Marek Pietruszka, Eugeniusz Stasiecki 1913–1944
Historie życia żołnierzy AK/powstańców warszawskich potrafią naprawdę „chwytać za serce”. Dobrym tego przykładem jest biografia Eugeniusza Stasieckiego.
Wśród kilkudziesięciu tysięcy powstańców warszawskich jest cała masa życiorysów, które zasługują na rzetelne opracowanie naukowe, w celu przybliżenia go naszej opinii publicznej. Ludzie ci bowiem nie tylko walczyli za nasz kraj, ale także byli postaciami niezwykle barwnymi, mającymi swoje pasje, plany, życiowe i osiągnięcia. Takim człowiekiem był właśnie hm. kapitan Eugeniusz Stasiecki.
Nauczyciel z powołania
Marek Pietruszka jest pracownikiem Delegatury IPN w Radomiu. W swojej broszurze wydanej przez Wydawnictwo IPN ukazuje życiorys Eugeniusza Stasieckiego (1913-1944), kapitana Armii Krajowej i uczestnika Powstania Warszawskiego. Publikacja oparta jest na materiałach archiwalnych, pochodzących z Archiwum Akt Nowych, Archiwum IPN, Archiwum Wojskowego Biura Historycznego, Archiwum Państwowego w Częstochowie, Archiwum Państwowego w Radomiu, Muzeum Harcerstwa, Szkoły Podstawowej im. Marcina Kacprzaka w Starym Cykarzewie, zbiorach rodzinnych Krzysztofa Stasieckiego i zbiorach rodzinnych Danuty Lolo. Całość pracy liczy 48 stron.
Autor drobiazgowo rekonstruuje życiorys swojego bohatera, ukazując jego działalność harcerską i pracę nauczycielską w okresie II Rzeczypospolitej. Pedagogika oraz harcerstwo to właśnie były dwie życiowe pasje Eugeniusza Stasieckiego, co dobrze widać w publikacji Marka Pietruszki. Następnie autor niezwykle interesująco opisuje wojenny życiorys Eugeniusza, żołnierza kampanii polskiej 1939 roku, a następnie żołnierza Szarych Szeregów i Armii Krajowej.
Od jesieni 1941 roku, Stasiecki przebywał w Warszawie. Przez pewien czas był wizytatorem Głównej Kwatery Szarych Szeregów „Pasieki” na jej Chorągiew Radomską, dzięki czemu co jakiś czas mógł przebywać w rodzinnym Radomiu i odwiedzać swoich bliskich tam mieszkających. 17 stycznia 1943 roku został mianowany szefem Głównej Kwatery Szarych Szeregów.
W tym okresie podjął studia pedagogiczne na Wolnej Wszechnicy Polskiej, które ukończył w lipcu 1944 roku z tytułem magistra. Wiosną 1944 roku został skierowany jako oficer wychowawczy do Batalionu AK „Zośka”. 3 maja 1944 roku został awansowany do stopnia porucznika, a 27 czerwca został zastępcą Naczelnika „Szarych Szeregów”.
Od 1 sierpnia 1944 roku bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Poległ w nocy z 16 na 17 sierpnia w czasie ataku swojego batalionu na pozycje niemieckie w ruinach getta warszawskiego. Po wojnie jego zwłoki zostały odnalezione i pochowane na Wojskowym Powązkach w Warszawie.
Podsumowanie
Kapitan Eugeniusz Stasiecki jest mojej opinii jedną z najpiękniejszych postaci Armii Krajowej. Już w czasie wojny Naczelnik Szarych Szeregów Stanisław Broniewski ps. „Orsza” scharakteryzował go w następujący sposób w swojej pracy „Całym życiem”: „Dawać z siebie wszystko-brać nic… to Twoja zasada. Pamiętasz wycofany przez ciebie o Twój awans na porucznika trzy lata temu… Pamiętasz ile argumentów i słów trzeba było, byś znów nie oponował przeciw wysłaniu tego wniosku przed dwoma miesiącami. Gdy dawałeś coś z siebie, byłeś hojny, mocny, płomienny… Gdy coś było dla ciebie, byłeś wrażliwy, przeczulony, nie raz rozdrażniony. Chodziliśmy wówczas wokół Ciebie cicho na palcach, mówiliśmy szeptem, by czymkolwiek nie sprawić ci przykrości, by Cię nie dotknąć… A jednak nie chcąc brać nic od nikogo, brałeś cenę najwyższą: zabierałeś serca, serca wszystkich, co z Tobą pracowali, co byli pod twoim potężnym wpływem i Twojej niezmożonej pracy”. (s.34-35).
Z tego powodu gorąco rekomenduję wszystkim lekturę jego biografii!
Wydawnictwo IPN
Ocena recenzenta: 5/6
Konrad Ruzik
Egzemplarz recenzencki otrzymany od Wydawnictwa IPN. Tekst jest subiektywną oceną autora, redakcja nie identyfikuje się z opiniami w nim zawartymi.
