Fale oceanu wyrzuciły na brzeg zagadkę sprzed wieków. Na plaży Pedda Rushikonda odnaleziono monumentalne szczątki – rzeźba Wisznu, misternie wyrzeźbiona z granitu, przez stulecia spoczywała w morskich głębinach. Jej tajemnicza podróż przez czas i wodę odsłania nie tylko ślady dawnych rytuałów, ale i historię zapomnianej świątyni.
Na plaży Pedda Rushikonda w Visakhapatnam odkryto fragmenty starożytnej rzeźby, przedstawiającej Pana Wisznu. Znalezisko natychmiast wzbudziło zainteresowanie mieszkańców oraz archeologów, ponieważ granitowy posąg został wyrzucony na brzeg w tajemniczych okolicznościach.
Jako pierwsza niezwykły artefakt zauważyła Dipali Naidu, mieszanka Rushikonda, podczas swojego wieczornego spaceru. Zaintrygowana nietypowym kształtem wystającym z piasku, natychmiast powiadomiła władze. Na miejsce przybyli specjaliści z Departamentu Archeologii i Muzeów Stanu Andhra Pradesh, aby zbadać znalezisko.
R. Phalguna Rao, zastępca dyrektora departamentu, po wstępnej analizie określił wiek rzeźby na XIII lub XIV wiek. Co ciekawe, posąg nie pochodził prawdopodobnie z północnej części Andhra Pradesh, ponieważ tamtejsze rzeźby z tego okresu tworzono głównie z chondalitu. Natomiast ten artefakt wykonano z granitowego bloku, co sugeruje inne pochodzenie.
Tajemnicza rzeźba Wisznu – symbolika i znaczenie
Eksperci zidentyfikowali posąg jako przedstawienie Wisznu w awatarze Janardanaya, jednej z 24 boskich form opisanych w tekstach Tirumala Tirupati Devasthanams (TTD). Charakterystycznym elementem tej postaci jest shankha (koncha), symbol boskiej władzy Wisznu. Wierzono, że dźwięk wydawany przez shankhę jest pierwotnym dźwiękiem stworzenia. Niestety, rzeźba została odnaleziona w dwóch częściach, a jej ręka, w której dawniej znajdowała się koncha, była złamana.
Sam termin „Janardana” pochodzi z sanskrytu, gdzie „Jana” oznacza ludzi lub istoty żywe, a „Ardana” odnosi się do usuwania cierpienia. Awatar Janardanaya symbolizuje zatem Wisznu jako obrońcę i podtrzymywacza wszechświata, który troszczy się o losy ludzi.
Archeolodzy sugerują, że rzeźba mogła pochodzić z dawnej świątyni położoneji nad Zatoką Bengalską. W Indiach od wieków praktykowano zanurzanie uszkodzonych posągów bóstw w wodzie, gdy nie nadawały się już do kultu. Być może to właśnie w ten sposób posąg Wisznu znalazł się na dnie zatoki i przez wieki dryfował pod wpływem prądów morskich, by ostatecznie trafić na brzeg.
W sobotni wieczór rzeźba została ostrożnie przewieziona do Muzeum Visakha, gdzie trafiła do działu archeologicznego. Tam zostanie poddana dalszym badaniom i konserwacji, a w przyszłości będzie dostępna dla publiczności. R. Phalguna Rao podsumował to niezwykłe odkrycie słowami: podróż idola przez czas i pływy jest fascynująca.
Inne odkrycia archeologiczne w regionie
Odnalezienie rzeźby Wisznu to kolejne ważne odkrycie archeologiczne w rejonie Visakhapatnam. Niedawno Departament Archeologii i Muzeów Stanu Andhra Pradesh przeniósł do muzeum inny starożytny posąg – przedstawienie boga Surya, wykonane z kamienia chondalitowego i odnalezione w dzielnicy Dabagardens.
Wszystkie te znaleziska świadczą o bogatej historii regionu i stanowią cenne ślad po dawnych cywilizacjach, które kwitły na tych terenach setki lat temu.
Źródło: Nivedita Ganguly, Ancient Vishnu idol washes ashore at Pedda Rushikonda Beach in Visakhapatnam, The Hindu [dostęp: 30.03.2025].
Fot. KR DEEPAK
