisiewicz Cz., Szkolnictwo w procesie przebudowy. Geneza i kierunki reform oświatowych 1945-1995, wyd. 3 popr., Warszawa 1995.

Pęcherski M., Świątek M., Organizacja oświaty w Polsce w latach 1917–1977. Podstawowe akty prawne, wyd. 2 rozsz., Warszawa 1978

Świecki A., Oświata i szkolnictwo w Polsce Ludowej, Warszawa 1968.

Strony internetowe:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Ministerstwo_Edukacji_Narodowej, dostęp 16.01.2017

https://pl.wikipedia.org/wiki/Komisja_Edukacji_Narodowej, dostęp 16.01.2017

https://pl.wikipedia.org/wiki/Minister_wyzna%C5%84_religijnych_i_o%C5%9Bwiecenia_publicznego, dostęp 16.01.2017

https://men.gov.pl/pl/ministerstwo/historia-gmachu, dostęp 16.01.2017.

Partnerzy



Przewiń do góry