1 lutego 1943 roku miała miejsce bitwa pod Zaborecznem w ramach Powstania Zamojskiego

W bitwie partyzanci z Batalionów Chłopskich rozbili niemiecki oddział mający dokonać pacyfikacji wsi. W efekcie bitwy Niemcy na jakiś czas zaprzestali wysiedleń.

O 8:00 rano oddziały niemieckie w liczbie około 400 ludzi pod dowództwem majora Ernsta Schwiegera ruszyły na Zaboreczno od strony wsi Niemirówek i Antoniówka. Polscy partyzanci czekali w pobliskiej buczynie. Warunki pogodowe były sprzyjające obronie, na polach zalegało sporo zmrożonego śniegu, przez który Niemcom ciężko było się przedzierać. Partyzanci dostali wyraźny zakaz wychodzenia z lasu gdyż na otwartej przestrzeni byli by łatwym celem. Strzelając z ukrycia polscy partyzanci urządzili okupantom rzeź. Niemcy zostali zmuszeni do wycofania się a następnego dnia Tartak Tarnawatka dostał zamówienie na 103 trumny, stąd znane są przybliżone straty strony niemieckiej, liczba rannych jest nieznana.

Schwieger w raporcie ocenił liczbę oddziału partyzanckiego na 700-800 ludzi tymczasem było ich zaledwie 250. Straty polskie to jeden zabity partyzant, który nie posłuchał rozkazu i wychylił się z lasu. Dwóch partyzantów zostało rannych. Schwieger w swoim raporcie wychwalał znakomite dowodzenie bitwą przez kpt. Franciszka Bartłomowicza (znał tylko jego pseudonim, „Grzmot”).

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*