Czołg, który napadł na Polskę – SdKfz 101 PzKpfw I

Poza wymienionymi już: 

wozami dowodzenia – Kleiner Panzer Befehlswagen (KlPzBfWg) SdKfz265,  niszczycielami czołgów – 4,7cm PaK(t) Sfl auf PzKpfw I Ausf.B,  działami samobieżnymi 15cm sIG 33 Sfl auf PzKpfw I Ausf.B (SdKfz101), z wykorzystaniem podwozi czołgów PzKpfw I Ausf. A i B budowano następujące pojazdy:  transportery amunicyjne – Munitionschlepper I SdKfz111, wozy pogotowia technicznego – Instandsetzugkraftwagen I,  specjalne wozy szturmowe (nosiciele ładunków wybuchowych) – Ladungsleger auf PzKpfw I,  samobieżne działka przeciwlotnicze 2cm Flak38 Sfl auf PzKpfw I Ausf.A czyli Flakpanzer I,  samobieżne mosty saperskie – Brückenleger auf PzKpfw I Ausf.A,  samobieżny miotacz płomieni – Flammpanzer I oraz  pozbawione wieży czołgi szkolne – Fahrschulpanzer I (Wannen). 

15 września 1939 roku zakłady Krauss-Maffei otrzymały zamówienie na nowy typ szybkiego czołgu rozpoznawczego, który mógłby być przewożony na pokładzie szybowca transportowego. Czołg nie był dalszym rozwinięciem PzKpfw I Ausf.B lecz zupełnie nową konstrukcją wykorzystującą tylko bardzo niewielką część podzespołów pojazdów poprzednich wersji. Podwozie składało się z pięciu zachodzących na siebie kół jezdnych (tzw. system Schachtellaufwerk). Jednostką napędową był silnik Maybach HL45 P o mocy 150KM, dzięki któremy pojazd mógł osiągnąć na drodze prędkość 79km/h. Kadłub i wieżę czołgu oznaczonego jako PzKpfw I Ausf.C – neuer Art (VK601) zaprojektowano i produkowano w zakładach Daimler-Benz. Uzbrojenie pojazdu stanowiły działko automatyczne EW141 oraz karabin maszynowy MG34 kalibru 7,92mm. Grubość opancerzenie wahała się od 10 do 30mm. Po zakończeniu oficjalnych testów podpisano umowę na próbną serię 40 (46?) pojazdów. Kilkanaście tych wozów zastosowano bojowo w 1 i 2 Dywizji Pancernej, resztę zaś używano do szkolenia. Wersją rozwojową tego modelu był wyprodukowany w kilku egzemplarzach czołg PzKpfw I Ausf.D neuer Art (VK602).  Straty poniesione przez czołgi PzKpfw I Ausf.A i B w kampanii w Polsce wykazały potrzebę budowy silnie opancerzonego czołgu wsparcia piechoty. 12 grudnia 1939 roku Urząd Uzbrojenia Wojsk Lądowych (Heereswaffenamt) złożył zamówienie na budowę serii 30 czołgów PzKpfw I Ausf.F. Podobnie jak w czołgu wersji Ausf.C podwozie projektowały zakłady Krauss-Maffei, a kadłub i wieżę zakłady Daimler-Benz. Konstrukcja podwozia była bardzo zbliżona do tej zastosowanej w czołgu Ausf.C, pojazd zasilany był również silnikiem Maybach HL45 P. Czołg był silnie opancerzony – przód kadłuba i wieży chronił pancerz o grubości 80mm, boki i tył 50mm, zaś od tyłu i góry pojazdu pancerz miał grubość 25mm. Pojazd uzbrojony był w dwa karabiny maszynowe MG34 kalibru 7,92mm. Na początku 1943 roku czołgi tego typu bojowo używano w Jugosławii i na froncie wschodnim.  Chociaż już w pierwszych latach II wojny światowej czołgi PzKpfw I były bardzo przestarzałe i stopniowo wycofywano je z użytku bojowego, to spełniły w Panzerwaffe bardzo ważną rolę jako pojazdy treningowe. Dla większości załóg pancernych były pierwszymi pojazdami poznanymi w trakcie szkolenia. Ważne również było, że dzięki pracom prowadzonym nad rozwojem i produkcją czołgów PzKpwf I niemieccy konstruktorzy nabrali doświadczenia, które w pełni wykorzystali przy projektach czołgów następnych generacji.

Opracowanie Polish Fighting Team

Bibliografia: 

Janusz Ledwoch “Panzer I” Peter Chamberlain,
Hilary Doyle “Encyclopedia of German Tanks of World War II”
“II Wojna Światowa – Encyklopedia uzbrojenia”
Historia Panzerwaffe
Historia oręża pl.
wikipedia.org
woloszanski.com
panzerwaffe.pl