19 września 1939 roku miała miejsce szarża pod Wólką Węglową

Szarża pod Wólką Węglową – Podczas bitwy nad Bzurą większość sił polskich została okrążona i rozbita. Część polskich oddziałów wyrwała się jednak z okrążenia i w nocy z 14 na 15 września przekroczyły Bzurę pod Brochowem, przechodząc do Puszczy Kampinoskiej.

18 września Polacy zdobyli miejscowości Pociecha i Sieraków, a dzień później dotarli do Lasek, które były silnie obsadzone przez Niemców. Polacy zrezygnowali z dalszego natarcia obeszli Laski od północy i podążali dalej na Warszawę.

Żołnierze 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich pułkownika Edwarda Godlewskiego z Podolskiej Brygady Kawalerii oraz niewielka część 9 Pułku Ułanów Małopolskich natknęli się w Dąbrowie Leśnej koło Wólki Węglowej na oddziały niemieckie. Pułkownik Godlewski dał znak do szarży, którą poprowadził dowódca 3 szwadronu 14 Pułku porucznik Marian Walicki. Zaskoczenie Niemców podczas odpoczynku oraz odwaga polskich kawalerzystów doprowadziły do przełamania pozycji nieprzyjaciela. Niestety na skraju wsi Mościska ustawione były czołgi oraz gniazdo niemieckich karabinów maszynowych, które zadały atakującym ciężkie straty. W wyniku szarzy śmierć poniosło 105 kawalerzystów w tym porucznik Walicki, a 100 zostało rannych. Straty niemieckie to 52 zabitych i 70 rannych. Mimo dużych start natarcie powiodło się i oba pułki przebiły się do Warszawy. Szarża pod Wólką Węglową była ostatnią szarżą w dziejach jazdy polskiej wykonana z udziałem całego pułku kawalerii.

Fot. Wikimedia Commons

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*