Przedwojenny Dworzec Główny w Warszawie

Budowę dworca podzielono na dwa etapy. Było to spowodowane przede wszystkim ograniczeniami finansowymi. Zdawano sobie również sprawę z konieczności rozwoju sieci kolejowej oraz popularności tego środka komunikacji. Początkowo dworzec miał dysponować ośmioma torami. W kolejnym etapie miał być rozszerzony o kolejne cztery. Inwestor wymagał, aby budowano dworzec od razu z myślą o poszerzonym tunelu i powiększonej liczbie torów.

Zgodnie z założeniami konkursu projekt Przybylskiego obejmował także opracowanie otoczenia dworca. Przyszły plac wraz z dworcem miał odgrywać prestiżową rolę wizytówki stolicy. Przed budynkiem rozciągać się miał plac o rozmiarach 271 na 157 metrów, co czyniłoby go największym placem Warszawy. Aby zapobiec monotonii, podjęto decyzję o rozbiciu powierzchni otworem ukazującym tunel. Przybylski, który sugerował wybicie nie jednego a dwóch otworów, uważał za istotne zamanifestowanie tak nowoczesnego rozwiązania, jakim było przeprowadzenie linii średnicowej pod śródmieściem i umieszczenie peronów pod dworcem. Co więcej, przez wybity w powierzchni otwór pasażerowie mieli schodami ruchomymi opuszczać perony bez konieczności przechodzenia przez halę dworca.

Na tak dużym placu należało usytuować odpowiednio duży budynek dworca, aby pełnił on funkcję dominanty. Cały gmach mierzyć miał w najdłuższym miejscu 120 metrów, a w najszerszym – 84. Skala budynku miała wpływ na wysokość wnętrz dworca. Restauracje, poczekalnie i sale bagażowe miały aż 8 metrów wysokości, a hale kasowe i hala dla przyjeżdżających –14 metrów!

Znaczenie budynku miał podnieść hotel o wysokości około 56 metrów, który planowano wybudować w północno-zachodnim narożniku placu, przy ulicy Chmielnej. Początkowe projekty przewidywały wybudowanie dwóch bliźniaczych wież, jednak na późniejszych wizualizacjach widnieje tylko jeden budynek. Był to prostopadłościan o mocno zaznaczonych pionowych podziałach elewacji frontowej od strony placu. Mimo że nie rozpoczęto budowy tegoż hotelu, to warto o nim wspomnieć jako o symbolu zamiłowania warszawskich architektów do wykorzystania wieżowców jako akcentów kompozycyjnych.

Projekt Przybylskiego był dalekowzroczny, o czym świadczyć może fakt zaprojektowania poprzecznych przejść podziemnych łączących perony bezpośrednio z przystankami autobusowymi przy ulicy Chmielnej oraz południową stroną Alej Jerozolimskich, a w przyszłości z wieżowcem oraz wejściami do metra.

Budowę Dworca Głównego rozpoczęto w 1933 roku. Jednak w trakcie realizacji projektu, 14 stycznia 1936 roku, zmarł Czesław Przybylski, a wkrótce także Eugeniusz Piotrowski, kierownik Referatu Architektonicznego. Dalszą realizację budowy budynku oraz dopracowanie detali Ministerstwo Komunikacji powierzyło specjalnemu biuru projektowemu kierowanemu przez Aleksandra Kodelskiego.