Tego dnia 1936 miał miejsce pierwszy lot wielozadaniowego samolotu bojowego Junkers Ju 88
Junkers Ju 88 to samolot wielozadaniowy produkcji niemieckiej. Był on podstawą sukcesu Luftwaffe w wojnie w powietrzu. Był on również bazą rozwojową wielu innych wyspecjalizowanych modeli, jednak jego wady nasilały się z czasem trwania wojny.
Upadek imperium
W 1918 roku zakończyła się I wojna światowa. Pozostawiła za sobą miliony zabitych, zauważalną traumę oraz rozbite cesarstwa. Cesarstwo rosyjskie pogrążyło się w wojnie domowej, Austro-Węgry rozpadły się, a Cesarstwo niemieckie zostało poważnie osłabione.
Po podpisaniu traktatu wersalskiego (28 czerwca 1919), nałożono poważne ograniczenia na nowo powstałą Republikę Weimarską. Potencjał obronny został zredukowany niemal do armii policyjnej. Traktat zezwalał republikę weimarską do posiadania 100 000 Armii bez lotnictwa, czołgów, a marynarka mogła posiadać tylko wyznaczoną ilość i typ okrętów.
Dodatkowo domagano się zapłacenia reparacji wojennych. Z dużą determinacją Francuzi starali się wywindować ilość pieniędzy, jaką Niemcy mieli wypłacić Francji. Francuzi liczyli na to, że surowe ograniczenia i zobowiązania finansowe nałożone na Niemcy będą metodą na hamowanie ich rozwoju i pozostawienie ich w stanie niezagrażającym Francji.
Sytuacja w republice weimarskiej była wręcz dramatyczna. Inflacja była tak duża, że ludzie całkowicie nie przywiązywali żadnej uwagi gotówce. Wykorzystywali ją do tapetowania lub palenia w piecu. Dochodziło do sytuacji, gdzie cena produktu potrafiła wzrosnąć o tysiące, a nawet miliony marek w przeciągu paru godzin.
Dodatkowo, republika była politycznym koszmarem. Rozszarpywana była stronnictwami prawicowymi i lewicowymi. Przez lata 20. republika z mniejszym lub większym sukcesem starała się stabilizować sytuację wewnątrz kraju i za granicą.
Do 1929 roku sytuacja w kraju stawała się coraz lepsza, jednak po śmierci Gustava Stresmanna (wówczas kanclerz republiki) i po krachu na Wall Street, otworzył się drzwi do radykalizacji społeczeństwa, na którym zyskiwało NSDAP, i tym samym Adolf Hitler.
Sukces partii w wyborach roku 1933 rozpoczęło nowy etap historii. Republika Weimarska przestała istnieć. Na jej miejsce weszła III Rzesza.
Zerwanie traktatu wersalskiego
III Rzesza gdy doszła do władzy, rozpoczęła sprawną grę polityczną tak, aby uzbroić i powiększyć armię: potajemne badania i produkcja oręża, stały rozwój czołgów oraz oczywiście lotnictwa.
Luftwaffe stało się bardzo cenioną i konieczną w niedalekiej przyszłości formacją, a także bardzo szybko się rozwijającą. Gdy naziści ostatecznie zerwali z traktatem wersalskim. Doprowadziło to do błyskawicznej modernizacji i rozwojowi armii.
Lotnictwo miało być przede wszystkim kolejnym narzędziem do przełamania frontu i ugrupowań przeciwnika. Potrzebne do tego były wyśmienite myśliwce, ale także samoloty wsparcia bezpośredniego, jak i bombowce.
Rozpoczęto wobec tego prace nad całkiem nowymi konstrukcjami i nowymi taktykami lotniczymi.
Jednym z wymaganych typów samolotów był bombowiec. Bombowce bowiem spełniały ważną rolę. Dzięki nim można było uderzyć głęboko w konkretny cel, np. punkty zaopatrzenia lub produkcji broni/sprzętu wojskowego, ale także można były uderzać na fabryki cywilne w celu niszczenia morale przeciwnika.
Ju 88 – szybki bombowiec
Lista wymagań, jakie musiał spełniać ów bombowiec, została rozpisana w 1934 roku. Wszystkie projekty związane z ów konkursem musiały spełniać je wszystkie. Do samego konkursu podeszły firmy takiej jak: Focke Wulf, Messerschmitt, Henschel i oczywiście Junkers.
Ju 88 miał być odpowiedzią na koncept znany jako „Schnellbomber”, co oznacza po prostu szybki bombowiec. Idea ta uznawała, że ów Ju 88 będzie tak szybki, że ówczesne samoloty myśliwskie nie będą w stanie go dogonić. Stąd też Ju 88 nie był projektowany z możliwościami obrony bezpośredniej. Miał po prostu być szybki. Mimo to, Junkers i tak postanowił uzbroić samolot.
Osiągi Ju 88 były i tak, jak na bombowiec, naprawdę zaskakujące, bowiem z pełnym ładunkiem mógł osiągnąć prędkość aż 517 km/h. Idea „Schnellbomber” na papierze wydawała się sensowna. Jednak w praktyce wyszło inaczej.
Podczas bitwy o Wielką Brytanię okazało się, że pomimo znacznych prędkości, jakie mógł osiągnąć ów bombowiec, nie oznaczało, że będzie on nietykalny. Stało się wręcz przeciwnie.
Załogi Ju 88 bały się nim latać: jego prędkość była zawrotna, jednak tak duży samolot nie był zbyt manewrowy, co powodowało incydenty. A jak się okazało, samoloty RAF-u (Royal Air Force) były w stanie zestrzeliwać je bez większych wysiłków.
Samolot okazał się dobrą bazą do modyfikacji, co zrodziło wiele jego wersji. Powstał bombowiec nurkujący w wersji A-4. Był on zdolny do wykonywania takich zadań, jednak wytrzymałość korpusu była ograniczona.
Powstał także wariant uzbrojony ofensywnie, wersja C-6 była uzbrojona w karabiny maszynowe, wyzbywając się oszklonego, charakterystycznego dzioba. Wersji Junkersa było wiele, posiadał mnóstwo pojedynczych wariantów.
Ju 88 – dane techniczne
Załoga liczyła 4 osoby, samolot ważył 12 ton z pełnym uzbrojeniem. Posiadał dwa silniki Jumo – 211 J-1 lub Jumo 211J-2-V-12. Generujące nawet 1340 konie mechaniczne. Zasięg to 1790 km. Uzbrojeniem defensywnym były 4 karabiny maszynowe MG81J i jeden karabin maszynowy MG-81Z. Prędkość maksymalna z pełnym załadunkiem, na najwyższym pułapie to 470 km/h.
Ju 88 walczył na każdym froncie, na którym znalazła się armia niemiecka, pomimo jego zaawansowania technicznego, został stworzony wokół idei, która okazała się błędna. Jego osiągi we wczesnej fazie wojny były imponujące, jednak z czasem jego przeciwnicy nadrabiali zaległości. Mimo to odnosił on sukcesy i był wykorzystywany przez wiele państw w sojuszu z Niemcami, ale także przez państwa, które je zdobyły.
Bibliografia:
- Junkers Ju-88C, 1939, samolotypolskie.pl [dostęp z 29.11.2024].
- Bishop C., The Encyclopedia of Weapons of World War II, Nowy Jork 1998.
