21 lipca 2025 roku w wieku 69 lat zmarł gen. Waldemar Skrzypczak
Był jednym z niewielu generałów, którzy nie bali się mówić wprost – o błędach MON, o brakach w sprzęcie, o politykach nieznających się na wojsku. Gen. Waldemar Skrzypczak nie potrzebował salonów, by mieć wpływ – wystarczyła mu prawda, dowództwo i lojalność wobec żołnierzy.
21 lipca 2025 roku po długiej i ciężkiej chorobie zmarł gen. Waldemar Skrzypczak, były dowódca Wojsk Lądowych, doświadczony uczestnik misji zagranicznych oraz były podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Miał 69 lat.
O jego śmierci poinformował wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz, który podkreślił ogromną stratę dla całej społeczności wojskowej oraz dla bliskich generała:
Dotarła do nas smutna informacja o śmierci generała Waldemara Skrzypczaka. To ogromna strata dla bliskich i dla naszej rodziny wojskowej. Profesjonalizm, oddanie Ojczyźnie, patriotyzm – te słowa przychodzą na myśl, gdy wspominamy Pana Generała. Dziękuję za tysiące wyszkolonych żołnierzy, za dowodzenie nimi w kraju i na misjach. Za doświadczenie, którym do końca Pan Generał dzielił się z młodym pokoleniem. Dziś nasze myśli i modlitwy są z pogrążoną w żałobie Rodziną – powiedział szef MON.
Wspólnota redakcyjna portalu Defence24.pl również przekazała kondolencje, przypominając zasługi generała, który przez lata był aktywnym uczestnikiem debat o bezpieczeństwie narodowym. Jędrzej Graf, redaktor naczelny portalu, podkreślił, że gen. Waldemar Skrzypczak był nie tylko cenionym dowódcą, lecz także wpływowym ekspertem, często dzielącym się swoją wiedzą podczas konferencji, seminariów i publikacji poświęconych modernizacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, wojnie w Ukrainie czy transformacji współczesnego pola walki.
Od Szczecina po misje międzynarodowe
Waldemar Henryk Skrzypczak urodził się 19 stycznia 1956 roku w Szczecinie, ale dzieciństwo i młodość spędził w Kołobrzegu – mieście o silnych tradycjach wojskowych. Wychował się w rodzinie związanej z wojskiem – jego ojciec, Zdzisław Skrzypczak, przez wiele lat służył w 32 Pułku Zmechanizowanym.
W 1976 roku młody Waldemar rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu, gdzie szybko dał się poznać jako jeden z najbardziej wyróżniających się podchorążych. Szczególnie imponujące były jego umiejętności dowódcze – już na etapie szkolenia kilkukrotnie powierzono mu prowadzenie ćwiczeń w roli dowódcy kompanii czołgów, co w przypadku podchorążego było dużym wyróżnieniem.
Po ukończeniu szkoły z bardzo dobrym wynikiem, ze względu na miejsce w rankingu mógł wybrać jednostkę wojskową, w której rozpocznie służbę. Trafił do 16 Pułku Czołgów Średnich w Słupsku, jednostki wchodzącej w skład 8 Dywizji Zmechanizowanej. Tam objął stanowisko dowódcy plutonu, a następnie kompanii czołgów. To właśnie podczas tej służby zetknął się po raz pierwszy z żołnierzami Armii Radzieckiej, podczas ćwiczeń Sojuz ’80.
W grudniu 1981 roku, tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego, gen. Waldemar Skrzypczak wraz z innymi oficerami otrzymał rozkaz przemieszczania się do miejscowości Dziewięć Włók, a kilka dni później jego czołg znalazł się na ulicach Gdańska – pod bramą Stoczni Gdańskiej.
Akademickie przygotowanie do dowodzenia
Wyróżniające się wyniki w służbie sprawiły, że w 1984 roku został przyjęty – bez konieczności zdawania egzaminów – do Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie, elitarnej uczelni przygotowującej przyszłych dowódców na najwyższe stanowiska w wojsku. Ukończył ją w 1987 roku i został skierowany do służby w Sztabie Frontu Polskiego, odpowiedzialnego za planowanie operacji wojennych w ramach Układu Warszawskiego. Praca ta wymagała ogromnej wiedzy i dokładności, co tylko potwierdzało kompetencje młodego oficera.
W latach 80. i 90. XX wieku był stopniowo awansowany i kierowany na coraz wyższe stanowiska:
- był szefem sztabu 68 Pułku Czołgów Średnich, a następnie 33 Pułku Zmechanizowanego,
- dowodził 32 Pułkiem Zmechanizowanym w Kołobrzegu, gdzie wcześniej służył jego ojciec,
- został szefem sztabu 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej, gdzie kierował transformacją tej jednostki,
- ukończył Podyplomowe Studium Operacyjno-Strategiczne w Akademii Obrony Narodowej.
Każdy z tych etapów przygotowywał go do pełnienia najwyższych funkcji dowódczych w Wojsku Polskim. Z czasem objął dowództwo 16 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej, którą uratował przed planowaną likwidacją.
Waldemar Skrzypczak na misji w Iraku – dowództwo i odpowiedzialność
W latach 2003–2006 gen. Waldemar Skrzypczak pełnił funkcję dowódcy 11 Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej w Żaganiu, jednej z najlepiej wyszkolonych i uzbrojonych jednostek Wojska Polskiego. Kulminacyjnym momentem tego okresu było jego powołanie na stanowisko dowódcy Wielonarodowej Dywizji Centrum–Południe w ramach IV zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku. Został oficjalnie wyznaczony do tej roli 29 listopada 2004 roku, a służbę w Iraku rozpoczął z początkiem lutego 2005.
Misja w Iraku była jednym z najtrudniejszych doświadczeń w karierze generała. Odpowiadał nie tylko za bezpieczeństwo polskich żołnierzy, ale także za koordynację działań z armiami sojuszniczymi i lokalnymi siłami irackimi. Wyróżniał się przy tym pragmatycznym podejściem i wysokim poziomem etycznym. Na własną rękę wprowadził system zabezpieczeń finansowych, aby zapobiec korupcji i nadużyciom, które miały miejsce podczas poprzednich zmian. To właśnie dzięki jego czujności udało się zminimalizować straty i skutecznie odbudowywać zaufanie do sił międzynarodowych w regionie.
Generał przyjął strategię ofensywną, mającą na celu ograniczenie działań rebeliantów. Podjął też próbę mediacji między sunnitami a szyitami, co – w kontekście lokalnych napięć religijnych – było przedsięwzięciem niezwykle ryzykownym, ale też przyniosło wymierne efekty w postaci poprawy bezpieczeństwa w regionie Karbali.
Warto dodać, że był pierwszym polskim dowódcą w Iraku, którego oddziały wróciły z misji bez strat bojowych. Zginął jedynie jeden żołnierz – nie w wyniku walki, lecz w wypadku samochodowym. Za tę służbę prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Waldemar Skrzypczak jako Dowódca Wojsk Lądowych
2 października 2006 roku Waldemar Skrzypczak został mianowany dowódcą Wojsk Lądowych Rzeczypospolitej Polskiej. Był to okres intensywnej modernizacji i profesjonalizacji Sił Zbrojnych RP, a generał odegrał w tym procesie kluczową rolę. Skupiał się na:
- unowocześnieniu struktur organizacyjnych,
- przygotowaniu polskich żołnierzy do misji w Afganistanie,
- poprawie systemów zaopatrzenia i logistyki.
Jego kadencję naznaczyły także trudne momenty, w tym śmierć por. Daniela Ambrozińskiego w Afganistanie w sierpniu 2009 roku. Generał publicznie krytykował opieszałość Ministerstwa Obrony Narodowej w zakresie zakupów sprzętu oraz braki w wyposażeniu polskiego kontyngentu. W emocjonalnym wystąpieniu na wojskowym lotnisku nad trumną poległego żołnierza powiedział:
Nie możemy udawać, że mamy nowoczesne wojsko, jeśli brakuje tego, co najważniejsze – sprzętu chroniącego życie naszych żołnierzy.
Wypowiedzi te wywołały kontrowersje polityczne, a 17 sierpnia 2009 roku gen. Waldemar Skrzypczak podał się do dymisji. Formalnie odwołany został 15 września 2009 roku, a obowiązki przekazał dzień później swojemu następcy, gen. dyw. Tadeuszowi Bukowi.
Gen. Waldemar Skrzypczak – ekspert, komentator, autor
Po odejściu ze służby wojskowej, gen. Waldemar Skrzypczak pozostał aktywny w przestrzeni publicznej. Regularnie komentował sprawy obronności i bezpieczeństwa narodowego w mediach, udzielał wywiadów oraz publikował na łamach Defence24.pl, Rzeczpospolitej czy Polski Zbrojnej.
W 2010 roku wspólnie z dziennikarzami Michałem Majewskim i Pawłem Reszką wydał książkę pt. Moja wojna, w której opisał kulisy misji wojskowych, wyzwania służby oraz funkcjonowanie armii w czasach transformacji ustrojowej.
Był cenionym mówcą na seminariach, konferencjach i warsztatach organizowanych przez Defence24.pl, a jego oceny sytuacji geopolitycznej, wojny w Ukrainie oraz kondycji Wojska Polskiego kształtowały debatę publiczną i wpływały na decyzje osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa. Mimo że jego wypowiedzi bywały krytyczne, zawsze cechowały się troską o stan Sił Zbrojnych i obronność Rzeczypospolitej.
Służba w Ministerstwie Obrony Narodowej
Po zakończeniu aktywnej służby wojskowej gen. Waldemar Skrzypczak nie porzucił działalności na rzecz polskiej armii. Już w 2011 roku został powołany na stanowisko doradcy ministra obrony narodowej Tomasza Siemoniaka, a rok później – 25 czerwca 2012 – objął funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Odpowiadał za kwestie związane z uzbrojeniem oraz modernizacją techniczną Sił Zbrojnych RP.
Na tym stanowisku podejmował się wielu wyzwań, w tym:
- analizy potrzeb modernizacyjnych armii w kontekście zagrożeń asymetrycznych,
- wspierania krajowego przemysłu zbrojeniowego,
- rozwoju współpracy naukowo-technicznej między uczelniami wojskowymi a cywilnymi instytutami badawczymi,
- aktywnej promocji interoperacyjności z siłami NATO.
Jego kadencja zakończyła się 28 listopada 2013 roku, gdy złożył rezygnację po doniesieniu Służby Kontrwywiadu Wojskowego dotyczącym rzekomego naruszenia procedur. Sprawa ta miała później charakter wyjaśniający, a sam generał twierdził, że była efektem wewnętrznych napięć i nieporozumień w resorcie obrony.
W kolejnych latach pełnił funkcję doradcy dyrektora Wojskowego Instytutu Technicznego Uzbrojenia w Zielonce, gdzie zajmował się wdrażaniem innowacyjnych rozwiązań w zakresie technologii militarnych. Został jednak odwołany w 2017 roku po publicznej krytyce działań rzecznika prasowego MON, co tylko potwierdziło, że generał nie rezygnował z wyrażania własnych poglądów – nawet jeśli miały one polityczne konsekwencje.
Życie prywatne i pasje
Pomimo imponującej kariery wojskowej, gen. Waldemar Skrzypczak pozostał człowiekiem o szerokich zainteresowaniach i życiowych pasjach. Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną, Teresą, lekarką specjalizującą się w pediatrii i pulmonologii, miał dwoje dzieci – syna Renarta i córkę Annę. W 2008 roku ożenił się ponownie – z Iwoną, z którą miał córkę Natalię, urodzoną latem 2009 roku.
W ostatnich latach życia mieszkał w Legionowie, gdzie również prowadził aktywność publiczną i ekspercką. W młodości pasjonował się żeglarstwem – do klubu żeglarskiego zapisał się już w szkole podstawowej, a w wieku 17 lat zdobył patent sternika morskiego. Po latach wrócił do tej pasji, która dawała mu wytchnienie od wojskowej dyscypliny i odpowiedzialności.
Dziedzictwo, które pozostawił gen. Waldemar Skrzypczak
Gen. Waldemar Skrzypczak był postacią, która zapisała się w historii polskich Sił Zbrojnych nie tylko jako dowódca, ale też jako reformator, nauczyciel i publicysta. Jego działania obejmowały zarówno kierowanie największymi jednostkami Wojska Polskiego, jak i udział w międzynarodowych misjach stabilizacyjnych. Wyróżniał się determinacją w obronie życia żołnierzy oraz odwagą cywilną w podejmowaniu trudnych tematów – także wobec decydentów politycznych.
Wielokrotnie podkreślał potrzebę rozwijania odporności państwa, wskazywał na znaczenie narodowego przemysłu zbrojeniowego oraz konieczność reformy dowodzenia. Jako autor wielu publikacji i analiz, wpływał na debatę publiczną, stając się punktem odniesienia zarówno dla ekspertów, jak i dla decydentów w dziedzinie bezpieczeństwa.
Za swoje zasługi został uhonorowany licznymi odznaczeniami, w tym:
- Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2005),
- Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2000),
- Krzyżem Komandorskim Orderu Krzyża Wojskowego (2009),
- a także zagranicznymi wyróżnieniami od Stanów Zjednoczonych, Kanady, Hiszpanii i Portugalii.
Śmierć gen. Waldemara Skrzypczaka pozostawiła ogromną pustkę – zarówno w środowisku wojskowym, jak i w debacie publicznej na temat obronności. Jako ekspert, oficer i obywatel, był przykładem konsekwencji, odwagi i patriotyzmu. Zawsze gotów do działania, ale i refleksji – pozostawił po sobie nie tylko rozkazy, ale także słowa, które inspirowały i zmuszały do myślenia.
Źródło: defence24
Fot. Gen. Waldemar Skrzypczak podczas uroczystości pod pomnikiem I Dywizji Pancernej w Warszawie 19 października 2013, CC BY-SA 3.0
