Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

Wojna krymska i jej konsekwencje – Część I

Wojna krymska i jej konsekwencje – Część I

Wojna krymska była konfliktem rosyjsko – tureckim toczonym w latach 1853- 1856, który z czasem stał się konfliktem międzynarodowym. Stało się tak z powodu rywalizacji państw europejskich i Rosji o zwiększenie swoich wpływów w Turcji i nad cieśninami czarnomorskimi.

Czytaj część II

Mikołaj I wykorzystał nadarzający się moment słabości Turcji podczas jej wojny z Egiptem, który pragnął się uniezależnić od Turcji i uzyskać niepodległość w latach 1831-1833. Podczas gdy władca turecki Mahmud II był nieudolny i ponosił porażki, swoją pomoc zgłosił car, który dostrzegł możliwość zajęcia cieśnin. Wzbudziło to duży niepokój ze strony Anglii i Francji, które zaczęły wywierać naciski na Egipt i Turcję, aby zawarły pokój. Udało się, ale nie mogli w żaden sposób zapobiec układowi, jaki zawarła Rosja z Turcją w 1833 r. w Unkiar – Iskelessi, który miał obowiązywać 8 lat, zawierał min. postanowienie, że na żądanie Rosji Turcja zamknie cieśniny czarnomorskie przed innymi okrętami wojennymi, pozwalał na swobodne przemieszczanie się floty rosyjskiej z Morza Czarnego na Śródziemne oraz potwierdził prawo cara do opieki nad prawosławnymi poddanymi sułtana, co było jednoznaczne z pozwoleniem na ingerencji Rosji w wewnętrzne sprawy Turcji, jednak taka była cena za pomoc Rosji, którą sułtan musiał zapłacić[1].

Car Rosji Mikołaj I

Traktat ten zaniepokoił inne państwa, zwłaszcza Anglię i Francję. Władze angielskie próbowały wyrwać Turcję spod protektoratu rosyjskiego proponując jej sojusz, ale władca turecki odrzucił taką możliwość. Wobec tego jedynym polem działania dla tych rządów zostało pole ekonomiczno – gospodarcze. Już w sierpniu 1838 podpisano brytyjsko – turecki układ handlowy, który ograniczał znacznie cła na angielskie towary, Francja również zawarła taki układ. Tymczasem wybuchł kolejny konflikt turecko – egipski w 1839. Państwa europejskie nie mogły sobie pozwolić na dalsze osłabienie Turcji i utratę przez nią ziem, gdyż zachwiałoby to równowagą sił. Dlatego już w 1840 r. Austria, Rosja, Anglia, Turcja i Prusy podpisały konwencję w Londynie o zakończeniu tego konfliktu, która zawierała m.in. zachowanie niezależności przez Egipt oraz przywrócenie Turcji utraconych terytoriów w tym całej Syrii. Jednak ta oferta została odrzucona przez Egipt, w wyniku czego wojska turecko – austriacko – angielskie rozpoczęły działania wojenne. Wobec znacznej przewagi władca egipski poprosił o przerwanie działań, a władze państw zwycięskich wyznaczyły warunki pokoju. W ich wyniku m.in. Egipt pozostał dalej lennikiem sułtana, został zobowiązany do płacenia rocznego trybutu, ograniczono jego flotę. Wszystkie te wydarzenia tylko utwierdziły cara Mikołaja w swoim przekonaniu, że Turcja jest słabym państwem niezdolnym do samodzielnej walki, i że prędzej czy później upadnie. Zaczął przygotowywać plan działania. Sytuacja międzynarodowa mu sprzyjała, był to bowiem czas po Wiośnie Ludów, która osłabiła niektóre państwa. Sądził, że Austria będzie wdzięczna mu za pomoc w tłumieniu powstania węgierskiego z 1849, będzie podczas wojny z Turcją neutralnie życzliwa wobec Rosji, a może nawet włączy się czynnie do walki po jego stronie. Takie same plany miał wobec Prus, które zawsze chętnie mu pomagały zbrojnie m.in. podczas tłumienia polskich powstań. Co do Wielkiej Brytanii i Francji to liczył na to, że konflikt interesów, który istnieje pomiędzy nimi w rejonie Morza Śródziemnego, wyeliminuje ich z działań wojennych. Posiadał nawet plan podziału Bliskiego Wschodu pomiędzy Rosją a Wielką Brytanią, z zachowaniem dla Austrii zachodnich Bałkanów.

Partnerzy



Przewiń do góry