Tego dnia 1703 roku miało miejsce honorowe samobójstwo, będące skutkiem pomszczenia pana przez swoich wojowników. 47 roninów z Ako popełniło seppuku. Dzięki swojemu oddaniu, zapisało się w historii Japonii jako bohaterzy narodowi
Zemsta 47 roninów z Ako skierowana była na ważnego urzędnika szogunatu, Kirę Yoshinaka, który niezadowolony z darów skazał dręczonego przez siebie Asano Naganori na popełnienie seppuku. Ronini Asano przeprowadzili atak na urzędnika, za co zostali skazani na popełnienie seppuku. Zemsta wojowników na Kirze, przyniosła im honor i chwałę w oczach Japończyków.
47 roninów z Ako
W roku 1701 cesarz Higashiyama wysłał swoich wysłanników z siedziby w Kioto do dworu szoguna w Edo. Kira Yoshinaka, urzędnik szogunatu, pełnił rolę mistrza ceremonii podczas wizyty. Dwóch daimyo, Asano Naganori z Ako i Kamei Sama z Tsumano, przebywali w stolicy. Szogunat powierzył im opiekę nad wysłannikami cesarskimi.
Kira został wyznaczony do szkolenia daimyo z zakresu etykiety dworskiej. Asano i Kamei złożyli mu dary, lecz urzędnik uznał je za niewystarczające, co go rozwścieczyło. Zaczął traktować obu daimyo z pogardą.
Kamei był tak oburzony upokarzającym traktowaniem, że pragnął zabić Kirę, ale Asano przekonywał go do cierpliwości. Obawiając się o swojego pana, wasale Kameiego potajemnie przekazali Kirze dużą sumę pieniędzy, co sprawiło, że urzędnik zaczął traktować Kameiego lepiej.
Jednak nadal dręczył Asano, aż młody daimyo nie mógł tego znieść. Kiedy Kira nazwał Asano “wieśniakiem bez manier” w głównej sali, ten wyciągnął miecz i zaatakował urzędnika. Kira doznał jedynie małego urazu głowy, ale prawo szogunatu surowo zabraniało wyciągania broni w zamku Edo.
34-letni Asano został zobowiązany do popełnienia seppuku. Po śmierci Asano szogunat skonfiskował jego posiadłość, pozostawiając rodzinę w ubóstwie, a samurajów obniżając do roli roninów.
47 z 320 wojowników Asano postanowiło szukać zemsty. Pod wodzą Oishi Yoshio, złożyli tajną przysięgę zabicia Kiry. Przeczuwając taki obrót spraw, Kira umocnił swoje domostwo i skierował tam liczne oddziały straży. Ronini z Ako czekali, aż czujność Kiry osłabnie. Aby zmylić Kirę, podejmowali prace jako kupcy lub robotnicy.
Jeden z nich poślubił członka rodziny, która zbudowała rezydencję Kiry, by uzyskać dostęp do planów budynku.
Oishi zaczął pić i wydawać fortunę na prostytutki, udając zdeprawowanego człowieka. Gdy samuraj z Satsumy rozpoznał pijanego Oishiego leżącego na ulicy, kopnął go w twarz, co było wyrazem całkowitego lekceważenia. Oishi rozwiódł się ze swoją żoną i odesłał ją wraz z młodszymi dziećmi, aby ich ochronić. Jego najstarszy syn zdecydował się zostać.
Zemsta roninów z Ako
Wieczorem 14 grudnia 1702 roku, czterdziestu siedmiu roninów ponownie spotkało się w Honjo, niedaleko Edo, przygotowani do ataku. Jednego młody ronin został wysłany do Ako, aby opowiedział o tej historii.
Ronini najpierw ostrzegli sąsiadów Kiry o swoich zamiarach, a następnie otoczyli dom urzędnika uzbrojeni w drabiny, tarany i miecze. Niektórzy z roninów wdrapywali się na mury rezydencji Kiry, obezwładniając i związując zaskoczonych strażników. Na sygnał bębna, roninowie zaatakowali od przodu i tyłu. Samuraje Kiry, przyłapani na śniegu, w pośpiechu wybiegli na walkę boso.
Sam Kira, ubrany jedynie w bieliznę, próbował ukryć się w magazynie. Roninowie przeszukiwali dom przez godzinę, ostatecznie odkrywając urzędnika ukrywającego się w wśród kopców węgla.
Oishi, rozpoznając go po bliźnie na głowie pozostawionej przez cios Asano, padł na kolana i zaoferował Kirze ten sam krótki miecz, którym Asano popełnił seppuku. Szybko zdał sobie jednak sprawę, że Kira nie ma odwagi, by honorowo popełnić samobójstwo. Ostatecznie, Oishi ściął głowę Kirze.
Ronini zeszli się ponownie na dziedzińcu rezydencji. Wszyscy czterdziestu sześciu byli żywi. Zabili nawet czterdziestu z samurajów Kiry, ponosząc jedynie nieliczne rany. Rankiem, roninowie przeszli przez miasto do świątyni Sengakuji, gdzie spoczywał ich pan.
Historia ich zemsty szybko rozeszła się po mieście, a tłumy gromadziły się, by ich pozdrowić wzdłuż drogi. Oishi opłukał krew z głowy Kiry i złożył ją na grobie Asano. Czterdziestu sześciu roninów usiadło potem i czekało na aresztowanie.
Seppuku
Podczas gdy bakufu decydowało o ich losie, roninów podzielono na cztery grupy i umieszczono pod opieką rodzin daimyo – rodzin Hosokawa, Mari, Mizuno i Matsudaira. Roninowie stali się bohaterami narodowymi dzięki swojej lojalności wobec bushido i odwadze. Wielu ludzi miało nadzieję na ułaskawienie za zabójstwo Kiry.
Mimo że sam szogun był skuszony, aby udzielić łaski, jego doradcy nie mogli zaakceptować nielegalnych działań. 4 lutego 1703 roku roninom rozkazano popełnić seppuku – bardziej honorową karę niż śmierć przez stracenie. Mając nadzieję na ostatnią chwilę ułaskawienia, czterech daimyo, którzy mieli opiekę nad roninami, czekali do zmroku, ale ułaskawienie nie nadeszło. Czterdziestu sześciu roninów, w tym Oishi i jego 16-letni syn, popełniło seppuku.
Roninowie zostali pochowani obok swego pana w świątyni Sengakuji w Tokio. Ich groby natychmiast stały się miejscem pielgrzymek. Jednym z pierwszych, który ich odwiedził, był samuraj z Satsumy, który kopnął Oishiego na ulicy. Przepraszał, a następnie również popełnił seppuku.
Los czterdziestego siódmego ronina nie jest do końca znany. Większość źródeł mówi, że gdy wrócił po opowiedzeniu historii do domeny roninów w Ako, szogun ułaskawił go z powodu młodego wieku. Żył on potem do późnej starości i został pochowany obok pozostałych. Aby uspokoić oburzoną publiczność nad wymierzoną karą roninom, rząd szoguna zwrócił tytuł i jedną dziesiątą ziemi Asano jego najstarszemu synowi.
Źródła:
- Federico Marcon, Smith Henry D. II, A Chushingura Palimpsest: Young Motoori Norinaga Hears the Story of the Ako Ronin from a Buddhist Priest, Monumenta Nipponica.
- Ikegami Eiko, The Taming of the Samurai: Honorific Individualism and the Making of Modern Japan, Cambridge: Harvard University Press.
- Till Barry. The 47 Ronin: A Story of Samurai Loyalty and Courage, Beverly Hills: Pomegranate Press.
- De Bary, Theodore William, Gluck Carol, Tiedemann Arthur E., Sources of Japanese Tradition, New York: Columbia University Press.
Fot. Scena z filmu „Czterdziestu siedmiu roninów” w reżyserii Kenjiego Mizoguchiego z 1941 roku/ikonografia zemsta roninów, źródło: Wikimedia Commons
