2 sierpnia 1755 roku urodził się Jan Henryk Dąbrowski

Tego dnia sierpnia 1755 roku urodził się Jan Henryk Dąbrowski

Jan Henryk Dąbrowski jest dzisiaj jednym z najbardziej znanych bojowników o wolność Rzeczpospolitej. Mając zaledwie 16 lat zaczął służbę wojskową w wojsku saskim, z którego odszedł w 1792 roku w stopniu porucznika. Zaś w armii I RP otrzymał stopień wicebrygadiera i stanowisko dowódcy 1 Brygady Kawalerii Narodowej.

Konfederat targowicki, którym został bez przekonania i wiedzy o jego prawdziwych celach. Bronił Gniezna w 1793 i Warszawę, rok później. Wsławił się wyprawą do Wielkopolski w czasie Insurekcji kościuszkowskiej.

Po jej zakończeniu w 1796 roku dostał się do Paryża, gdzie zaczął zabiegać o utworzenie polskiej armii u boku rewolucyjnej Francji. Jego prośbę oddano pod ostateczne rozpatrzenie odnoszącemu wiele sukcesów gen. Bonaparte (Armia Włoch). Ten, z pewnymi zmianami i po licznych staraniach projekt zaakceptował.

Legiony Polskie

9 stycznia 1797 roku. podpisano w Mediolanie układ z rządem Lombardii o stworzeniu posiłkowego korpusu polskiego. W przeciągu kilku lat istnienia Legionów Polskich, jak wylicza Jan Pachoński, przewinęło się przez nie około 30-40 000 ludzi.

Legioniści zasłużyli się pod Rimini, Weroną, nad jeziorem Garda, pod Civita Castelana, Novi, nad Trebbią i na San Domingo (dzisiejsze Haiti). Przez ten kilkuletni okres Dąbrowski pełnił funkcje dowódcy polskich formacji. Potem m.in. gubernatora kilku prowincji w Królestwie Neapolu, tj. Republice Partenopejskiej, inspektora kawalerii Królestwa Włoch.

Był przez wielu wysuwany do otrzymania pagonu marszałka włoskiego. Lecz w końcu nikt nie został nim mianowany. Trudno ocenić kolosalny wkład Dąbrowskiego w organizację siły zbrojnej na emigracji i w propagowanie idei wyzwolenia Polski spod obcego jarzma wśród Francuzów, lecz wydaje się, że najlepszym z możliwych dla niego pomników jest umieszczenie go nie tylko w samym hymnie narodowym, ale nawet w jego tytule.

Napoleon

W 1806 roku Dąbrowski został wezwany przez Napoleona do Berlina, by wezwać ludność Wielkopolski do powstania przeciw Prusakom. To też uczynił na przełomie 1806 i 1807 roku. W kampanii frydlandzkiej walczył pod Tczewem i Frydlandem. Natomiast w Księstwie Warszawskim dowodził 1 Dywizją Piechoty (przemianowaną potem na 2).

Podczas kampanii 1809 roku osłaniał Wielkopolskę i Częstochowę. Potem, w 1812 roku był dowódcą 19 DP V Korpusu Wielkiej Armii. Jego niezdecydowanie i opieszałość przyczyniła się do klęski pod Borysowem. Ciężko ranny w bitwie nad Berezyną, podczas której chwilowo dowodził zdziesiątkowanym już polskim korpusem.

Ponownie walczył w 1813 roku na czele własnej dywizji pod Teltawem, Grossbeeren i Lipskiem, gdzie osłaniał przemieście Halskie. Po śmierci księcia Poniatowskiego i rezygnacji księcia Sułkowskiego został mianowany naczelnym wodzem armii Księstwa Warszawskiego. Był nim też w kampanii 1814 roku. W Królestwie Polskim generał jazdy, odmówił pełnienia funkcji namiestnika tego państwa, od 24 X 1815r. w stanie spoczynku.

Zmarł w 1818 roku w Winnej Górze.

Obejrzyj też: Upadek Królestwa – Królestwo Polskie – osobne państwo czy prowincja Rosji?

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*