Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

Zachary Taylor – prezydent generał | Biografia

Zachary Taylor – prezydent generał | Biografia

Przyszedł na świat wielodzietnej rodzinie 24 listopada 1784 roku w hrabstwie Orange w stanie Wirginia. Odnosił wiele sukcesów militarnych, przez co wzniósł się na stopień generała majora, a w późniejszym czasie objął urząd prezydenta z ramienia partii Wigów. Przedwczesna śmierć nie umożliwiła prezydentowi poczynienia znaczących kroków w głośnej w owym czasie sprawie niewolnictwa.

Zachary miał ósemkę rodzeństwa, a pochodził z wybitnej i zasłużonej rodziny angielskich plantatorów. Jego ojciec – Richard Taylor służył jako podpułkownik Armii Kontynentalnej podczas Wojny o Niepodległość Stanów Zjednoczonych. Natomiast jego młodszy brat Joseph Pannell Taylor sprawował funkcję generała brygady podczas wojny secesyjnej. Pomimo znaczących niedostatków w edukacji, które wynikały z braku w owym czasie formalnych szkół (pobierał nauki jedynie od wędrownego nauczyciela, natomiast w późniejszym czasie grafolodzy nadali mu status osoby „prawie niepiśmiennej”), Zachary postanowił pójść w ślady ojca i spróbować swoich sił w karierze wojskowej. W czerwcu roku 1810 poślubił Margaret „Peggy” Mackall Smith, z którą miał sześcioro dzieci: Ann, Sarah, Octavie, Margaret, Mary Elizabeth i jedynego syna Richarda.

Żona Zacharego Taylora Fot.: domena publiczna

Żona Zacharego Taylora
Fot.: domena publiczna

3 maja 1808 roku przyszły prezydent wstąpił do armii amerykańskiej. Szybko został mianowany na porucznika 7. pułku piechoty. Awans na stopień kapitański otrzymał już w listopadzie 1810 roku. Przez pewien czas jego obowiązki w armii zostały ograniczone więc postanowił się zająć rodzinnym majątkiem. Zakupił dwie plantacje, jedna znajdowała się Louisville (stan Kentucky) a druga mieściła się w Rodney (stan Mississippi). W tym czasie nabył również sporo zasobów bankowych w pobliżu Louisville, oraz posiadał ponad 200 niewolników. W lipcu roku 1811 został oddelegowany do przejęcia kontroli nad Fortem Knox Vincennes (stan Indiana) po tym jak poprzedni komendant zdezerterował. Dzięki swoim sprawnym działaniom udało mu się w krótkim czasie zaprowadzić ład i porządek w garnizonie za do wychwalany był przez ówczesnego gubernatora stanu Indiana, a późniejszego prezydenta Stanów Zjednoczonych – Williama Henryego Harrisona (dziewiąty prezydent USA; sprawował ten urząd jedynie przez miesiąc, od 4 marca do 4 kwietnia 1841 roku). Podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej zwana też wojną roku 1812, podczas której to Ameryka walczyła z Imperium Brytyjskim ale również z rdzenną ludnościom z tzw. Pięciu Cywilizowanych Narodów tj. Czikasawowie, Czoktawowie, Czirokezi, Krikowie oraz Seminole. Taylor został wysłany do obrony Fortu Harrison znajdującego się w stanie Indiana. Wygrana bitwa pod wspomnianym fortem przyniosła Zacharemu awans na stopień majora a Stanom Zjednoczonym pierwsze zwycięstwo lądowe w tej wojnie.

Jeszcze w roku 1812 stanął u boku generała Samuela Hopkinsa, jednakże ich wspólnie zaplanowane wyprawy zakończyły się ostatecznie wygraną Indian w bitwie pod Wild Cat Creek i zmusiły do odwrotu. Później w 1814 roku udało mu się pokonać rdzenną ludność w Bitwie o Credit Island, jednakże ponownie został zmuszony do odwrotu z powodu nadciągających sił brytyjskich. W październiku nadzorował budowę Fortu Johnson w Warszawie (stan Illinois). Wojna z Imperium Brytyjskim zakończyła się 18 lutego 1815 roku. Po zakończeniu działań wojennych nastąpiła znaczna redukcja etatów, w wyniku której otrzymał propozycję pozostania w armii amerykańskiej ,jednakże tylko w stopniu kapitana. Urażony takim obrotem spraw postanowił opuścić szeregi armii. Do służby wrócił po roku i w stopniu majora przez dwa lata zarządzał Fortem Howardem (stan Wisconsin), aby w 1819 roku uzyskać awans na stopień podpułkownika. W 1826 roku został zaproszony do Waszyngtonu w sprawie pomocy w organizacji, konsolidacji i ulepszenia armii Stanów Zjednoczonych, natomiast w kwietniu 1832 roku został awansowany do stopnia pułkownika Pierwszego Pułku Piechoty. W tym samym roku wybuchła wojna Czarnego Jastrzębia (nazwana tak na cześć wodza Indian z plemienia Lisów i Sauków). Taylor prowadził  tym czasie kampanie (pod dowództwem Henryego Atkinsona),która miała na celu odnalezienie i schwytanie Czarnego Jastrzębia i reszty jego popleczników. Wojna zakończyła się jeszcze tego samego roku w Bitwie pod Bad Axe i dała pewnego rodzaju impuls amerykańskim politykom do prowadzenia działań mających na celu „usuwanie Indian” (zmuszano rdzenną ludność do sprzedaży swych ziem i przemieszczanie się coraz to dalej na zachód). W 1837 roku rozpoczęła się na Florydzie kolejna wojna seminolska spowodowana przymusowym przesiedleniem rdzennej ludności na zachód. Zachary Taylor został oddelegowany do poprowadzenia armii i udało mu się skutecznie wygrać największe starcie tej wojny tj. Bitwę nad jeziorem Okeechobee. W rzeczywistości jednak przyjmuje się, że w tym konkretnym starciu obie ze stron konfliktu wygrały. Strategiczne zwycięstwo należy do USA, taktyczne natomiast do plemienia Seminoli. Jednak zdecydowanie największym zwycięzcą został Zachary Taylor, który to został awansowany do stopnia generała brygady w uznaniu swoich zasług.

Partnerzy



Przewiń do góry