2 grudnia 1804 roku Napoleon Bonaparte koronował się na Cesarza Francuzów

„Józefie, gdyby ojciec mógł nas widzieć…” ~Napoleon Bonaparte do swojego brata Józefa 2 XII 1804r., Paryż

Po tym, jak Napoleona wybrano najpierw na konsula, potem zaś konsula dożywotniego, 7 marca 1804 r. Senat zwrócił się do niego z prośbą, koronował się na cesarza. By zachować pozory obiektywizmu, przeprowadzono plebiscyt ogólnokrajowy, którego wyniki były tak pozytywne, że prawie nie trzeba ich było fałszować. Napoleon stawał się więc monarchą nie z urodzenia, ale woli ludu, co odróżniało go od innych władców europejskich. 2 grudnia 1804 r. o 10 powozy dworu przyszłego Cesarza Francuzów opuściły Tuileries. Zaproszony specjalnie na tą uroczystość papież od dwóch godzin czekał już w katedrze Notre Dame. Gdy zaczęła się uroczystość, papież namaścił Napoleona, który następnie sam włożył sobie koronę na głowę, po czym koronował małżonkę. Był to symbol jego niezależności od kościoła. Pius VII wyrzekł słowa: „Vivat imperator in aeternum”. Po akcie koronacji odbyła się msza, która zakończyła się o trzeciej. Ostatnią częścią uroczystości było złożenie przysięgi przez Cesarza: „Przysięgam utrzymywać niepodzielność terytorium Republiki, respektować i wymagać respektu dla praw zawartych w konkordacie, dla wolności kultów religijnych, respektować i wymagać respektu dla równości praw, wolności politycznej i cywilnej, nieodwracalności dóbr narodowych; nie narzucać żadnych podatków, nie ustanawiać żadnych taks, jak tylko z mocy prawa, podtrzymywać instytucję Legii Honorowej, rządzić tylko z punktu widzenia dobra i sławy narodu francuskiego”.

 

(obraz Jacques’a Louis’a Davida, wikimedia.org)

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*