14 września 1939 roku rozpoczęła się obrona twierdzy brzeskiej

Do obrony twierdzy jej nowy dowódca generał Konstanty Pilsowski mający do dyspozycji około 2,5 tys. żołnierzy zorganizował zgrupowanie „Brześć” liczące sześć batalionów, w tym trzy piechoty, dwa wartownicze i jeden saperów oraz jeden dywizjon artylerii, dwie kompanie czołgów wolnobieżnych składające się z 30 przestarzałych Renault FT-17, dwa pociągi pancerne nr 53 i 55, jedną baterie artylerii przeciwlotniczej. Polacy nie posiadali broni przeciwpancernej.

14 września 77 czołgów z 10 Dywizji Pancernej generała Ferdinanda Schaala próbowały zdobyć twierdzę z marszu, Polacy odparli atak ponosząc ciężkie straty. Niemcy rozpoczęli ostrzał artyleryjski twierdzy oraz bombardowanie z powietrza.
16 września w kolejnym natarciu 10 Dywizję Pancerną wsparła 20 Dywizja Zmotoryzowana porucznika von Wiktorina. W tym szturmie śmierć poniósł adiutant generała Heinza Guderiana dowódcy XIX Korpusu Pancernego. Atak ponownie został odparty przez obrońców.

17 września w nocy na rozkaz generała Pilsowskiego w kierunku na Terespol wycofało się potajemnie zgrupowanie „Brześć”. Odwrót osłaniał 82 Pułk Piechoty kapitana Wacława Radziszewskiego, który nie wycofał się lecz zajął fort nr.5. Po odkryciu tego faktu przez Niemców i odrzuceniu ich propozycji poddania się Wehrmacht 19 września rozpoczął ostrzał artyleryjski fortu. Trzy dni później ostrzał rozpoczęły również oddziały sowieckie z 29 Brygady Pancernej dowodzonej przez kombriga Siemiona Kriwoszeina. W nocy z 26 na 27 września obrońcy opuścili potajemnie fort. Straty Polaków to około 1000 zabitych, rannych lub wziętych do niewoli oraz 15 zniszczonych czołgów. Straty niemiecko – sowieckie są nieznane.

(Na zdjęciu: Niemieccy żołnierze oglądający czołgi Renault FT-17 w północnej bramie cytadeli w Brześciu. Źródło zdjęcia: Wikipiedia)

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*