Lata II wojny światowej, która wybuchła już wkrótce po obradach Kongresu, doprowadziły do drugiego w historii Turynu opuszczenia miasta przez Całun, celem ukrycia go i uchronienia przed wojenną zawieruchą i groźbą zniszczenia. Już 7 września Całun wywieziono do Watykanu, gdzie od 8 września, przez 17 dni przebywał w kaplicy rzymskiego pałacu Kwirynalskiego, a po 18 dniach przetransportowany klasztoru benedyktyńskiego w Montevergine (prowincja Avellino) w okolicach Benewentu, gdzie ukrywano go od 25 IX 1939 do 28 X 1946 roku.[19] Na szczęście podczas II wojny światowej nie zrealizowano pierwotnego planu ukrycia tkaniny w klasztorze na Monte Cassino, gdyż jak wiadomo skończyłoby się to tragicznie.[20]
Okres powojenny także zaowocował jeszcze intensywniejszymi badaniami nad Sindonem oraz falą zainteresowania tym tematem. Już w roku 1950 odbył się we Włoszech I Międzynarodowy Kongres Syndonologiczny, który miał miejsce w Rzymie od 1 do 4 maja oraz w Turynie od 5 do 6 maja.[21] Do podniesionych przez uczestników postulatów bezpośredniego przebadania tkaniny dopiero po 19 latach przychylił się arcybiskup Michele Pellegrino. Zwierzchnik diecezji turyńskiej mianował specjalną komisję do przeprowadzenia oględzin, która w dniach 16-17 lipca 1969 roku przeprowadziła badania płótna.[22] Celem owych badań była ocena stanu zachowania relikwii oraz określenie, jakie czynności konserwatorskie konieczne są dla zabezpieczenia tkaniny.[23] Badacze po raz pierwszy mogli bezpośrednio, z bliska i pod powiększeniem zbadać płótno. Zawodowy fotograf Giovanni Battista Judiva Cordiglia wykonał także wiele zdjęć Całunu czarno-białych, w świetle ultrafioletowym i ultraczerwonym, w promieniach Wood,[24] a także pierwsze kolorowe[25]. Wyniki badań nie wzbudziły jednak zadowolenia naukowców, a wręcz rozczarowanie oraz wywołały krytykę specjalistów spoza Komisji. Między innymi ekipa zbadała czerwone plamy z Całunu, jednak nie udało się stwierdzić, czy mamy do czynienia z krwią.[26] Warto zaznaczyć, że dwa lata później 1 października 1972 roku podjęto, na szczęście nieudaną, próbę podpalenia Całunu.[27]
Wzmiankowane powyżej badania miały wpływ na decyzję Stolicy Apostolskiej oraz byłego króla (właściciela Całunu) Humberta II, aby Całun po raz pierwszy w historii został pokazany we włoskiej telewizji, co nastąpiło 24 listopada 1973 roku. Przy okazji oczywiście pobrano nowe próbki z tkaniny, lecz ich analiza nie wniosła nic nowego.[28] Pyłki i próbki z płótna pobrał między innymi wybitnej sławy botanik Max Frei oraz specjalista od tkaniny Gillbert Raes. [29] Zdaniem prof. Raesa z Gandawy przędza, z której został wykonany Całun, pochodzi ze Środkowego Wschodu, zaś tego typu tkaniny znane już były za czasów Jezusa. [30] Natomiast, co do odkryć prof. Freia, to w kwietniu 1976 roku zostały one zawarte w sprawozdaniu Turyńskiej Komisji Naukowej.[31] Wybiegając trochę w przyszłość (gdyż prof. Frei brał udział także w badaniach w 1978 roku) Frei zidentyfikował łączenie 58 gatunków roślin, który pyłki lub fragemnty znajdowały się na Całunie, z których aż 41 stanowią charakterystyczne gatunki dla flory Azji i Afryki. Co więcej, wg ustaleń prof. Freia, tylko w Judei występuje aż 38 z owych 41 gatunków.[32] Później także izraelski prof. Avinoam Danin potwierdził badania Freia, a co więcej wskazał, że trzy z owych gatunków są endemitami dla Ziemi Świętej: czystek szary, pewien rodzaj kapara oraz typ krzewu ciernistego. Gatunki te kwitną jedynie na wiosnę i występuje tylko w Palestynie.[33]
Tego samego roku, tj. 18 lutego 1976, dokonano innego zdumiewającego odkrycia. Dr John Jackson, Bill Motern oraz Eric Jumper w amerykańskim instytucie Sandia Laboratories otrzymali bowiem trójwymiarowy obraz Całunu.[34] Dokonali tego poprzez wykorzystanie specjalistycznego analizatora obrazu typu VP-8, który w pewien sposób „przekodował” fotografię na obraz złożony ze znaków matematycznych. Dzięki ich odkryciu wizerunek Człowieka z Całunu można było obserwować pod wieloma kątami, co rozszerzyło zakres możliwych badań.[35] Okazało się bowiem, iż wizerunek z Całunu posiada także zarejestrowaną głębię, tzn. informację przestrzenną, czego nie jest w stanie odzwierciedlić żadna fotografia.[36]
Jednym z najważniejszych wydarzeń w badaniach nad Całunem były działania grupy STURP.
Otóż skorzystano z okazji 400-lecia przeniesienia relikwii do Turynu. Oprócz publicznego wystawienia miał również miejsce II Międzynarodowy Kongres Syndonlogiczny w dniach 7-8 października 1978 roku.[37]
Po zakończeniu wystawienia, Całun przeniesiono do sali audiencyjnej Pałacu Królewskiego, gdzie został dokładnie przebadany przez naukowców z grupy STURP (The Shroud of Turin Research Project – „Projekt Badań Sindonu z Turynu”) [38] – na czele z Johnem Jacksonem z USA, a także grupy pod przewodnictwem Maxa Freya, Giovanniego Riggiego i Pierluigi Baima-Bollone.[39] Król Humbert wyraził zgodę na badania trwające 120 godzin, z czego 96 przeznaczono dla grupy STURP,[40] zaś uzyskany w ciągu nich materiał został poddany ponad 250.000 godzin dalszych studiów i badań.[41] Wspominając badania przeprowadzone tego roku nie sposób nie wspomnieć o jednym z ważniejszych ustaleń badaczy. Stwierdzono bowiem obecność ludzkich komórek, krwinek czerwonych i naskórka. Ponadto prof. Bollone udało się zidentyfikować grupę krwi – AB, która jest najrzadszą grupą na świecie, z czego najczęściej występuje wśród Żydów. Co więcej eksperci ustalili, iż na Całunie najpierw odcisnęły się ślady krwi dopiero potem wizerunek.[42] Z racji, że temat powyższych badań jest bardzo obszerny zainteresowanych odsyłam do wywiadu- rzeki Grzegorza Górnego z Barriem Schwortzem, który brał udział w pracach grupy STURP.[43]
Dynastia sabaudzka począwszy od 1861 r. zasiadała na tronie zjednoczonego Królestwa Włoch. 18 marca 1983 roku[44] ostatni król Humbert II, który został odsunięty od władzy w wyniku referendum konstytucyjnego w 1946 r., zmarł w Genewie w 1983 roku i zgodnie z jego ostatnią wolą Całun Turyński przeszedł na własność Stolicy Apostolskiej.[45]
