Tego dnia 1807 roku na mocy traktatu z Tylży utworzono Księstwo Warszawskie (fr. Duché de Varsovie)
Księstwo Warszawskie obejmowało w momencie utworzenia 104 000 km kwadratowych i posiadało około 2,6 mln obywateli. Władcą dziedzicznym został nowy sojusznik Napoleona, król Saksonii Fryderyk August I, co, jak na ironię, zgadzało się z Ustawą Rządową z 1791 r., która przewidywała objęcie tronu Polski przez Wettyna po Stanisławie Auguście. Najdobitniej cały ten twór państwowy opisał chyba Franciszek Ksawery Dmochowski:
– Cóż to za kraj? – Księstwo Warszawskie.
– Któż tu panuje? – Król saski.
– Jakież tu wojsko? – Polskie.
– Jakież prawa? – Francuskie.
– A jakież pieniądze? – Pruskie.
Zrujnowany kraj po wojnie 1807 r., dodatkowo obciążony rekwizycjami francuskimi i wielkimi wydatkami na armię poszerzył swe granice w 1809 r. prawie dwukrotnie po wygranej wojnie z Austrią. Na kampanię 1812 r. wystawił około 90 000 ludzi, czego nie dokonała jeszcze nigdy wcześniej dysponująca znacznie większymi zasobami ludzkimi Rzeczpospolita.
Po klęsce w śnieżnych zaspach Rosji, nadeszła kampania saska 1813 r. Ostatecznie, Księstwo Warszawskie i marzenia o suwerennej Polsce utonęły wraz z ich największym propagatorem, gen. dyw., Księciem Józefem Poniatowskim 19 października 1813 r.
Choć ta ” Rzeczpospolita Jeden i Pół” istniała faktycznie tylko 6 lat, to i tak na przeszło 100 lat stanowiła dla wielu namiastkę polskości i co najważniejsze, umocniła nas, Polaków, w przekonaniu, że “jesteśmy w stanie wybić się na niepodległość”.
