5 czerwca 1257 roku Kraków otrzymał prawa miejskie

Akt lokacyjny z datą 5 czerwca 1257 roku wystawiony został przez księcia krakowskiego i sandomierskiego Bolesława V Wstydliwego, jego matkę Grzymisławę oraz żonę Kunegundę (Kingę) we wsi Kopernia. Badacze nie mają pewności czy nie była to już druga lokacja, po niepowodzeniu kilkadziesiąt lat wcześniej, jednak oficjalnie uznaje się rok 1257 za moment nadania Krakowowi praw miejskich. Wyznaczono trzech zasadźców, byli nimi: Gedko Stilvojt, Jakub – były sędzia z Nysy i Detmar Wolk, którzy zostali również dziedzicznymi wójtami. Lokacja na prawie magdeburskim, jakie zastosowano w tym przypadku, przewidywała wytyczenie centralnego punktu miasta, tj. rynku, układu ulic, wielkości działek budowlanych, niektórych budynków jak ratusz czy sukiennice oraz obwarowań.
Lokacja pozwoliła na szybszy rozwój i wzrost znaczenia Krakowa, korzystali na tym zasadźcy, mieszkańcy i sam monarcha.

Przywilej lokacyjny Krakowa – zdj. Wikimedia Commons

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*