Thor to syn Odyna oraz olbrzymki Jörd, odpowiednik germańskiego Donara. Rudowłosy pan burzy, rządzący błyskawicami i grzmotem. Najsilniejszy z Asów, charakteryzował się porywczością, ale także prostodusznością. Uosabiał charakter wikingów, którzy czcili Thora bardziej niż inne bóstwa, prosząc o pomoc, tworząc miejsca kultu, nosząc amulet w kształcie młota, a także nadając jego imię dzieciom. Związał się z Sif, boginią urodzaju. Siedzibą boga były włości Thrudheim nazywane siedzibą siły. Natomiast jego atrybutem był Mjöllnir, młot bojowy, uderzenia którego wyzwalały błyskawice. Ów młot miał jeszcze jedną właściwość, nigdy nie chybiał celu, a rzucony wracał do dłoni swojego właściciela, powodując grzmoty. Aby móc swobodnie posługiwać się Mjöllnirem, był właścicielem pasa mocy oraz żelaznych rękawic. Co więcej, posiadał wóz ciągnięty przez dwa kozły – Tanngnjóstri i Tanngrisni, dzięki czemu zyskał przydomek boga woźnicy.
Emocje wśród współczesnych wzbudza imię Loki, spotykane dosyć często w popkulturze. Jego właściciel wśród Skandynawów to postać bardzo złożona, bowiem to bóg oszustwa, istota podstępna nazywana oszczerczym Asem. Łączy w sobie elementy demoniczne, boskie oraz cechy olbrzyma, przez co nie do końca może być uznawany za jednego z Asów. Był synem Farabautiego i Laufey.
Fot: Wikimedia Commons
Związek ten był mezaliansem, ponieważ boginie miały kategoryczny zakaz wiązania się z olbrzymami. Loki to ojciec licznego potomstwa, z czego większość stanowią potwory, m.in. wilk Fenrir – największy przeciwnik Asów, a także bogini Hel, władczyni świata zmarłych. Posiadał zdolność przemiany w dowolną postać, również w kobietę. W mitologii przedstawiany jest często jako pomocnik, którego bogowie są w stanie akceptować, mając na względzie wyłącznie jego spryt. Dzięki niemu zdobyli swoje atrybuty: konia Sleipnira, młot należący do Thora oraz włócznię Gungnir. Jednakże nieraz występował przeciwko Asgardczykom, a jego najbardziej niegodziwym czynem była intryga zakończona śmiercią boga Baldura, za co został przykuty do trzech głazów. Nad twarzą umieszczono węża kapiącego jadem, jednak troskliwa żona boga – Sigyn trzymała nad Lokim misę uniemożliwiającą działanie jadu. Gdy naczynie jest napełnione i nadchodzi pora na jego opróżnienie, jad kapie na Lokiego, który drży z bólu, dając początek trzęsieniom ziemi.
Świat mitologii nordyckiej to świat nadzwyczaj rozległy, nie sposób opisać go w kilku zdaniach. To nie tylko panteon ciekawych bóstw, które posiadają własny charakter oraz słabości, ale także świat elfów, karłów posiadających swój obszar działania. Jak każda religia, miała wpływ na życie ówczesnych wyznawców, mieszkańców Skandynawii. Dzięki niej możemy spojrzeć na świat oczami wikinga, którego celem było głównie zdobycie chwały na polu walki. Wierzenia Normanów w Polsce były do jakiegoś czasu pomijane, teraz cieszą się coraz większą popularnością.
Czytaj część drugą i część trzecią
Karolina Maliszewska – studentka Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, pasjonatka mitologii, miłośniczka starożytności i sztuki.
Bibliografia:
Gaiman, N., Mitologia Nordycka, Warszawa 2017.
Słupecki, L., Mitologia Skandynawska w epoce Wikingów, Kraków 2003.
Szrejter, A., Mitologia germańska, Warszawa 1997.
Pingback: Podsumowanie Historyczne po raz dwudziesty pierwszy