30 lipca 1656 roku zakończyła się bitwa warszawska

Było to największe pod względem liczebności żołnierzy, starcie w ramach II wojny północnej, czyli tzw. „potopu”.
Karol X Gustaw wraz z posiłkami brandenburskimi, postanowił ruszyć na południe. Jego wojska liczyły ok. 18 tys. świetnie uzbrojonych i doświadczonych żołnierzy. Jan Kazimierz wiedząc o marszu Szwedów, postanowił im stawić czoła pod niedawno odzyskaną Warszawą. Dysponując ok. 40 tys. armią ( 25 tys. żołnierzy, 13 tys. pospolitego ruszenia i 2 tys. Tatarów), licząc na przewagę liczebną zdecydował się stoczyć walną bitwę. W rezultacie w dniach 28 – 30 lipca rozegrała się trzydniowa bitwa na prawym brzegu Wisły pod Warszawą. Mimo przewagi liczebnej, zakończyła się ona przegraną wojsk Rzeczypospolitej. Główną przyczyną porażki, było lepsze wyszkolenie armii szwedzko-brandenburskiej, która potrafiła sprawniej manewrować na polu bitwy.
Armia Jana Kazimierza nie została jednak rozbita, dzięki skutecznej osłonie jazdy udało się jej wycofać. Co prawda straciła ona podczas przeprawy wiele dział i sprzętu (podczas odwrotu załamał się most na Wiśle), ale nadal stanowiła sporą siłę.
W wyniku bitwy król Jan Kazimierz musiał opuścić Warszawę i przystać na propozycję Czarnieckiego, aby prowadzić wojnę szarpaną.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*