2 lipca 1940 roku Adolf Hitler wydał rozkaz opracowania planu uderzenia na Wyspy Brytyjskie, kryptonim operacja „Lew Morski” (Seelöwe)

Wraz z postępami niemieckiej ofensywy na kontynencie stało się jasne, że los Francji został już przesądzony, jeszcze tylko Wielka Brytania walczyła z Niemcami w Europie. Naziści początkowo chcieli zawrzeć pokój z Brytyjczykami zachowując wszystkie zdobyte przez siebie terytoria. Jednak ci stanowczo odrzucili tę propozycję. Niemcy rozpoczęli przygotowania do inwazji na Wyspy Brytyjskie. Niemiecki dowództwo przygotowało plan. Operacja otrzymała kryptonim „Lew Morski” (Seelöwe) i miała się opierać na siłach lądowych i morskich. Aby dokonać inwazji niemieckie okręty musiały przewieźć oddziały przez liczący 37 kilometrów szerokości kanał La Manche. Przewaga Wehrmachtu nad siłami lądowymi Anglików była bardzo duża, jednak kanału broniły dobrze wyposażona marynarka oraz lotnictwo. Planowano stopniowe zaminowanie kanału tak by stał się niedostępny dla brytyjskich okrętów. OKW wyznaczyło do udziału w desancie 9. i 16. Armię, które oddano pod rozkazy feldmarszałka Gerda von Rundstedta. Wojska te zmobilizowano na francuskich i belgijskich wybrzeżach Atlantyku oraz zaczęto gromadzić olbrzymią armadę inwazyjną. Wyznaczono lądowanie w rejonie wyspy Wight i hrabstwie Cornwall. Desant miał być powiązany z atakiem spadochroniarzy. W pierwszym rzucie zamierzano wysadzić na brzeg 90 000 żołnierzy, a w ciągu pierwszych dni 250 000 z bronią ciężką i zaopatrzeniem. Ogólnie zaplanowano, że udział w akcji weźnie 40 dywizji. Wyliczenia pewnych siebie decydentów OKW szły w parze z buńczucznymi zapowiedziami Goeringa, który przekonywał, że Luftwaffe bez problemu zmiażdży Royal Air Force. Reinhard Heyndrich i Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy (Reichssicherheitshauptamt) przygotowali listę 2700 osób, które koniecznie trzeba aresztować natychmiast po inwazji, a na czele tej listy znajdował się premier Winston Churchill.

Operacja „Lew Morski” nigdy nie została zrealizowana, ponieważ swojego zadania nie wykonał Goering i jego Luftwaffe. Niemieckie lotnictwo nie zdołało zetrzeć RAF-u, do czego walnie przyczynili się polscy piloci. Bombardowania i dywanowe naloty na nic się zdały. 17 września Hitler przesunął operację na termin późniejszy, następnie 12 października przeniesiono ją na następny rok. Po czym Hitler zmienił priorytety i postanowił najpierw uderzyć na Związek Radziecki, o czym zresztą myślał już na początku 1940 roku. Ostateczne Hitler odrzucił możliwość przeprowadzenia inwazji morskiej na Wielką Brytanię 13 lutego 1943 roku. Jak się okazało 2 lata później walka na dwa fronty była jedną z głównych przyczyn klęski III Rzeszy w II wojnie światowej.

(Mapka – Plan operacji „Lew Morski”)

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*