„Red Tails” – Czarni piloci w walce z Luftwaffe i rasizmem

Piloci z Tuskegee Wikimedia Commons
Piloci z Tuskegee
Wikimedia Commons

Sukcesy bojowe i odznaczenia nie zmieniły jednak nastawienia białej większości. Rasistowskie traktowanie było na porządku dziennym, nawet piloci macierzystej 33. Grupy Myśliwskiej nie akceptowali w większości czarnoskórych kolegów. W swych wspomnieniach żołnierze 99. eskadry z goryczą podkreślali, że niejednokrotnie włoscy czy niemieccy jeńcy byli lepiej traktowani niż afro-amerykańscy oficerowie, nie mówiąc już o podoficerach i szeregowcach! A co gorsza, nie przekazywano im, jako nowicjuszom, żadnych informacji i wskazówek pomocnych w wykonywaniu misji bojowych.

Na początku 1944 roku do 99. eskadry dołączyły kolejne oddziały wyszkolone w Tuskegee – eskadry: 100, 301 i 302. W czerwcu połączono wszystkie w 332. Grupę Myśliwską (332nd Fighter Group). Na jej czele stanął dotychczasowy dowódca 99. eskadry, pułkownik Benjamin Oliver Davis Jr., który w przyszłości został pierwszym czarnoskórym generałem USAAF (w 1953 r.). Jego ojciec – Benjamin Oliver Davis Sr. był pierwszym czarnoskórym generałem amerykańskich wojsk lądowych (1940 r.). Z czasem czarną eskadrę zaczęto nazywać „Red Tails” (Czerwone Ogony) lub „Redtail Angels” (Czerwonoogoniaste Anioły) od malowanych na czerwono stateczników pionowych ich thunderboltów i mustangów. Główną bazą 332. Grupy aż do końca wojny było lotnisko Ramitelli niedaleko Termoli, a głównym zadaniem – eskortowanie bombowców 15. Armii Powietrznej w czasie rajdów na cele w Europie Południowej i Środkowej. Jednym słowem, przyszło im osłaniać jedne z najniebezpieczniejszych i przynoszących największe straty akcji amerykańskiego lotnictwa bombowego. Dzięki temu też czarnoskórzy piloci pojawili się nad Polską, a dokładnie nad Górnym Śląskiem. Pierwsza misja eskortowa w tym kierunku odbyła się 7 sierpnia 1944 roku. Głównym celem wielokrotnie powtarzanych nalotów były zakłady przemysłowe i rafinerie paliw syntetycznych w Blachowni, Kędzierzynie, Oświęcimiu i Zdzieszowicach. Między innymi 20 sierpnia 332. Grupa osłaniała nalot na zakłady Buna Werke w Oświęcimiu, a 27 sierpnia doszło do bombardowania Kędzierzyna i Blachowni. Po tej akcji, w drodze powrotnej, „Red Tails” wykryli i ostrzelali nieprzyjacielskie lotnisko polowe, na którym uległy zniszczeniu dwadzieścia dwa samoloty. Za ten wyczyn trzej piloci 332. Grupy – kapitan Wendell O. Pruitt, kapitan Dudley M. Watson i porucznik Roger Romine otrzymali krzyże Distinguished Flying Cross. Natomiast wyprawa z 13 października okazała się dla „czarnej eskadry” pechowa. W drodze powrotnej jedna z grup „Red Tails” zaatakowała lotnisko polowe w rejonie Balatonu. Mustangi zniszczyły siedem nieprzyjacielskich maszyn ustawionych na lotnisku, ale niestety jeden z nich został trafiony ogniem obrony przeciwlotniczej i w czasie próby przymusowego lądowania śmierć poniósł jego pilot – porucznik Walter D. Westmoreland.

W sumie w czasie wypraw nad Górny Śląsk 97 pilotów otrzymało krzyże Distinguished Flying Cross. Jednak największą nagrodą dla „czarnych myśliwców” były nie odznaczenia, lecz opinia jaką zdobyli sobie w szeregach 15. Armii. Mimo niezwykle ciężkich misji w czasie lotów osłonowych 332. Grupy Amerykanie utracili jedynie 25 bombowców! Sami utracili siedem samolotów, jeden pilot poległ, trzech trafiło do niewoli, a kolejnym trzem pilotom po zestrzeleniu udało się przedostać do swoich z terenu Jugosławii.

Plakat wojenny z pilotami z Tuskegee Wikimedia Commons
Plakat wojenny z pilotami z Tuskegee
Wikimedia Commons

W ostatnich miesiącach wojny „Red Tails” uczestniczyli także w nalotach nad centralne regiony III Rzeszy. Na przykład 24 marca 1945 roku osłaniali bombardowanie zakładów Daimlera-Benza w Berlinie. Strącili wtedy między innymi trzy odrzutowe Messerschmitty 262 przy stracie jednej swojej maszyny (z misji powróciły wszystkie bombowce).

Dzięki programowi lotniczemu z Tuskegee w latach 1941–1946 przeszkolono 992 pilotów wojskowych. Czterystu pięćdziesięciu z nich walczyło na frontach drugiej wojny światowej. W walce zginęło 66 pilotów, a 32 dostało się do niewoli. W sumie wykonali 1378 misji bojowych i 179 akcji eskortowania bombowców. „Red Tails” zestrzelili 112 niemieckich samolotów w walkach powietrznych, 150 zniszczyli na ziemi, a 148 uszkodzili. Na swoim koncie mieli też uszkodzenie włoskiego niszczyciela (przemianowanego przez Niemców na okręt torpedowy) i wiele rodzajów innego nieprzyjacielskiego sprzętu. To wyliczenie pokazuje, jak bardzo mylili się rasistowscy oficerowie w wyższym dowództwie, sabotujący przyjmowanie Afroamerykanów do USAAF.

332. Grupę Myśliwską rozwiązano 19 października 1945 roku, ale jej sława wydatnie przyczyniła się do zlikwidowania segregacji rasowej w US Army. W maju 1948 roku nastąpiło to w siłach powietrznych, a 26 lipca 1948 roku dekretem (Executive Order) nr 9981 prezydent Harry Truman zniósł segregację w całej armii. Tradycje bojowe 332. Grupy Myśliwskiej kontynuuje 332. Powietrzne Skrzydło Ekspedycyjne (332d Air Expeditioner Wing).

Piotr Korczyński

Bibliografia:

H. Brogan, Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki, Wrocław 2004

An uneasy question for the Tuskegee Airmen, St. Petersburg Times, 26.1.2008.

Col. Alan L. Gropman, USAF (Ret.), a department chairman at National Defense University, has published widely on the-topic of the Tuskegee Airmen and other subjects. His article for Air Force Magazine, „The Tuskegee Airmen,” appeared in the March 1996 issue.

N. Brandt, Harlem at war, Syracuse University Press 1996.

Zdjęcie z góry z filmu „Red Tails”

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*