3 września 1650 roku miała miejsce bitwa pod Dunbar

Parlament Anglii rządzonej przez Lorda Protektora Oliwera Cromwella podjął decyzję o inwazji na wierne królowi Karolowi II ziemie Szkocji. Na czele armii parlamentarnej stanął sam Lord Protektor. Gdy w lipcu Brytyjczycy przekroczyli szkocką granicę dowodzący Szkotami David Leslie podjął decyzję o unikaniu starcia. Pomimo przewagi liczebnej Szkotów, armia parlamentarna była lepiej wyszkolona i lepiej wyposażona. Ponadto Leslie ciągle wycofując swoje wojska zastosował taktykę spalonej ziemi, zmuszając tym Cromwella do pozyskiwania zaopatrzenia z Anglii. Na początku września wygłodzeni i osłabieni przez choroby Brytyjczycy zaczęli wycofywać się w kierunku portu w Dunbar. Tam też Leslie nakazał swoim oddziałom przypuszczenie ataku na Brytyjczyków. Atakując w otwartym terenie Szkoci stali się widoczni dla przeciwnika pozwalając mu przygotować się do odparcia ataku. Leslie zatrzymał jednak wojska i poczekał z atakiem do dnia następnego, do 3 września. W nocy Cromwell zdążył przegrupować swoją armię i przygotować do odparcia ataku. Na krótko przed świtem, armia parlamentarna przypuściła atak na pewnych swojej przewagi Szkotów. W ciągu kilku godzin armia szkocka została całkowicie rozbita, a do niewoli dostało się ponad 10 tysięcy żołnierzy.

(obraz „Cromwell pod Dunbar” pędzla Andrew Carrick’a)

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*