Tego dnia 1092 roku zmarł Wratysław II, pierwszy król czeski
Wratysław II był pierwszym królem Czech, koronowanym 15 czerwca 1085 roku w Pradze. Władca otrzymał tytuł królewski jako dożywotni zaszczyt nadany przez cesarza Henryka IV, bez ustanowienia dziedzicznej monarchii.
Wratysław II urodził się około 1032 roku jako syn Chrysława I i Judyty ze Schweinfurtu. Przed objęciem tronu królewskiego rządził Czechami jako książę od 1061 roku, a jego panowanie obfitowało w konflikty wewnętrzne i zewnętrzne, które ukształtowały pozycję Czech w Europie Środkowej.
Po śmierci ojca w 1055 roku Wratysław został księciem ołomunieckim, lecz szybko popadł w spór ze swoim starszym bratem Spitygniewem II, księciem Czech. W wyniku konfliktu został wygnany na Węgry, jednak dzięki wsparciu węgierskiego dworu odzyskał władzę w Ołomuńcu i pogodził się z bratem. Po śmierci Spitygniewa w 1061 roku objął tron książęcy Czech, co zapoczątkowało jego długie, 30-letnie rządy, które zakończyły się dopiero jego śmiercią w 1092 roku.
Podczas swojego panowania Wratysław odegrał ważną rolę w sporach o inwestyturę, wspierając cesarza Henryka IV przeciwko papieżom. Jego wojska brały udział w kluczowych bitwach, takich jak I bitwa pod Langensalzą (1075) i pod Flarchheimem (1080), gdzie Czechom udało się zdobyć złotą lancę pretendenta do tronu Rudolfa z Rheinfelden.
Zwycięstwa militarne wzmocniły jego pozycję, co w 1085 roku zaowocowało nadaniem mu tytułu królewskiego jako nagrody za lojalność wobec cesarza.
W polityce wewnętrznej Wratysław II dążył do osłabienia pozycji biskupa praskiego Jaromíra. Utworzył niezależną od praskiego biskupstwa kapitułę wyszehradzką w 1070 roku oraz przywrócił biskupstwo ołomunieckie w 1063 roku, co prowadziło do licznych konfliktów między braćmi. Dzięki wsparciu cesarza i papieża zdołał utrzymać swoje reformy, co wzmocniło koronę czeską i umożliwiło skuteczniejsze zarządzanie państwem.
Wratysław prowadził również politykę ekspansji, obejmując Dolne Łużyce w latach 1075–1086, choć ostatecznie nie udało mu się trwale przyłączyć marchii miśnieńskiej ani łużyckiej. Mimo to jego działania umocniły pozycję Czech w regionie, a jego lojalność wobec Henryka IV zapewniła stabilność w relacjach z Cesarstwem.
Rodzina Wratysława była równie istotna dla jego polityki. Trzykrotnie żonaty, Wratysław miał liczne potomstwo, które odegrało kluczowe role w polityce Czech i sąsiednich krajów. Z pierwszą żoną, Marią, miał jedno dziecko, które zmarło w niemowlęctwie. Druga żona, Adelajda Węgierska, urodziła m.in. Brzetysława II i Judytę, późniejszą żonę Władysława I Hermana. Z trzeciego małżeństwa ze Świętosławą Polską, córką Kazimierza I Odnowiciela, doczekał się kolejnych dzieci, w tym Borzywoja II i Sobiesława I, którzy później objęli tron czeski.
Wratysław II zmarł 14 stycznia 1092 roku na skutek rany odniesionej podczas polowania. Pochowano go w kościele św. Piotra i Pawła na Wyszehradzie. Jego rządy były okresem ważnych reform i konfliktów, które ukształtowały nowoczesne państwo czeskie, a jego polityka i osiągnięcia stanowiły wzór dla kolejnych władców.
