Tego dnia 1469 roku urodził się Gian Galeazzo Sforza, książę Mediolanu.
Zdrady, przemoc, skandal i powolna śmierć zadana przez najbliższych — historia rodu Sforzów jest jak mroczna opera pełna intryg i tragedii. W samym jej centrum pojawia się Gian Galeazzo Sforza — książę, którego życie od początku do końca naznaczone było cudzymi ambicjami, manipulacją i nieustannym lękiem. Dziedzictwo jego ojca było przekleństwem, a własna władza – jedynie złudzeniem. W cieniu zbrodni i spisków dojrzewała przyszła królowa Polski, urodzona z małżeństwa, które nie miało prawa się udać.
Był synem Galeazzo Marii Sforzy i jego żony Bony Sabaudzkiej. Był także mężem Izabelli Aragońskiej i ojcem między innymi przyszłej polskiej królowej Bony Sforzy d’Aragony – drugiej żony króla Polski i wielkiego księcia litewskiego – Zygmunta Starego.
Galeazzo Maria Sforza – bezwzględny tyran
Gian Galeazzo Sforza był bezwzględnym tyranem, który zdradzał swoją żonę – Bonę Sabaudzką na lewo i prawo. Bez przesady, można nazwać go gwałcicielem, ponieważ dopuszczał się licznych gwałtów nawet na zakonnicach. Jego perfidia nie znała granic, ponieważ obwiniał żonę, że to ona zmusiła go do tego typu czynów, gdyż była za gruba i nieatrakcyjna.
Skandaliczne zachowanie Galeazzo Marii Sforzy zostało przykładnie ukarane. W dzień św. Szczepana – 26 grudnia 1476 roku – w mediolańskim kościele św. Stefana doszło do tragedii. Galeazzo Maria Sforza został zamordowany.
Bona Sabaudzka, mimo że doświadczyła tylu przykrości ze strony męża, postanowiła po jego śmierci mu wszystko wybaczyć. Modliła się do Boga, aby ten również mu wszystko wybaczył
Gian Galeazzo Sforza – zniewieściały książę Mediolanu
Gian Galeazzo Sforza stracił ojca mając zaledwie 7 lat. Jako dziecko, zapewne był świadkiem okrucieństwa swojego ojca, jego licznych gwałtów i morderstw! To odbiło się na psychice księcia, który długo nie planował skonsumować małżeństwa z Izabellą Aragońską, ponieważ najprawdopodobniej, mając w pamięci ekscesy ojca bał się zbliżenia..
Po śmierci ojca, dostał się pod opiekę stryja – Ludwika Sforzy il Moro, który sam chciał zostać księciem Mediolanu, dlatego robił wszystko, aby pozbyć się uciążliwego bratanka, który stał mu na drodze do osiągnięcia tego celu!. Samo małżeństwo Giana Galeazzo Sforzy z Izabellą Aragońską było odwlekane przez Ludwika Sforzę il Moro, co bardzo denerwowało ojca Izabelli – Alfonsa II Aragońskiego, który myślał już nawet o zerwaniu zaręczyn między swoją córką, a jej kuzynem. Izabella miała coraz więcej lat, jej rówieśnice już dawno bawiły potomstwo, a ona nadal była bezdzietną panną. Wkrótce doszło jednak do tego długo wyczekiwanego ślubu. Małżeństwo zostało zawarte w lutym 1489 roku. W związku z tym, że małżonkowie byli dla siebie bliskim kuzynostwem, wymagana była dyspensa, której udzielił papież Sykstus IV.
Jednak nawet, gdy to małżeństwo zostało zawarte, Ludwik Sforza il Moro robił wszystko, aby nie zostało skonsumowane. W tym celu przysyłał bratankowi mężczyzn, z którymi on utrzymywał kontakty seksualne, przez co nie miał czasu dla żony. Długotrwały brak potomstwa sprawił, że pojawiły się plotki o tym, że książę jest impotentem lub homoseksualistą.
Wkrótce jednak okazały się one nieprawdziwe. Inicjatywę przejęła Izabella Aragońska i doszło w końcu do skonsumowania małżeństwa. Z tego związku urodziło się kilkoro dzieci. W tym przyszła polska królowa – Bona Sforza d’Aragona, jej brat Francesco Sforza, który był szykowany na następcę tronu.
Po trupach do celu…
Ludwik Sforza il Moro robił wszystko, by pozbyć się bratanka. Wraz z żoną – Beatrice d’Este posunęli się do najgorszego czynu z możliwych! Systematycznie podtruwali Giana Galeazzo Sforzę, aby ostatecznie go zabić, co nastąpiło 21 października 1494 roku, gdy przyszła polska królowa – Bona Sforza d’Aragona miała kilka miesięcy
Izabella Aragońska bardzo przeżyła śmierć męża. Wdowie pomagała odnaleźć się w nowej rzeczywistości jej szwagierka – Bianca Maria Sforza oraz jej mąż Maksymilian I Habsburg. Pomoc ta okazała się przydatna, bo wdowę wraz z dziećmi wygnał z Mediolanu Ludwik Sforza il Moro. Pozostał przy nim tylko Francesco Sforza, który w wyniku najazdu króla Francji Ludwika XII Walezjusza na Mediolan, został zabrany przez francuskiego monarchę nad Sekwanę i umieszczony w opactwie benedyktyńskim w Tours. Sam Ludwik Sforza il Moro, pozbawiony sojuszników musiał się poddać.
Priorytetem dla Izabelli Aragońskiej było odzyskanie utraconych ziem i zabezpieczenie ich dla swojego syna – Francesca. Bianca Maria Sforza wraz z mężem – Maksymilianem I Habsburgiem starali się jej pomóc. Jednak wkrótce doszły do uszu Izabelli tragiczne wieści. W styczniu 1512 roku Francesco Sforza, podczas polowania spadł z konia i zginął. Dwa lata wcześniej zmarła również jego ciotka – Bianca Maria Sforza. Nie udało się odzyskać dla niego schedy po ojcu.
O odzyskanie księstw Mediolanu i Neapolu będzie walczyć z Habsburgami księżna Izabella Aragońska, a pojej śmierci w 1524 roku także jej córka – Bona Sforza d’Aragona. Wszystkie te starania okażą się bezowocne.
Bibliografia:
- Perria Antonio, Okrutni Sforzowie, przekł. A. Wasilewska, Warszawa 1985.
