3 lipca 324 roku doszło do bitwy pod Adrianopolem

Bitwa pod Adrianopolem była starciem zbrojnym podczas wojny domowej w imperium rzymskim. Wzięły w niej udział armie cesarza Konstantyna I Wielkiego i Licyniusza. Do samego konfliktu doszło z powodu nierespektowania przez cesarza Licyniusza postanowień edyktu mediolańskiego z 313 roku. Rozpoczął on prześladowania chrześcijan w obawie, że Ci wesprą w walce Konstantyna.

Do bitwy pod Adrianopolem doszło podczas drugiej wojny między władcami. Pierwsza, tocząca się w latach 316-317, zakończyła się przymierzem i pozostawała nierozstrzygnięta. Do drugiej przyczynił się wybór na konsulów trzech synów Konstantyna, co było niezgodne z postanowieniami traktatów.   

Na początku 324 roku cesarz Konstantyn udał się do Tracji i rozbił obóz w okolicach Adrianopolu. Umieścił także część swoich wojsk na pobliskich, zarośniętych wzgórzach. W pobliżu swój obóz rozbił także Licyniusz. 3 lipca Konstantyn przeprawił się z częścią oddziałów przez rzekę Ebros i rozpoczął natarcie na przeciwnika. Do jego wojsk dołączyła się reszta armii, a uciekają armię Licyniusza zaskoczyły znajdujące się na jej tyłach oddziały przeciwnika. Rozpoczęła się rzeź, która pochłonęła ok. 34 tyś. ofiar po stronie cesarza Licyniusza.

Bitwa zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Konstantyna. Była decydującym momentem całej wojny. Licyniusz zachował życie i wycofał się do Bizancjum, lecz został stracony rok później.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*