5 czerwca 1944 roku w Stăneşti zmarł Józef Beck

Oficer Wojska Polskiego w randze pułkownika, dyplomata, polityk, bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego.

Urodził się 4 października 1894 r. w Warszawie.Rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej, później uczęszczał do Akademii Eksportowej w Wiedniu. Ukończył również Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie. W 1914 roku, wstępuje do Legionów Polskich. Tam dał się poznać jako niezły żołnierz i wywiadowca.Członek Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Ukrainy. W 1916 roku odznaczony Krzyżem Virtuti Militari. W czasie służby w Legionach poznał Józefa Piłsudskiego, który zauważył błyskotliwość i inteligencję Becka. Adiutant u boku Piłsudskiego. Po zakończeniu działań zbrojnych w 1918 roku wrócił do Polski.Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Następnie rozpoczął szeroko zakrojoną działalność polityczną. W latach 1922-23 pełnił funkcję attaché wojskowego w Paryżu i Brukseli. Od 1926 roku był szefem gabinetu ministra spraw wojskowych, urzędu sprawowanego przez Piłsudskiego. Dalej jego kariera nabrała rozmachu: w 1930 roku został wicepremierem w rządzie Piłsudskiego, a następnie mianowano go podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 2 listopada 1932 minister spraw zagranicznych. Polityka Becka polegała na wyważaniu stosunków między Polską a Niemcami i Związkiem Sowieckim według taktyki Piłsudskiego. Zgodnie z życzeniem marszałka Beck starał się zapobiec konfliktowi z którymkolwiek z państw ościennych. W 1938 roku, po zajęciu przez Polskę Zaolzia, wódz III Rzeszy Adolf Hitler i jego minister spraw zagranicznych Joachim von Ribbentrop zażądali od Polaków przekazania Niemcom terytorium Wolnego Miasta Gdańsk, przyłączenia II Rzeczypospolitej do paktu antykominternowskiego wymierzonego w Związek Radziecki i budowy eksterytorialnej autostrady z Rzeszy do Prus Wschodnich. Niemcy oferowali w zamian przedłużenie na 25 lat paktu o nieagresji ustanowionego za kadencji Becka w 1934 roku. Beck, mimo groźby wojny, zdecydowanie sprzeciwił się żądaniom niemieckim, dając wyraz swemu stanowisku 5 maja 1939 roku, przemawiając w Sejmie.Beckowi udało się doprowadzić do sojuszu polsko-francuskiego i polsko-brytyjskiego. Szczególne znaczenie miała umowa zawarta 26 sierpnia, kiedy to podpisano angielsko-polski układ o wzajemnej pomocy militarnej. Niestety, sojusznicy niedostatecznie zareagowali w chwili napaści Rzeszy na Polskę, przez co nie udało się uratować niepodległości. Beck zmarł 5 czerwca 1944 roku w Stăneşti w Rumunii, gdzie został internowany. Jego prochy sprowadzono do kraju dopiero w 1991 roku. Pochowano go symbolicznie na cmentarzu na Powązkach.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*