Pod warstwą piachu i gliny, w miejscu wyznaczonym pod nową drogę, archeolodzy natrafili na znaleziska, które zatrzymały czas. 3000-letnie groby w Gdyni skrywają świadectwa życia i śmierci ludzi sprzed tysiącleci – ich rytuały, symbole i przedmioty codziennego użytku. Spalone kości, urny z ludzką twarzą i kamienne konstrukcje mówią więcej, niż można by się spodziewać po pozornie zwykłym placu budowy.
18 kwietnia 2025 roku na terenie budowy nowej obwodnicy dzielnicy Witomino w Gdyni dokonano ważnego odkrycia archeologicznego. Pracujący tam archeolodzy zidentyfikowali trzy kurhany, czyli prehistoryczne kopce grobowe, w których znajdowało się siedem grobów. W jednym z nich odkryto kamienną skrzynię zawierającą popielnicę, której powstanie datuje się na okres około 1000–700 lat p.n.e.. To właśnie ten artefakt, pochodzący z czasów wczesnej epoki żelaza, przyciągnął szczególną uwagę badaczy.
Informację o odkryciach podało Biuro Prasowe Urzędu Miasta Gdyni, podkreślając, że są to pierwsze tak kompleksowe i metodyczne badania kurhanów przeprowadzone w granicach miasta. To nie tylko wydarzenie o dużym znaczeniu lokalnym, ale także ważny wkład w dziedzictwo archeologiczne całego Pomorza.
Kierownik zespołu badawczego, Maciej Stromski, poinformował, że zakończono już badania nad pierwszym kurhanem, który zbudowany był z ziemi i kamieni. W jego wnętrzu odkryto dwa pochówki. Pierwszy z nich to pochówek pierwotny, na którym z czasem umieszczono pochówek wtórny w zupełnie innej formie.
Drugi z pochówków to tzw. grób jamowy, zawierający przepalone kości – klasyczny przykład pochówku ciałopalnego, w którym pozostałości stosu pogrzebowego złożone były w specjalnie przygotowanym dołku.
Jak wyjaśnił Stromski, takie dokładanie pochówków do istniejących kurhanów nie jest niczym niezwykłym. Było to dość częste zjawisko na cmentarzyskach kurhanowych. Funkcjonowały one często przez setki lat i różne kultury archeologiczne, więc różni ludzie wykorzystywali te miejsca, ponieważ związane były ze strefą sacrum.
To oznacza, że jeden kurhan mógł służyć jako miejsce pochówku nawet przez kilka pokoleń – nie tylko jednej społeczności, ale także różnych kultur, które pojawiały się na tym samym obszarze w ciągu wieków.
Źródło: PAP
Fot. PAP/Adam Warżawa
