Kronika Ibn Tagri Birdi:
Kobiety i dzieci uciekły do wielkiego meczetu Aleppo i mniejszych meczetów, lecz ludzie Tamerlana ścigali je, wiązali kobiety sznurami, a dzieci przebijali mieczem, zabijając wszystkie. Popełniali haniebne czyny, do których przywykli: gwałcili dziewice, dręczyli szlachetne damy wbrew wszelkiej przyzwoitości; Tatar chwytał kobietę i bezcześcił ją w wielkim meczecie (…) na oczach wielkiej gromady towarzyszy i mieszkańców miasta, jej brat i ojciec widzieli, jaki los ją spotkał, i nie mogli jej bronić (…), ponieważ sami cierpieli tortury i męki; kiedy jeden Tatar puścił kobietę, brał ją drugi, wciąż nagą i niczym nieokrytą. I tak wybijali ludność Aleppo i jego oddziały, aż meczety i ulice wypełniły się zmarłymi, a Aleppo zaczęło cuchnąć trupami.
Masakra trwała 4 dni, nie oszczędzono nikogo, zarówno Żydów, jak i muzułmanów czekał ten sam los. Domy zostały zburzone, drzewa ścięte, a świątynie spalone, kontynuując tradycję zbierania głów ułożono 9-metrowe kopce, których wysokość sięgała nawet 5 metrów.
Damaszek
Damaszek to jedno z najważniejszych miast dla islamu, jego nieprzebrane bogactwa czyniły go łakomym celem na trasie ekspansji Tamerlana i głównie z tego powodu „Diament wschodu” czekał los podobny do Aleppo.
(Zdj, Wikimedia Commons)
Ibn Tagri Birdi:
[mieszkańcy] zostali poddani wszelkiego rodzaju torturom: bito ich w stopy, miażdżono w prasach, palono, zawieszano głową w dół; zatykano im nozdrza szmatami pełnymi drobnego pyłu, który wciągali przy każdym oddechu, aż prawie od tego nie umarli. Kiedy ktoś był bliski śmierci, pozwalano mu odzyskać siły, po czym tortury powtarzano.
Arabszach:
Brali na przykład człowieka i zawiązywali mu sznur wokół głowy, i skręcali, aż wżerał się w ciało; zakładali sznur na ramiona i skręcali go na kiju, póki nie wyrwali rąk ze stawów; innej ofierze związywali z tyłu kciuki, rzucali ją na plecy i wsypywali do nozdrzy miałki popiół, aż człowiek po trochę wyznał, co posiada; kiedy oddał wszystko, wciąż jeszcze nie wierzyli i powtarzali torturę, aż umarł; wtedy jego ciało okaleczano nadal na wypadek, gdyby udawał śmierć. Niektórzy zawieszali swoją ofiarę na kciukach pod sufitem, rozpalali pod nią ogień i trzymali tak długi czas; jeśli przypadkiem człowiek spadł w płomienie, wyciągali go i rzucali na ziemię, aż się ocknął, wtedy wieszano do drugi raz.
Według legend, łupy, jakie udało się zdobyć na Damaszku były tak olbrzymie, że żołnierze Timura wyrzucali kosztowności na wcześniej zdobytych miastach, ażeby zrobić miejsc na nowe.
Kunducza
(Zdj. Wikimedia Commons)
Charakter rzezi nad Kunduczą ma inny wymiar, niż wcześniejsze masakry. Był on efektem zwycięstwa w bitwie nad wojskami Tochtamysza i wyrazem odwetu na zaciekłym wrogu, który o mały włos nie odniósł pod Kunduczą zwycięstwa. Kiedy w wyniku nieporozumienia i utraty woli walki wojska Tochtamysza rozpierzchły się, zapewne liczono, że Tamerlan nie podejmie prób pościgu za przegranymi. Timur wiedział jednak, że bez zadania Złotej Ordzie druzgocącej klęski, będzie ona stanowić dla niego problem i wyzwanie jeszcze w perspektywie wielu kolejnych lat. Masakra przeciwnika rozwiązywała ten problem.
