31 marca 1814 roku padł Paryż

Stolica Cesarstwa Francuskiego była broniona nominalnie przez brata Napoleona, króla Józefa, któremu podlegała Gwardia Narodowa marszałków Moncey’a i Mortiera oraz korpus marsz. Marmonta, który faktycznie dowodził siłami francuskimi, które liczyły ok. 50 000 ludzi (wśród nich kilkuset Polaków). 29 marca pod Paryż nadciągnęła 100 – tysięczna armia sprzymierzonych pod dowództwem feldm. Schwarzenberga (duży wpływ na decyzje wodza mieli król Fryderyk III i Aleksander I pozostający przy kwaterze głównej). Pierwszy szturm nastąpił 30 marca. Pomimo znacznej przewagi liczebnej nad francuską armią, która w dużej mierze składała się z uzbrojonych mieszczan czy uczniów np. Politechniki, aliantom nie udało się zdobyć miasta, choć zajęli część przedmieść. Duży wpływ na to miały nieporozumienia koalicji sztabowej i brak zapału m.in. wśród przebywających z dala od ojczyzny Rosjan. Tego samego dnia jednak z oblężonej stolicy uciekł król Józef, a marsz. Marmont potajemnie podpisał z wrogami umowę, w następstwie czego następnego dnia, 31 marca, wyprowadził siły francuskie w sam środek pierścienia sprzymierzonych i tak jak zakładała umowa, poddał się, a minister de Talleyrand wręczył władcom Prus i Rosji klucze miasta. Aleksander i Fryderyk jeszcze tego samego dnia odbyli triumfalny wjazd do stolicy. Kapitulacja miasta rozwścieczyła Napoleona i zniweczyła jego plan wygrania kampanii, co ostatecznie zostało przypieczętowane abdykacją 6 kwietnia 1814r.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*