Naukowcom udało się obalić jedną z hipotez na temat przyczyn upadku cywilizacji Indusu

Przeprowadzone w ostatnim czasie badania geologiczne w dolinie Indusu obaliły dotychczasową hipotezę, zgodnie z którą wyschnięcie rzek i upustynnienie doliny Indusu doprowadziło do upadku tej starożytnej cywilizacji.

 Cywilizacja starożytnego Indusu powstała około 5000 tysięcy lat temu na terenie dzisiejszych północno-zachodnich Indii i Pakistanu. Ludność doliny Indusu hodowała wszystko, od bawełny po daktyle. Zbudowała również co najmniej pięć dużych miast z bardzo dobrze rozbudowanym systemem kanalizacji. Była jedną z pierwszch cywilizacji, gdzie duża część domostw posiadała dostęp do własnej łazienki i toalety. Kilka z tych miast, w tym takie słynne miejsca jak Harappa i Mohendżo – Daro, położonych było wzdłuż głównych rzek zasilanych przez lodowce. Jednak większość dawnych osad powstałych w epoce brązu znajdowała się daleko od wód płynących, na północ od pustyni Thar pomiędzy Gangesem – Yamuną i systemami rzeki Indus. Już pod koniec XIX wieku archeolodzy i geolodzy zauważyli suchy paleokanał przypominający stare koryto rzeki, które przebiegało przez większość z tych osad. Naukowcy przypuszczali, że budowane wzdłuż rzeki osady zostały opuszczone przez ludność z chwilą wyschnięcia koryta rzeki. Najnowsze badania w dolinie Indusu pokazały jednak, że dotychczasowe założenia były całkowicie błędne. W rzeczywistości rzeka, która niegdyś wypełniała suchy kanał, wyschła ponad 3000 lat przed datą, na którą przypadał okres rozkwitu cywilizacji Indusu. Naukowcy ustalili, że pomimo braku dostępu do wód płynących dolina Indusu była bogata w podziemne wody gruntowe, zasilane przez małe, sezonowe rzeki monsunowe, wywołujące regularne powodzie. Czynniki te okazały się zbawienne dla lokalnego rolnictwa, umożliwiając cywilizacji Indusu przetrwanie. Dowiodły tego przeprowadzone w ostatnim czasie badania osadów pobranych przez naukowców z suchego koryta odnalezionego paleokanału w rejonie miasta Kalibangan. Próbki do badań geologicznych pobrał zespół terenowy kierowany przez Rajiv’a Sinhę i Ajita Singha z Indyjskiego Instytutu Technologii Kanpur. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie Nature Comunications.

Źródła: livescience.com
Fot: Wikimedia Commons

Zenon Purta

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*