Protokoły mędrców Syjonu – kłamstwo doskonałe?

Protokoły mędrców Syjonu okazały się zwykłym kłamstwem. Liczne, irracjonalne fragmenty owego dokumentu, dotyczące m.in. krwi dzieci chrześcijańskich, niszczenia miast za pomocą burzenia tuneli metra czy rzekome wpływy we wszystkich sferach politycznych już przed wojną wzbudzały śmiech u czytelników. Niemniej jednak siła antysemityzmu, która niczym gęsta mgła zaciemniała umysły znacznej ilości ludzi nie odeszła, mimo tak oczywistych dowodów, świadczących o infantylizmie Protokołów. Janusz Tazbir w swojej pracy dotyczącej przede wszystkim rzekomych planów „mędrców Syjonu”, słusznie porównuje kłamstwo Protokołów do znanych nam Poufnych rad. Zahorowski, twórca wspomnianego dzieła, był członkiem zakonu Jezuitów w XVII wieku. W roku 1613 zostaje z niego wykluczony, chociaż powody owej decyzji nie są nam dziś znane. Wówczas to mszcząc się na dawnych konfratrach ułożył wspomnianą wyżej pracę przypisującą Towarzystwu Jezusowemu żądzę opanowania świata[8]. Utwór Zahorowskiego bardzo szybko zdobył wielką popularność, a Jezuici do dziś kojarzeni są z tajnymi planami i nieokiełznaną ambicją. Jednak różnica dzieląca oba wspomniane utwory polega na tym, że ten drugi, po udowodnieniu falsyfikacji został odsunięty i zaprzestano jego masowej publikacji. Natomiast Protokoły pomimo powszechnego wyśmiania ich autentyczności nadal cieszyły się ogromną popularnością. Nie jest tajemnicą, że Adolf Hitler swoje Mein Kampf napisał w oparciu o Protokoły mędrców Syjonu. Na pytania, dlaczego korzystał z dokumentu uznanego za falsyfikat, śmiało odpowiadał, że nie interesuje go autentyczność owego utworu – liczy się, że ukazuje prawdę dotyczącą Żydów. Wśród znanych ludzi, którzy powszechnie uznawali Protokoły za fakt – pomimo udowodnienia, że są zwyczajnym kłamstwem i spiskiem – należeli oprócz Hitlera m.in.: cesarz Wilhelm II Hohenzollern, słynny francuski pisarz Ferdinand Celine, Józef Stalin, Henry Ford oraz liczni przedstawiciele polskiej i zachodniej prasy. Henry Ford, producent samochodów i fanatyk polityczny był zadeklarowanym antysemitą. Zakupił za prawdopodobnie 500 000 dolarów gazetę „The Dearborn Independent” głównie po to, aby móc na jej łamach wypowiadać swoje antysemickie poglądy. Przez wiele lat wierzył w autentyczność Protokołów, a kiedy w końcu zmuszono go do uznania ich za oszustwo, ten zrzucił całą swą winę na swoich pracowników, twierdząc, że to oni wprowadzili go w błąd[9]

Mein Kampf Adolfa Hitlera. Zdj. Wikimedia Commons
Mein Kampf Adolfa Hitlera.
Zdj. Wikimedia Commons

Minęło ponad 100 lat od pierwszej publikacji Protokołów. Niestety, ponurej oraz kłamliwej zawartości owego pamfletu nie udało się wykorzenić. W niedalekiej przeszłości Protokoły były oficjalnie promowane przez prezydentów Egiptu oraz Iraku. Król Arabii Saudyjskiej do dziś otwarcie opowiada się za słusznością Protokołów i gloryfikuje ich „ważne” przesłanie. Podobnie z resztą pułkownik Kadafi przed rozpoczęciem interesów z zachodem twierdził, że ów pamflet zasługuje na powszechną rekomendację. W krajach takich jak Libia zostały bestsellerami, a liczne gazety i czasopisma na Bliskim Wschodzie publikują Protokoły dodając komentarze świadczące o ich autentyczności. Wiele rządów arabskich finansuje wznowienia opisywanego falsyfikatu, a wspominana wcześniej Arabia Saudyjska umieściła je nawet w swoim programie szkolnym. Wyjątkowo niepokojące są również stowarzyszenia takie jak np. Nation of Islam, rozpowszechniające Protokoły na zachodzie. Ciekawe, chociaż niepokojące podejście do Protokołów mędrców Syjonu mają Japończycy, którzy powszechnie lubują się w teoriach spiskowych. Wielu z nich uważa, że są one autentycznym dokumentem, w dodatku prezentującym doskonale przebiegłość „mędrców”, do tego stopnia, że powstają samouczki prezentujące odpowiednie podejście do planów tego rodzaju[10].

Henry Ford – jeden z czołowych antysemitów I poł. XX wieku. Zdj. Wikimedia Commons
Henry Ford – jeden z czołowych antysemitów I poł. XX wieku.
Zdj. Wikimedia Commons

Nie jest znany autor lub autorzy Protokołów, a wszelkie informacje znajdujące się w książkach, w prasie czy na stronach internetowych przedstawiające twórców powyższego dokumentu są jedynie domysłami. Pełen tekst Protokołów Mędrców Syjonu znaleźć można w książce Janusza Tazbira, pt. Protokoły mędrców Syjonu. Autentyk czy Falsyfikat.[11]

Marcin Rozmarynowski

Bibliografia:

  1. Besala J., Lis D., Krawiec A., Tajemnice historii. Polska, Europa, Świat, Poznań 2007.
  2. Larsson Q., Protokoły Mędrców Syjonu – prawda czy fałsz, Warszawa 2004.
  3. Tazbir J., Protokoły mędrców Syjonu. Autentyk czy falsyfikat, Warszawa 1992.
  4. Weir W., Największe kłamstwa w historii, Warszawa 2010.

Przypisy:

[1] Gojami w języku Jidysz nazwani są nie-Żydzi.
[2] W. Weir, Największe kłamstwa w historii, Warszawa 2010, s. 207.
[3] J. Tazbir, Protokoły mędrców Syjonu. Autentyk czy falsyfikat, Warszawa 1992, s. 27.
[4] W. Weir, op. cit., s. 208.
[5] J. Besala, D. Lis, A. Krawiec, Tajemnice historii. Polska, Europa, Świat, Poznań 2007, s. 422.
[6] Ibidem, s. 425.
[7] J. Tazbir, op. cit., s. 32.
[8] Ibidem, s. 34.
[9] Ibidem, s. 12.
[10] W. Weir, op. cit., s. 218.
[11] J. Tazbir, op. cit., s. 133-135.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*