Zmarł prof. Jerzy Kłoczowski. Wybitny mediewista miał 93 lata

2 grudnia 2017 roku zmarł prof. Jerzy Kłoczowski, wybitny mediewista i badacz dziejów Europy Środkowo-Wschodniej. Związany był z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim, a także był jednym z inicjatorów i pierwszym dyrektorem Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie. Oto krótka sylwetka profesora Kłoczowskiego.

Jerzy Kłoczowski urodził się 29 grudnia 1924 roku w Bogdanach Wielkich. Jako młody człowiek należał w czasie II wojny światowej do Armii Krajowej i brał udział w powstaniu warszawskim w Pułku „Baszta”. Ciężko ranny stracił w powstaniu prawą rękę. W latach 1945-1948 studiował na UAM w Poznaniu historię, a w 1950 roku uzyskał doktorat na UMK w Toruniu. Od 1950 roku zatrudniony na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Polem badawczym wówczas dr. Kłoczowskiego stała się mediewistyka i historia Kościoła w średniowieczu. W roku 1967 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1974 – zwyczajnego. W ciągu ponad pięćdziesięciu lat podjął tam szereg zadań. Był między innymi: kierownikiem Katedry Historii Średniowiecznej, kierownikiem Katedry Historii Kultury Polskiej, kierownikiem i twórcą Instytutu Geografii Historycznej Kościoła w Polsce, wieloletnim kierownikiem Sekcji Historii oraz dziekanem Wydziału Nauk Humanistycznych KUL. Przez wiele lat inwigilowany przez SB.

Przewodniczący Międzynarodowej Federacji Instytutów Europy Środkowo-Wschodniej, przewodniczący Polskiego Komitetu ds. UNESCO, członek Rady Wykonawczej UNESCO (kilkakrotnie przewodniczył polskiej delegacji na Konferencji Generalnej UNESCO), członek-założyciel Polskiej Rady Ruchu Europejskiego, wiceprzewodniczący Międzynarodowej Komisji Historii Porównawczej Kościołów, przewodniczący Polskiej Komisji Historii Porównawczej Kościołów w Komitecie Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk, przewodniczący Komitetu Wspólnego UNESCO i Międzynarodowego Komitetu Nauk Historycznych (CISH).

Od 1956 roku członek-założyciel warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. W latach 1981-1991 członek Rady Polskiego Instytutu Kultury Chrześcijańskiej Fundacji Jana Pawła II w Rzymie. Od 1981 roku kierował pracami Wszechnicy Regionu Środkowowschodniego „Solidarności”, a po 13 grudnia 1981 współpracował z tajnymi strukturami „Solidarności”. W latach 1989-1990 przewodniczący Komitetu Obywatelskiego Lubelszczyzny. Następnie w latach 1989-1991 sędzia Trybunału Stanu i w latach 1990-1991 senator RP oraz członek Komisji Spraw Zagranicznych Senatu RP.

Zaangażowany również w sprawy kombatanckie. Był jednym z inicjatorów utworzenia organizacji kombatanckiej Armii Krajowej. W latach 1989-1990 był pierwszym prezesem Światowego Związku AK w Okręgu Lubelskim, a w roku 1991 inicjatorem i fundatorem Instytutu Armii Krajowej w Lublinie.

Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Umiejętności (od 2004), członek-korespondent PAU (od 1992), członek honorowy Polskiego Towarzystwa Historycznego (od 2000), członek honorowy stowarzyszenia Collegium Invisibile (2004), członek honorowy Poznańskiego Towarzystwa Naukowego (2006), członek Lubelskiego Towarzystwa Naukowego i Towarzystwa Naukowego KUL.

Członek Związku Inwalidów Wojennych RP (od 1946), Rady Kasy im. Mianowskiego (od 1999), Wiceprzewodniczący Forum Polsko-Ukraińskiego (od 1999), członek Narodowej Rady Integracji Europejskiej (od 2001), członek Rady Naukowej przy Wielkim Kanclerzu KUL (od 1998), członek Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL, współprzewodniczący polsko-białoruskiej komisji ds. podręczników szkolnych (od 1992), członek Rady Państwowego Muzeum na Majdanku (od 1998).

Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. 11 listopada 2004 roku odznaczony przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Orderem Orła Białego.

Lista uczelni i ośrodkow naukowych, gdzie wykładał prof. Kłoczowski jest imponująca. Poza KUL były to: College de France, Merton College Oxford University, Paris IV – Sorbonne (1985-1987), Institute for Advanced Study w Princeton, University of Madison-Winsconsin, Kolegium Europejskiego w Natolinie (od 1997). Doktor honoris causa Uniwersytetu w Grodnie (1993), Akademii Kijowsko-Mohylańskiej (1998), Wolnego Uniwersytetu w Berlinie (1998) oraz Uniwersytetu Sorbona w Paryżu (1999). Laureat nagrody im. A. Jurzykowskiego (1988), nagrody specjalnej „Przeglądu Wschodniego” Nagrody Obojga Narodów Polski i Litwy (1999) nagrody „Clio” na najlepszą książkę historyczną roku 1999, Nagrody „Rzeczpospolitej” imienia Jerzego Giedroycia oraz Medalu za Zasługi dla KUL (2004).

Autor i redaktor około 1000 publikacji z zakresu historii, m.in. Dominikanie na Śląsku w XIII-XIV wieku [1956]; Wspólnoty chrześcijańskie [1964]; Kościół w Polsce [autor i redaktor, t. 1: 1968, t. 2: 1970], Chrześcijaństwo w Polsce [1981], Europa Słowiańska w XIV-XV wieku [1984], Kościół katolicki w świecie i Polsce. Szkice historyczne [1986], Dzieje polskiego chrześcijaństwa [t. 1: 1987, t. 2: 1991], Od pustelni do wspólnoty [1987], Histoire religieuse de la Pologne [autor i redaktor, 1987], Chrześcijaństwo i historia [1990], Europa Środkowowschodnia w historiografii krajów regionu [1993].

Był synem Eugeniusza Kłoczowskiego, inżyniera rolnika, ziemianina, właściciela majątku Bogdany, oraz Ireny z domu Cichowskiej. Brat dominikanina Jana Andrzeja Kłoczowskiego, ojciec m.in. Piotra Kłoczowskiego, literata, kuratora wystaw, Pawła Kłoczowskiego, filozofa, i Jana Marii Kłoczowskiego, tłumacza.

Źródło:

www.kul.pl; www.iesw-lublin. pl

Fot.: YouTube.com

Dariusz Wajs – doktorant II roku na KUL w Katedrze Historii XVI-XVIII wieku. Popularyzator historii, także lokalnej.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*