Królowe, święte, żony władców, matki następców tronu, damy z wielkich rodów. Przez lata właśnie przez takie figury opowiadano historię kobiet w średniowieczu. Anna Brzezińska w swojej książce Cierpliwe Genowefy, bezwstydne Magdaleny robi coś znacznie ciekawszego: schodzi z królewskich komnat, wychodzi poza klasztorne legendy i zagląda tam, gdzie widać zwykłe życie. Czasem zapisane w sądowym protokole, czasem w liście, a czasem w krótkiej wzmiance, która przez wieki czekała, aż ktoś potraktuje ją poważnie.
Cierpliwe Genowefy, bezwstydne Magdaleny. Przewodnik po średniowieczu zwykłych kobiet prowadzi przez świat, w którym kobiety modliły się, pracowały, handlowały, leczyły, pisały, rodziły, walczyły o majątek, domagały się sprawiedliwości, łamały reguły i próbowały zachować choć odrobinę wpływu na własne życie. Nie zawsze wielkie, nie zawsze sławne, często zapisane w źródłach przypadkiem.
Książka czeka na Ciebie tutaj:
Brzezińska pokazuje epokę pełną sprzeczności. Kobiety mogły być zależne od ojców, mężów, opiekunów, Kościoła i prawa, a jednocześnie pojawiały się w dokumentach jako osoby uparte, przedsiębiorcze, pobożne, bezczelne, zranione, praktyczne, odważne albo zwyczajnie zmęczone. Średniowieczne źródła rzadko dawały im dużo miejsca. Autorka potrafi z tych okruchów wydobyć cały świat: relacje rodzinne, pracę, ciało, seksualność, macierzyństwo, przemoc, religijność, edukację, pieniądze, prawo i społeczne oczekiwania.
W tej książce nie ma jednej, gładkiej opowieści o „kobiecie średniowiecza”. Jest wielogłos, są różne kraje, różne stany społeczne, różne sytuacje i różne decyzje. Jedne kobiety szukały bezpieczeństwa w klasztorze, inne próbowały z niego uciec. Jedne podporządkowywały się zasadom, inne testowały ich granice. Jedne trafiały do dokumentów przez pobożność, inne przez skandal, konflikt, proces, pracę albo nieszczęście.
Cierpliwe Genowefy, bezwstydne Magdaleny to książka dla czytelników, którzy lubią historię opartą na źródłach, ale napisaną żywo. Brzezińska nie dopisuje średniowieczu współczesnych haseł, nie lukruje epoki i nie robi z niej atrakcji turystycznej. Pokazuje za to świat daleki, czasem brutalny, często absurdalny, ale zaskakująco czytelny w ludzkich emocjach: strachu, ambicji, miłości, wstydzie, gniewie, pragnieniu wolności i potrzebie przetrwania.
To jedna z tych książek, po których trudno wrócić do starego obrazu średniowiecza. Nagle widać, że za wielką polityką, teologią, wojną i prawem stały także kobiety, których nazwisk nikt nie uczył w szkole.
