Tego dnia 1396 roku rozegrała się bitwa pod Nikopolis przeciwko Turkom, która skończyła się porażką wojsk dowodzonych przez króla Węgier Zygmunta Luksemburskiego
Sprzeczne ambicje, słabe przygotowanie i przeceniona siła sprzymierzeńców – to mieszanka, która przesądziła o wyniku starcia. Bitwa pod Nikopolis obnażyła słabość chrześcijańskiej krucjaty i dała Turkom kolejne zwycięstwo w drodze do dominacji nad regionem. Jej skutki odczuwano jeszcze długo, zarówno na polach bitew, jak i w walkach o władzę na węgierskim tronie.
Kiedy Turcy zdobyli Adrianopol oraz Bułgarię, a następnie w 1389 roku rozgromili Serbów, w bitwie na Kosowym Polu, podeszli pod południową granicę Węgier. Zygmunt Luksemburski nie był przygotowany do walki, ale mimo to ogłosił krucjatę przeciwko Turkom.
W działaniach tych wsparli Zygmunta Luksemburskiego Anglicy, Niemcy i Burgundczycy, a także Francuzi. Mimo tak licznego wsparcia, krucjata antyturecka zakończyła się klęską strony chrześcijańskiej, której przewodził Zygmunt Luksemburski.
Pojawiły się pogłoski, że przyszły cesarz poległ w tej bitwie, a to spowodowało, że o tron węgierski zaczęli starać się Andegawenowie neapolitańscy. Kontynuowali oni swoje roszczenia, które. Musiał iść ze szlachtą na ustępstwa, między innymi poprzez pozbawienie urzędów powstały po śmierci Ludwika Węgierskiego w 1382 roku. Wtedy o tron Węgier starał się Karol III z Durazzo, który doprowadził do detronizacji Elżbiety Bośniaczki i Marii Andegaweńskiej z tronu węgierskiego.
Spotkało się to ze zdecydowaną reakcją Elżbiety Bośniaczki, która doprowadziła do zamordowania Karola III z Durazzo. Spotkało się to z odwetem wdowy po Karolu III – Małgorzaty z Durazzo, która zleciła zabójstwo Elżbiety Bośniaczki. Zasada oko za oko, ząb za ząb miała się w średniowiecznych Węgrzech jak najlepiej.
Teraz, po bitwie pod Nikopolis, w obliczu plotek o tym, że Zygmunt Luksemburski nie żyje, o tron Węgier starał się syn Karola III z Durazzo i Małgorzaty z Durazzo – Władysław neapolitański.
Zygmuntowi Luksemburskiemu udało się opanować chaos na Węgrzech dopiero w roku 1397, na sejmie w Temesvar, musiał iść ze szlachtą na ustępstwa, między innymi poprzez pozbawienie urzędów cudzoziemców.
Klęska pod Nikopolis niczego Węgrów nie nauczyła. Minęło niespełna pół wieku, a pod Warną stanął młody, bo 20-letni król Polski i Węgier Władysław Warneńczyk, który zerwał wcześniej układ segedyński, gwarantujący 10-letni pokój między Turcją a Węgrami. Tym razem turecka zemsta była okrutna. Starszy syn Jagiełły i Zofii Holszańskiej, [poległ pod Warną – 10 listopada 1444 roku, a jego ciało pozbawiono głowy. Turcy postępowali tak z każdym pokonanym przeciwnikiem. Głowę pokonanego traktowali jak trofeum.
Bibliografia:
- Sroka Stanisław A., Historia Węgier do 1526 roku w zarysie, Bydgoszcz 2000.
