25 lipca 1921 roku urodził się Jakub Bargiełowski

Pilot Wojska Polskiego II RP, as myśliwski II wojny światowej.
Urodził się w Garbowie, nieopodal Lublina. Po ukończeniu szkoły powszechnej wstępuje do Szkoły Podoficerów dla małoletnich w Bydgoszczy, gdzie szkoli się na przyszłego pilota myśliwskiego.Przed wybuchem II Wojny Światowej jest uczniem Wyższej Szkoły Pilotażu w Ułężu. Na początku września szkoła zostaje ewakuowana w kierunku Rumuni, jednak po wkroczeniu sowietów 18 września trafia on do niewoli.
Jako podoficer udaje mu się uniknąć losów starszym stopniem kolegów, trafia do pracy w kamieniołomach nad Morzem Czarnym.Docelowo trafia na Syberię, gdzie pracuje w tajdze przy wycince drzew. Z czasem podupada na zdrowiu. Z wycieńczenia i niedożywnienia chorował na czasową ślepotę, biegunkę i paraliż szkorbutowy. 22 czerwca 1941 r., Niemcy atakują ZSRR. W wyniku podpisania układu Sikorski-Majski, 4 września 1941 r. Bargiełowski zostaje zwolniony z łagru. Wraz z kilkoma pilotami udaje mu się dotrzeć do portu w Archangielsku skąd odpływają do Greenock w Szkocji. Stan zdrowia nie pozwala mu uczestniczyć w szkoleniach, dopiero po całkowitym wyleczeniu w styczniu 1943 r., rozpoczął szkolenie w 16 SFTS w Newton.We wrześniu rozpoczął szkolenie pilotażu myśliwskiego i 24 stycznia 1944 roku został przydzielony do 315 Dywizjonu Myśliwskiego „Dęblińskiego”, latającego na samolotach Supermarine Spitfire V. Po przeszkoleniu wiosną 1944 r. zaczyna latać na Mustangach III. Na tych ostatnich odniósł swe największe sukcesy. 12 czerwca 1944 r. nad Francją zestrzelił dwa Focke-Wulfy; 24 czerwca uszkodził Bf 109; 18 sierpnia, w czasie słynnego „Rodeo 385”, w rejonie Beauvais strącił kolejne dwa Fw 190, a dwa inne uszkodził. W lecie 1944 r. 315 dywizjon zwalczał także niemieckie bomby latające V-1. Bargiełowski zniszczył trzy z nich, wszystkie samodzielnie. Swój piąty samolot, dający mu honorowy tytuł asa, zestrzelił 2 grudnia 1944 r. w czasie eskorty Beaufighterów nad Norwegię. W kwietniu 1945 roku zostaje instruktorem w jednostce 61 OTU, gdzie służył do 24 lipca. Ponownie skierowano go do Dywizjonu 315, a w listopadzie 1945 został przydzielony do Dywizjonu 303.
W Wielkiej Brytanii pozostał do momentu rozwiązania Polskich Sił Powietrznych. Resztę życia spędził w Australii, gdzie zmarł 21 lutego 2010 r.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*