Nowe znaleziska archeologiczne w pobliżu Akropolu. Odkryto posągi i lampy oliwne
Trwające wykopaliska przyniosły nowe znaleziska archeologiczne w pobliżu Akropolu. Na skrzyżowaniu ulic Erechtejonu i Kallisperi odkryto m.in. fragmenty rzeźb i lampy oliwne z V wieku n.e. Artefakty te, w tym fragmenty posągów Hermesa i męskiej figury, trafiły już do laboratoriów konserwatorskich. Znaleziska rzucają światło na fascynujący okres końca starożytności, stanowiąc niezwykle cenne odkrycie dla nauki i historii.
Archeologiczne wykopaliska na skrzyżowaniu ulic Erechtejonu i Kallisperi, w pobliżu Herodionu, przyniosły nowe odkrycia. Znaleziono fragmenty rzeźb, w tym kończyny przypuszczalnie należące do wcześniej odkrytego posągu Hermesa, a także tułów innego męskiego posągu naturalnej wielkości.
Wśród znalezisk znalazły się również fragmenty figurki oraz liczne lampy oliwne datowane na V wiek n.e. Wszystkie artefakty przewieziono do laboratoriów konserwatorskich Ateńskiego Eforatu Starożytności, gdzie zostaną poddane pracom restauracyjnym.
Dalsze wykopaliska będą prowadzone, aby odnaleźć kolejne artefakty i dokładnie zbadać warunki ich odkrycia. Ministerstwo Kultury zaznaczyło, że znaleziska te stanowią wyjątkowy wkład w zrozumienie końca starożytności. Naukowcy z Ephorate dokładają wszelkich starań, by badania i konserwacja przebiegały sprawnie i z należytą uwagą.
Akropol ateński
Mimo że odkryto ślady starszych form osadnictwa, pierwszym istotnym okresem w historii tego miejsca był okres mykeński, trwający od 2000 do 1200 roku p.n.e. Podobnie jak w Mykenach, kluczowym elementem był tu zamek królewski, którego sercem był potężny mur z masywnych bloków kamiennych o grubości 6 metrów, datowany na XIII wiek p.n.e. Fragment tego muru, zwanego pelazgijskim, można dziś zobaczyć po prawej stronie za Propylejami.
Akropol przez wieki pełnił funkcję religijnego centrum miasta, nawet gdy mieszkańcy przenosili się do dolnego miasta, a osada stopniowo się rozrastała. W VI wieku p.n.e. założoni tu główne sanktuarium – starożytną świątynię Ateny. Tyran Pizystratos przyczynił się do rozkwitu Akropolu, wznosząc liczne budowle i fundując cenne dary.
W 480 roku p.n.e., przed bitwą pod Salaminą, Persowie doszczętnie zniszczyli cały płaskowyż Akropolu. Po wojnie rozpoczęto odbudowę pod kierunkiem Kimona II. Gruz z wcześniejszych budowli posłużył do wyrównania i poszerzenia tarasu.
Wśród odkopanych pozostałości znaleziono wiele fragmentów rzeźb sprzed 480 roku p.n.e., które obecnie można oglądać w Muzeum Akropolu. Kluczową fazę odbudowy przeprowadził Perykles, który współpracował z rzeźbiarzem Fidiaszem pełniącym rolę doradcy artystycznego.
Projekt ten był możliwy dzięki przeniesieniu w 454 roku p.n.e. skarbca Związku Delijskiego z Delos do Aten. W tym okresie Akropol stał się narodowym sanktuarium, tracąc swoje wcześniejsze funkcje militarne i polityczne.
We wrześniu 2023 roku grecki rząd podjął działania w celu ochrony zabytku, który narażony jest na zniszczenia spowodowane przez nadmierny ruch turystyczny. W 2023 roku odwiedziło go aż 3 miliony osób, do 23 000 dziennie. Wprowadzono nowe ograniczenia – dzienny limit wynosi teraz 20 000 odwiedzających, a czas zwiedzania został skrócony do jednej godziny.
Źródło: New archaeological discoveries near the Acropolis, ekathimerini.com [dostęp: 21.12.2024].
Fot. Ministry of Culture
