Tego dnia 1861 roku południowe stany ogłosiła secesję i powołały do życia nowe państwo Skonfederowane Stany Ameryki

Skonfederowane Stany Ameryki powołano zaraz po wyborze Abrahama Lincolna na prezydenta Stanów Zjednoczonych w 1860 roku. Po tym zwycięstwie jedenaście stanów południowych uznało, że ich plantacyjne gospodarki oparte na niewolnictwie są zagrożone. Z tego powodu na Południu zdecydowano się podjąć pierwsze kroki ku secesji.

Już po wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych (1775–1783) zaczęły się uwidaczniać wyraźne różnice między stanami północnymi a południowymi. Główne podziały dotyczyły gospodarki, społeczeństwa, polityki oraz kwestii niewolnictwa.

Pod względem gospodarczym Północ rozwijała się w kierunku przemysłowym i handlowym, a Południe było skierowane na rolnictwo plantacyjne. Jeżeli chodzi o społeczeństwo, to Północne było bardziej zróżnicowane, a Południowe bardziej hierarchiczne, gdzie dominowała arystokracja plantatorska.

Pod względami politycznymi zaś, Północ faworyzowała silny rząd federalny natomiast Południe popierało większą autonomię stanów. Jeśli chodzi o kwestię niewolnictwa, to na Północy pojawiały się ruchy abolicjonistyczne, a na Południu niewolnictwo było fundamentem gospodarki plantatorskiej.

Na drodze rozszerzania się terytoriów Stanów Zjednoczonych postanowiono przyjmować nowe stany do Unii parami, tj. jeden wolny, a drugi niewolniczy. W ten sposób utrzymywano równowagę w Senacie.

Kompromis Missouri z 1820 roku

Kompromis ten był układem pomiędzy stanami północnymi a południowymi. Na jego mocy Missouri zostało przyjęte do Unii jako stan niewolniczy. Północ zgodziła się na to w zamian za wprowadzenie na linii 36°30′ szerokości geograficznej zachodniej granicy między stanami wolnymi, a niewolnymi.

Wschodnia granica była natomiast oparta o linię Masona-Dixona. Dodatkowo w wyniku tego kompromisu Maine zostało oddzielone od Massachusetts i przyjęte jako stan wolny, aby zachować równowagę między stanami wolnymi a niewolniczymi w Senacie.

Kompromis 1850 roku

Po wygranej wojnie z Meksykiem (1846-1848) w Stanach Zjednoczonych wybuchł spór spowodowany przyłączeniem nowych terytoriów. Kalifornia chciała dołączyć do Unii jako stan wolny, a to naruszyłoby równowagę sił (piętnaście stanów po każdej stronie).

Problem ten rozwiązano kompromisem, na mocy którego Kalifornia dołączyła jako stan wolny, ale na terenach Nowego Meksyku i Utah to osadnicy mieli zdecydować o charakterze przyszłych stanów.

Dodatkowo handel niewolnikami został zakazany w Waszyngtonie (samo niewolnictwo pozostało tam legalne) oraz przyjęto surowszą ustawę o zbiegłych niewolnikach, zobowiązującą władze stanów wolnych do ich zwracania właścicielom. Spór został zażegnany na okres czterech lat, a na nowo rozpaliła go ustawa o Kansas i Nebrasce.

Ustawa o Kansas i Nebrasce

Konflikt rozpoczął się na nowo podczas przyjmowania do Unii Nebraski. Ustawa ta unieważniła wcześniejsze ustalenia kompromisu Missouri z 1820 roku. Wprowadziła ona zasadę, która głosiła, że to mieszkańcy nowych terytoriów (Kansas i Nebraski) mieli sami zadecydować o wprowadzeniu na ich terytorium niewolnictwa.

Kansas zostało wydzielone z południowego terytorium Nebraski, a oba terytoria zostały przyjęte do Unii jako stany wolne. Skutkiem tej ustawy było zaostrzenie konfliktu Północy z Południem oraz tzw. Krwawe Kansas. Dodatkowo w 1854 roku rozpadła się Partia Wigów i powstała Partia Republikańska, która była zdecydowanym przeciwnikiem rozszerzania niewolnictwa.

Krwawe Kansas (1854-1859)

Była to wojna domowa na terytorium Kansas wywołana Ustawą o Kansas i Nebrasce. Wojna ta odbywała się między zwolennikami oraz przeciwnikami niewolnictwa. Po wprowadzeniu wspomnianej ustawy obie strony zaczęły masowo osiedlać swoich zwolenników w Kansas, by wpłynąć na wynik głosowania. Z inicjatywy obu stron dochodziło do licznych starć, napaści, podpaleń miast, a także do masakr.

Przykładami takich działań są masakra w Lawrence (gdzie zwolennicy niewolnictwa spalili siedzibę prasy abolicjonistycznej i dom gubernatora Charlesa Robinsona), a także masakra w Pattawatomie (kiedy to radykalny abolicjonista John Brown zabił kilku zwolenników niewolnictwa).

Konflikt zaostrzył spór o niewolnictwo w całych Stanach Zjednoczonych, a Kansas stało się symbolem narastającego podziału między Północą a Południem. Ostatecznie jednak 29 stycznia 1861 roku Kansas przystąpiło do Unii jako stan wolny, ale napięcia z tego okresu były jedną z bezpośrednich przyczyn wybuchu wojny secesyjnej i powstania Skonfederowanych Stanów Ameryki.

Wybory prezydenckie 1860 roku

Wybory te były jednymi z najważniejszych i najbardziej podzielonych w historii Stanów Zjednoczonych. Odbyły się 6 listopada 1860 roku, a ich wynik bezpośrednio doprowadził do secesji stanów południowych i powstania Skonfederowanych Stanów Ameryki.

Abraham Lincoln nie uzyskał ani jednego głosu elektorskiego w dziesięciu stanach Południa, co ukazało głęboką polityczną przepaść między Północą a Południem. A jego zwycięstwo wywołało na Południu ogromne oburzenie i poczucie zagrożenia.

Mimo zapewnień ze strony A. Lincolna, że nie zamierza znosić niewolnictwa w stanach, gdzie już istniało, większość południowych stanów uznała, że A. Lincoln, jako przeciwnik rozszerzania niewolnictwa, stanowi bezpośrednie zagrożenie dla ich gospodarki.

Po wyborze A. Lincolna Karolina Południowa jako pierwszy stan ogłosiła swoją secesję z Unii 20 grudnia 1860 roku. W ślad za nią poszły kolejne stany: Missisipi (9 stycznia 1861 roku), Floryda (10 stycznia 1861 roku), Alabama (11 stycznia 1861 roku), Georgia (19 stycznia 1861 roku), Luizjana (26 stycznia 1861  roku) oraz Teksas (1 lutego 1861 roku, natomiast zatwierdzenie nastąpiło 23 lutego 1861 roku).

Zjazd w Montgomery i Skonfederowane Stany Ameryki

Stany, które ogłosiły secesję, spotkały się w mieście Montgomery (Alabama), w dniach 4-8 lutego 1861 roku, aby utworzyć nowy rząd. Skonfederowane Stany Ameryki zostały formalnie utworzone dnia 4 lutego, a nowa konstytucja tzw. Konfederacji, została uchwalona już 8 lutego.

Konstytucja ta opierała się na ochronie instytucji niewolnictwa oraz suwerenności stanów. Na pierwszego prezydenta wybrany został Jefferson Davis, a na pierwszego wiceprezydenta Alexander Stephens.

W wyniku dalszej eskalacji napięć, do nowo powstałych Skonfederowanych Stanów Ameryki zaczęły się dołączać kolejne stany. Były to kolejno Wirginia (17 kwietnia 1861 roku, natomiast zatwierdzenie nastąpiło 23 maja 1861 roku), Arkansas (6 maja 1861 roku), Tennessee (8 czerwca 1861 roku) oraz Karolina Północna (20 maja 1861 roku).

Dodatkowo Missouri, a także Kentucky (stany graniczne) miały silne sympatie zarówno do Konfederacji, jak i do Unii. Obie strony uznawały stan za swoje terytorium, a wojska obu stanów zasilały wojska obu walczących stron.

Fort Sumter

Po tym, jak Skonfederowane Stany Ameryki stały się oddzielnym państwem, zaczęły przejmować federalne obiekty wojskowe znajdujące się na ich terytorium. Doprowadziło to do kryzysu wokół Fortu Sumter, który był położony w mieście Charleston (Karolina Południowa).

Już od stycznia 1861 roku zaczęto gromadzenie sił wokół federalnego fortu, blokując go. Po objęciu władzy przez prezydenta A. Lincolna 4 marca 1861 roku, a także po odmowie oddania fortu przez jego załogę (dowodzoną przez majora Roberta Andersona), sytuacja stała się coraz bardziej napięta.

Finalnie Konfederaci zaatakowali fort 12 kwietnia 1861 roku, o godzinie 4:30 rano. Natomiast sam fort został poddany przez mjr. R. Andersona 14 kwietnia 1861 roku. Oblężenie Fortu Sumter dało początek trwającej formalnie do 26 maja 1865 roku wojnie secesyjnej. Wojna zakończyła się zwycięstwem Unii, a niewolnictwo zostało zniesione w całym kraju.

Konflikt w USA, czyli prawdziwe przyczyny wojny secesyjnej