Mapa przedstawiająca działania podczas bitwy pod Kobryniem

18 września 1939 roku zakończyła się bitwa pod Kobryniem

Tego dnia 1939 roku zakończyła się bitwa pod Kobryniem

Bitwa pod Kobryniem to jedno ze starć w wojnie obronnej Polski we wrześniu 1939 roku, zakończona zwycięstwem Niemców.

Kobrynia broniła wsparta artylerią 60. Dywizja Piechoty pod dowództwem pułkownika Adama Eplera. 14 września niemieckie lotnictwo zbombardowało miasto. 16 września generał Heinz Guderian skierował 2. Dywizję Pancerną na Kowel, a 3. Dywizję Pancerną na Włodawę. 2 Dywizji Pancernej na drodze stanęła dywizja pułkownika Eplera. 17 września pod Chwedkowicami polskie rozpoznanie nawiązało ogień z rozpoznaniem niemieckim. Pod Rykowicami nad rzeką Trościanka Niemcy natknęli się na batalion 83. Pułku Piechoty, który zatrzymał ich natarcie.

W nocy Polacy wycofali się z Rykowic na główna pozycję obrony pułku.

18 września ruszyło niemieckie natarcie na Kobryń. Polskich żołnierzy wspierały:

  • kompania ochotnicza sformowana z uczniów kobryńskiego gimnazjum (członkowie „Strzelca”),
  • żołnierze Legii Akademickiej przybyli do Kobrynia,
  • funkcjonariusze Policji Państwowej z Kobrynia i Brześcia.

Po całodziennej walce wieczorem obrońcy dostali rozkaz opuszczenia miasta i wycofania się na południe pod Dywin i skoncentrowania się w tamtejszych lasach. Straty obu stron są nieznane.

Niemcy wkroczyli do opuszczonego przez Polaków miasta lecz opuścili go już 21 września kiedy to na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow miasto zajęły wojska sowieckie. W okolicach miasta doszło do walk z bandami antypolskimi. Wielu żołnierzy z 83. Pułku Piechoty wpadło w ręce powstańców sowieckich pod dowództwem Sawy Droniuka, zostali oni później wymordowani przez Ukraińców.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*