24 września 1816 roku zginął gen. dyw. Michał Sokolnicki herbu Nowina

Urodził się w 1760r. W wieku 17 lat wstąpił do Szkoły Rycerskiej, którą ukończył 3 lata później w stopniu porucznika. Wiele podróżował w następnym okresie, a do kraju powrócił jako wybitny znawca zagadnień logistycznych i inżynierskich, dzięki czemu w 1792r. powołano go na kwatermistrza generalnego armii litewskiej w wojnie polsko – rosyjskiej. Po przegranej kampanii wziął abszyt i powrócił w szeregi armii w 1794r. gdzie odznaczył się w insurekcyjnej wyprawie do Wielkopolski z J. H. Dąbrowskim. Dobrowolnie udał się wraz z wybitnymi działaczami polskiej polityki na zsyłkę do Petersburga, z której powrócił w 1796r.

Od 1800r. w Legii Naddunajskiej, której był jednym z organizatorów i pomysłodawców w stopniu szefa batalionu, a potem sztabu. Przeszedł razem z gen. Kniaziewiczem, którego był adiutantem, cała kampanię nadreńską w wojnie z Austriakami. Po przeformowaniu Legii i jej pobycie we Włoszech oraz późniejszym wysłaniu na San Domingo pozostał w Italii, gdzie leczył się w wodach. Brał udział w kampanii 1806r. oraz 1807, w której to dowodził jedną z brygad walczących na Pomorzu. W tym samym roku kawaler Orderu Legii Honorowej.

Następnie w Armii Księstwa Warszawskiego w stopniu generała brygady. Bohater wojny polsko – austriackiej, obrońca kluczowej pozycji pod Raszynem, zwycięzca spod Ostrówka i Sandomierza. Był, obok ks. Poniatowskiego, osobą, która zyskała najwięcej. Prócz szacunku rodaków otrzymał nominację na generała dywizji wojsk polskich i francuskich oraz Krzyż Komandorski Virtuti Militari i Krzyż Oficerski LH.

Po konflikcie z ks. Poniatowskim został dowódcą radomskiego okręgu wojskowego, którego funkcję sprawował od 1810r. do 1811, kiedy to zapadł na zdrowiu i udał się na leczenie. Ponieważ przekroczył znacznie termin powrotu z urlopu, został skreślony z ewidencji oficerów Księstwa. W tym samym roku dotarł do Paryża, gdzie korzystając z protekcji samego Cesarza dostał się do sztabu głównego, gdzie pracował jako szef wywiadu na terenach na wschód od Niemna. Zbierał informacje na temat stanu wojsk rosyjskich oraz szeregu innych ważnych wiadomości o stanie imperium carów.

W kampanii rosyjskiej 1812r. jeden z najbliższych współpracowników Napoleona i główny wywiadowca oraz twórca siatki szpiegowskiej w Rosji. Brał udział w bitwach pod Smoleńskiem oraz Możajskiem. Kontynuował swoja pracę na wiosnę następnego roku, lecz w czerwcu wyznaczono go do objęcia dowództwa nad 7. Dywizją Lekkiej Jazdy (Polskiej), na czele której przeszedł cały jej szlak bojowy. Bił się pod Lipskiem a w roku następnym również pod Paryżem. Jeden z wysłanników do Napoleona po podpisaniu przezeń abdykacji oraz cara Aleksandra.

W drodze powrotnej dowodził oddziałem, którego zadaniem było zaszczytne przywiezienie zwłok ks. Poniatowskiego do kraju. W Królestwie Polskim obejmował funkcje dowódcze w międzyczasie procesując się z gen. Krukowieckim o jego niesubordynację pod Lipskiem. Zginał w 1816r. w czasie parady spadając z konia. Pochowany w Warszawie, obecnie jego zwłoki znajdują się w Poznaniu.

2 komentarze

  1. Adam W. Gorycki

    SPROSTOWANIE – informacja o powtórnym pochowaniu Pana Generała Sokolnickiego w Poznaniu jest nieprawdziwa – więcej informacji: (1) http://kielce.wyborcza.pl/kielce/1,47262,20737013,msze-w-intencji-obroncy-sandomierza-w-200-rocznice-jego.html (2) http://radioplus.com.pl/region/zapomniany-general-sokolnicki-18486

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*