Pierwsze seryjne produkcje
Wersja PzKpfw. III Ausf. E została wyprodukowana w 96 egzemplarzach powstałych od października 1938 do jesieni 1939 roku. 27 kwietnia 1939 roku PzKpfw. III został oficjalnie przyjęty na wyposażenie Wehrmachtu. Posiadał nowe podwozie składające się z 12 kół jezdnych zawieszonych na drążkach skrętnych. Pierwsza i ostatnia para kół miała amortyzatory hydrauliczne na sprężynowych resorach. Czołg napędzał silnik Maybach HL 120 TR o mocy 300 KM. Nowa skrzynia biegów miała 10 przełożeń – 6 do jazdy do przodu i 4 do tyłu. Zamontowano nowe boczne włazy w wieżyczce oraz włazy ewakuacyjne na dole kadłuba. Początkowo uzbrojenie tego modelu stanowiło działo 37 mm. W latach 1940-1941 zastąpiono je kal. 50 mm.
Produkcja pierwszych modeli Pzkpfw. III przebiegała bardzo powoli. Do 1939 roku wyprodukowano niewielkie czołgów tego typu. Główny problem stanowiło tempo produkcji skrzyń biegów Maybacha. W 1939 roku w zakładach stały gotowe czołgi czekające tylko na zamontowanie tego elementu.
Zdj. Wikimedia Commons
Pierwsze wersje posiadały również liczne usterki. Najpoważniejszą z nich były awarie skrzyń biegów. Inną poważną wadę stanowił przeciekający w czasie deszczu właz kierowcy. Usterkę tę jednak usunięto, montując specjalną rynienkę odprowadzającą wodę. Często spalały się sprzęgła i łamały drążki skrętne w pierwszej parze kół jezdnych. Inne powszechnie występujące usterki to: łamanie się wału napędowego, uszkodzenia amortyzatorów oraz awarie popychaczy zaworów.
Z dotychczas występujących usterek potrafiono wyciągnąć wnioski, przez co prace modernizacyjne nad tym modelem nie ustawały. W 1939 wprowadzono nową wersję PzKpfw. III Ausf. F. Była to pierwsza prawdziwie seryjna produkcja. Wytworzono 435 egzemplarzy. Produkcję, ze względu na dużą liczbę zamówień, rozszerzono z zakładów Deimler-Benz również na Altmärkische Kettenfabrik GmbH (Alkett), Fahrzeug- und Motorenbau GmbH (FAMO), Henschel und Sohn AG oraz Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg AG (MAN). W okresie II wojny światowej część podzespołów PzKpfw. III produkowano również w podwarszawskich Gołąbkach. W okresie od października 1939 roku do lipca 1940 czołgi zbrojono w działo o kal. 37 mm. Modele te były wyposażone również w 3 karabiny maszynowe. W kolejnych latach montowano większe działa o kalibrze 50 mm KwK 38 L/42. W okresie od 1942 do 1943 roku część maszyn przezbrojono na działo z dłuższą lufą KwK 39 L/60. Ze względu na zamontowanie większego działa musiano również przebudować wieżyczkę.
Ciekawą modyfikację przeprowadzono również w uzbrojeniu. W 1940 roku wprowadzono pociski burzące SpGr (HE) kal. 37 mm; wcześniej czołgi miały na wyposażeniu jedynie pociski przeciwpancerne. Podczas kampanii francuskiej wprowadzono także pociski podkalibrowe Panzer Granate 40 kal. 37 mm. Stosowano je tylko przy strzelaniu do celów bliższych niż 300 m. Na dalsze odległości sprawdzała się standardowa amunicja. Nowy typ pocisku powodował również większy odrzut armaty.
Kolejne modernizacje
Następna wersja PzKpfw. III Ausf. G została wprowadzona do produkcji w 1940 roku. Zbudowano ok. 600 maszyn tego typu. W tym modelu wprowadzono wiele ulepszeń wynikających z doświadczeń zdobytych podczas kampanii we Francji. Pogrubiono tylny pancerz z 21 mm do 30 mm. Na wieży wbudowano elektryczny wentylator osłonięty pancerzem. Model ten produkowano również w wersji dla wojsk walczących w Afryce – PzKpfw. III Ausf. G(Tp). W tej wersji budowano inny układ chłodzenia oraz specjalne filtry powietrza (Filzbalgfiltern), które lepiej sprawdzały się w warunkach gorącego klimatu. Wersję tę uzbrajano przeważnie w armatę 50 mm KwK 58 L/42.
