Kultura, język czy genetyka? Naukowcy badają co łączy i łączyło mieszkańców Wysp Brytyjskich

Naukowcy z Simon Fraser University i University of Sydney przeprowadzili badania genetyczne, kulturowe i językowe dotyczące pochodzenia Anglosasów. Wyniki wskazują, że tożsamość anglosaska ma więcej wspólnego ze wspólnym językiem i kulturą niż ze wspólnym pochodzeniem.

Badania genetyczne wśród historyków i archeologów przeżywają świetny czas. Tym razem naukowcy postanowili odpowiedzieć na pytanie: „Kim byli Anglosasi?”. To pytanie, nad którym dyskutuje się od wielu lat, a które być może uległo rozwiązaniu dzięki badaczom z Simon Fraser University i University of Sydney. Badali oni nową linię dowodów, mianowicie trójwymiarową analizę szczątków szkieletowych. Naukowcy odkryli, że tożsamość anglosaska ma więcej wspólnego ze wspólnym językiem i kulturą niż ze wspólnym pochodzeniem.

Chociaż ich pochodzenie można wyraźnie przypisać migracji germańskojęzycznej ludności z Europy kontynentalnej między V-VII w. n.e., to liczba osób, które osiedliły się w Wielkiej Brytanii, jest nadal kwestionowana. Podobnie dzieje się z charakterem ich relacji z wcześniej istniejącymi mieszkańcami Wysp Brytyjskich, z których większość była pochodzenia romańsko-brytyjskiego.

Powodem tej niepewności jest pozornie sprzeczny charakter dostępnych dowodów. Na przykład dokumenty historyczne sugerują, że przybysze byli nie tylko liczni, ale w mniejszym lub większym stopniu całkowicie zastąpili Romano-Brytów.

W przeciwieństwie do tego, proporcje izotopów wyekstrahowane ze szkieletów anglosaskich, wydają się wskazywać, że przybywająca populacja była stosunkowo niewielka. Oznacza to, że zamiast masowego zastępowania populacji ludność rdzenna przyjęła język i kulturę anglosaską.

 Paleoantropolodzy odkryli, że gdy podstawa ludzkiej czaszki jest analizowana w 3D, może być wykorzystana do śledzenia relacji między ludzkimi populacjami w podobny sposób, jak starożytne DNA wyjaśnia Plomp, doktor habilitowany w Departamencie Archeologii SFU. – Na tej podstawie zebraliśmy dane 3D z odpowiednio datowanych kolekcji szkieletowych z Wielkiej Brytanii i Danii, a następnie przeanalizowaliśmy dane, aby oszacować pochodzenie osobników anglosaskich.

Plomp i jej koledzy odkryli, że od dwóch trzecich do trzech czwartych wczesnych anglosaskich osobników miało pochodzenie kontynentalnej Europy, podczas gdy od jednej czwartej do jednej trzeciej miało pochodzenie lokalne. Kiedy przyjrzeli się szkieletom datowanym na okres środkowo-anglosaski (kilkaset lat po przybyciu pierwotnych migrantów), odkryli, że 50-70 procent osobników miało lokalne pochodzenie, a 30-50 procent było z Europy kontynentalnej.

Prawdopodobnie wskazuje to na zmianę wskaźnika migracji i/lub lokalnej adopcji w miarę upływu czasu – mówi prof. Collard, Canada Research Chair in Human Evolutionary Studies w SFU i współautor artykułu.

Jednym z głównych przesłań naszych badań jest to, że anglosaskie królestwa wczesnośredniowiecznej Wielkiej Brytanii były uderzająco podobne do współczesnej Wielkiej Brytanii – pełne ludzi różnych przodków, którzy mają wspólny język i kulturę – twierdzi profesor Keith Dobney z University of Sydney, który współpracował przy badaniu z Plompem i Collardem.

Fundatorami badania są m.in. stypendium Marie Skłodowska-Curie (Horizon 2020), Kanadyjska Rada ds. Badań Naukowych i Humanistycznych, Canada Research Chairs Program, Canada Foundation for Innovation, British Columbia Knowledge Development Fund oraz SFU.

Źródło: sfu.ca

Maciej Polak

Fot: Wikipedia Commons

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*