Matka dynastii Tudorów – niezwykły żywot Małgorzaty Beaufort

Życie w cieniu wojny

W wyniku działań wojennych w 1460 roku poległ książę Buckingham. Kilka miesięcy później także ród Tudorów poniósł ogromne straty. Owena Tudora stracono, zaś Jasper został zmuszony do opuszczenia Anglii. Pojawił się także nowy król. Syn księcia Yorku obwołał się królem jako Edward IV. Jego zwolennicy szybko przejęli władzę w kraju. Mąż Małgorzaty szybko postarał się o to, by młody monarcha zapomniał o tym, że walczył po stronie Henryka VI.

Nowe rządy szybko zadały Małgorzacie bolesny cios. W 1461 roku jej syn został powierzony opiece Williama Herberta. Mały Henryk zamieszkał w jego posiadłości, zaś matce pozostały jedynie krótkie wizyty u niego.

Rodzina Beaufort została dotknięta następnymi ciosami. Kolejne egzekucje członków rodu coraz bardziej go osłabiały. Stronnicy królowej Małgorzaty schronili się w Alzacji. Monarchini starała się utrzymywać kontakt z krajem oraz uzyskać niezbędne środki finansowe. W tym samym czasie w kraju król Edward nadwyrężył zaufanie do siebie poślubiając związaną do tej pory z Lancasterami Elżbietę Woodville. Zraził tym do siebie swojego wyjątkowo wpływowego stronnika hrabiego Warwick, któremu historia nadało miano Twórcy Królów.

Następne lata upłynęła Małgorzacie na sprawach dnia codziennego. Jej mąż odgrywał pewną rolę w polityce, lecz nie była ona zbyt znacząca. Musiała jednak przeżywać duży niepokój, gdy William Herbert zabrał jej syna na wyprawę wojenną przeciwko jego własnemu stryjowi – Jasperowi. Henrykowi nie stała się jednak żadna krzywda, a i starszy z Tudorów uszedł z życiem.

O wiele bardziej dramatyczne wydarzenia rozegrały się w 1469 roku. Wówczas został wszczęty bunt przeciwko władzy Edwarda IV, który miał stłumić William Herbert. Po zdradzie łuczników przegrał jednak potyczkę pod Edgecote. Został pojmany i stracony. Przez pewien czas nie znany był los Henryka. Jak się okazało, udało mu się uciec z miejsca starcia i znalazł schronienie u szwagra Herberta.

W roku 1469 zmieniła się sytuacja polityczna w Anglii. Hrabia Warwick, do tej pory podpora Edwarda IV, zmienił barwy i przeszedł na stronę Lancasterów. Umożliwiło to powrót do kraju Henryka VI. Powrócił także Jasper Tudor, który postarał się o to, by jego bratanek wrócił do matki. Sytuacja w kraju była jednak wciąż nierozstrzygnięta. Armia Edwarda IV maszerowała na Londyn, by odzyskać stolicę. Sytuację polityczną komplikowało to, że Warwickowi udało się przekonać do przejścia na stronę Lancasterów brata Edwarda, Jerzego księcia Clarence.

Przełomowa bitwa miała miejsce pod Tewkesbury 4 maja 1471 roku. Edward IV okazał się jej wielkim zwycięzcą. W trakcie walki poległ syn Henryka VI – Edward. Jasper i Henryk Tudorowie opuścili Anglię i udali się do Bretanii. Edward IV powrócił do Londynu. W Tower osadzono Henryka VI, gdzie wkrótce zmarł, prawdopodobnie zamordowany. W październiku 1471 zmarł mąż Małgorzaty.

Małgorzata mimo wszystkich nieszczęść, jakie ją dotknęły, nie miała zamiaru rezygnować z aktywnego życia. Już w czerwcu 1472 roku poślubiła ochmistrza dworu, Edwarda Tomasza Stanleya. Następne lata upłynęły jej spokojnie u boku męża. Powoli zaczęła stawać się szanowaną osobą na dworze króla. Podjęła nawet starania o możliwość powrotu do Anglii jej syna. Wszystkie ustalenia straciły jednak na znaczeniu po tym jak 9 kwietnia 1493 roku zmarł Edward IV. Na tron powinien wstąpić jego syn Edward V, jednak stryj młodego następcy ogłosił, iż jego bratankowie pochodzą z nieprawego łoża, gdyż ich ojciec w momencie ślubu z Elżbietą Woodville był już związany z inną kobietą, następnie sam wstąpił na tron jako, Ryszard III. Edward i jego młodszy brat zostali wtrąceni do Tower.

Rządy Ryszarda, chociaż nie były okrutne, zyskały wielu przeciwników. Królowa wdowa – Elżbieta Woodville schroniła się wraz z córkami w opactwie Westminsterskim. Z czasem zaczęły się szerzyć pogłoski o zaginięciu uwięzionych w Tower książąt. Kiedy okazało się, że najprawdopodobniej nie żyją, zaczęto obwiniać o to Ryszarda. Wizerunek winnego zbrodni króla potwora został utrwalony za panowania Tudorów, za sprawią sztuk Tomasza Morusa i Williama Szekspira. Dzisiaj wielu historyków wątpi, by winnym tej śmierci był król.

W rzeczywistości nie miał on powodów do zgładzenia książąt. Znajdowali się oni w jego mocy, uznani za dzieci z nieprawego łoża nie mieli praw do tronu. Co niektórzy badacze sugerują nawet, że za tą zbrodnią mógł stać Henryk Tudor. Czy w takim razie Małgorzata Beaufort wzięła w tym udział?

W następnym roku Małgorzata zaczyna niezwykle niebezpieczną grę polityczną. Nawiązała kontakt z Elżbietą Woodville. Zaproponowała jej małżeństwo najstarszej królewny – Elżbiety ze swoim synem Henrykiem. Chciała przez to uzyskać poparcie zwolenników Yorków. Zaczęła bowiem na poważnie realizować plan, który jeszcze kilkanaście lat wcześniej nie miał szans na realizację. Postanowiła, że jej syn zostanie królem.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*