“Żyjemy w świecie zurbanizowanym, a fascynacja miastem wynika z przekonania o wielkiej roli tego fenomenu w budowie cywilizacji. Uważa się wręcz, że koncentracja zorganizowanej grupy ludzi zajętych nieagrarną gospodarką jest warunkiem intensywnego rozwoju cywilizacyjnego. Wraz z postępem tego rozwoju miasto zmieniało swój obraz, dostosowując się do nowych potrzeb i uwarunkowań. Panuje zgodna opinia, że budowa i egzystencja miasta możliwa jest tylko w rozwiniętej już przestrzeni gospodarczej i kulturowej. Miasto nigdy nie jest samodzielne, bez odpowiedniego zaś zaplecza podlega stagnacji lub upada. Miasto może powstać więc tylko wtedy, gdy podłoże społeczne i gospodarcze jest do tego odpowiednio przygotowane. W formacji kulturowej właściwej łacińskiemu Zachodowi sankcjonowana prawnie przynależność do społeczności miejskiej była zwykle wyróżnieniem zapewniającym względne bezpieczeństwo socjalne. Gminy mieszczańskie i właściwy miastu styl życia kształtowały mentalność europejskiej klasy średniej od średniowiecza do czasów industrialnych.”
