Pierwszą z wprowadzonych przez Pompejusza ustaw była lex Pompeia de vi[76]. Miała ona na celu ukaranie sprawców zabójstwa Klodiusza oraz uczestników zamieszek podczas jego pogrzebu i przeprowadzenia ataku na dom interreksa M. Lepidusa. Powoływała ona dla sprawców wymienionych przestępstw specjalny trybunał – quaestio extra ordinem[77]. Dla nowego trybunału ustanowiono specjalną procedurę sądową. Przewodnictwo w nadzwyczajnym trybunale mieli objąć nie pretorzy, lecz specjalnie quaesitores. Jak podaje Askoniusz, zaraz po uchwaleniu nowego prawa na zgromadzeniu ludowym wybrano jako quaesitora L. Domicjusza Ahenobarbusa[78]. Skrócono przewód sądowy oraz wprowadzono nowy system doboru sędziów[79]. Według Kasjusza Diona wpływ na ustalenie album iudicum miał sam Pompejusz[80]. Plutarch informuje o 360 osobach na liście[81]. Cyceron natomiast informuje o 300 senatorach pełniących funkcję sędziów, razem z ekwitami i tribuni aerarii daje to liczbę 900 sędziów[82]. Gruen podkreśla, że w przeciwieństwie do lex de ambitu, ustawa de vi miała charakter nadzwyczajny. Prawdopodobnie lista składająca się z 360 sędziów została ustalona przez Pompejusza i dotyczyła wyłącznie procesów w 52 r. p.n.e.[83]
Według relacji Askoniusza wprowadzono specjalny dobór sędziów. W czwartym dniu przewodu sądowego ze specjalnie stworzonej listy losowano 81 sędziów, przed którymi w piątym dniu odbywał się proces. Następnie oskarżyciel i oskarżony odrzucali po 5 sędziów z każdej grupy, co dawało ostatecznie 51 sędziów wydających wyrok. Miało to uniemożliwić próby przekupstwa i zapewnić sprawiedliwy werdykt[84]. Lex Pompeia de vi wyznaczała nową surowszą karę – najprawdopodobniej było to dożywotnie wygnanie[85].
Innowacje wprowadzała również druga ustawa Pompejusza – lex Pompeia de ambitu. Askoniusz podaje, że zaostrzała karę wygnania grożącą za to przestępstwo z 10 lat do dożywocia[86]. Podobnie jak w przypadku ustawy de vi, ustawa de ambitu zmieniała procedurę sądową. Na czele trybunału miał zasiadać wybierany przez zgromadzenie specjalny quaesitor, którym w procesie Milona został Aulus Torkwatus[87]. Ponadto skrócono procedurę sądową, czas przeprowadzenia śledztwa i zebrania dowodów do trzech dni, oraz czas trwania procesu do jednego dnia. Ograniczono również czas wygłaszania mów sądowych. Dla oskarżyciela wyznaczono czas w wymiarze 2 godzin oraz 3 godzin dla obrońców[88]. Nie trudno się domyślić, kto protestował przeciwko skróceniu czasu na wygłaszanie mów – był to oczywiście znany z długich przemówień Cyceron[89]. Oprócz czasu ograniczono liczbę oskarżycieli i obrońców. Zabroniono wygłaszania przed trybunałem podczas procesu laudationes pod adresem oskarżonego. Według Kasjusza Diona ograniczenia te obowiązywały wszystkie rodzaje sądów[90]. Co ciekawe, Plutarch podaje, że od wprowadzonej reguły odstąpił jej mocodawca – Pompejusz, który podczas procesu de vi Munacjusza Plankusa wygłosił mowę pochwalną. Wówczas jeden z sędziów – Katon w akcie protestu zatkał sobie uszy[91]. Podobnie jak w przypadku pierwszej ustawy Pompejusza zastosowano ten sam system losowania i odrzucania sędziów[92].
Propozycję zmian w procedurach sądowych de ambitu zawierało już senatus consultum z 54 r. p.n.e. Podjęto wtedy próby wprowadzenia nowego prawa w lex de tacito iudicio[93]. Zdaniem J. Linderskiego dotyczyła ona nowego trybu losowania sędziów oraz wprowadzać miała trybunał sądowy bez udziału publiczności[94]. Ze względu na weto trybunów ludowych ustawa nie została jednak uchwalona[95].
Ustawa Pompejusza de ambitu wprowadzała specjalny system premii. Ustanowiono w niej, że gdy osoba skazana w procesie udowodni podobny zarzut innej osobie, będzie mogła uzyskać darowanie kary[96]. M. C. Alexander uważa, iż premia mogła obejmować divisores oraz innych pośredników, którzy doniosą na kandydatów[97]. Ustawa pozwalała według Appiana na oskarżenie wszystkich, którzy dopuścili się przekupstwa od czasu pierwszego konsulatu Pompejusza w 70 r. p.n.e.[98]
Konsekwencją ustawodawczych działań Pompejusza były procesy wytoczone na podstawie obu jego ustaw. Pierwszą z oskarżonych na podstawie nowego prawa osób był Milon. W marcu 52 r. p.n.e. wytoczono przeciwko niemu aż cztery procesy: o zabójstwo Klodiusza, o stosowanie przemocy, o przekupstwa wyborcze, o przestępstwa wyborcze przy pomocy stowarzyszeń[99]. Według Cycerona oraz Askoniusza jako pierwszy miał odbyć się proces o zabójstwo, w którym większością głosów skazano Milona na wygnanie[100]. W kolejnych procesach, które odbywały się w następnych dniach, Milona również skazano na karę wygnania. W dwóch procesach oskarżyciele: Publiusz Fuvio Neratus w procesie o przestępstwa wyborcze i Appius Klaudiusz w procesie o przekupstwa otrzymali premie za skuteczne oskarżenie[101].
Na kary wygnania zostali skazani także inni uczestnicy zamieszek na pogrzebie Klodiusza: Sekstus Klodiusz[102], trybun ludowy z 52 roku p.n.e. T. Munacjusz Plankus Bursa, oraz Kwintus Pompejusz Rufus oskarżony przez Marka Celiusza Rufusa. Ciekawy jest fakt, że Munacjuszowi Plankusowi nie pomogła nawet mowa laudatorska wygłoszona przez samego Pompejusza[103]. Oskarżono także M. Safejusza, stawiając przed dwoma trybunałami w sprawach o zabójstwo Klodiusza oraz za stosowanie przemocy. Został on dwukrotnie uniewinniony – w pierwszym procesie przewagą jednego głosu, było to 26 do 25[104].
W kolejnych procesach dotyczących przekupstw wyborczych z 52 r p.n.e. oprócz Milona został skazany: P. Plaucjusz Hypseusz, który według Plutarcha liczył na pomoc Pompejusza, z którym był politycznie związany. Pompejusz jednak odmówił mu pomocy[105]. Oskarżono również Kwintusa Metellusa Piusa Scypiona Nazykę, który był teściem Pompejusza. Oskarżycielem w procesie być G. Memmiusz, który wcześniej sam został skazany w procesie de ambitu i usiłował wykorzystać przepisy lex Pompeia, by oskarżając, uzyskać darowanie kary. Dzięki zabiegom swego zięcia – Pompejusza, Scypion zdołał uniknąć procesu. Według Plutarcha Pompejusz zaprosił do swojego domu 360 sędziów, nakłaniając ich do odstąpienia od procesu[106].
Lex Pompeia de ambitu miała charakter retrospektywny. Na jej podstawie oskarżono również uczestników kampanii wyborczej z roku 54 p.n.e. Pierwszym skazanym na wygnanie w tych procesach był wspomniany G. Memmiusz[107]. Kolejnym oskarżonym był M. Emiliusz Skaurus, który broniony był przez Cycerona. Jak podaje Appian, podczas procesu doszło do zamieszek[108].
